ตอนที่ 15 ขายยา

มาถึงตลาดเว่ยซินเหยียนให้ซิ่วอิงรออยู่ด้านนอก ส่วนนางเดินเข้าไปในโรงหมอที่นางเคยมาขายสมุนไพรให้กับเถ้าแก่เจ้าของร้านอยู่สองสามครั้ง เพราะหลังจากนั้นก็เป็นแม่นมเตียวและซิ่วอิงมาขายแทน เถ้าแก่ที่ดูแลร้านเดินเข้ามาสอบถามนางว่า “แม่นางน้อย เจ้าต้องการซื้อยาอะไรรึ โรงหมอของข้ามียาที่สามารถรักษาได้ทุกโรค”

เว่ยซินเหยียนคิดว่าเขาคงจำนางไม่ได้ก็รู้สึกโล่งอก “ข้าไม่ได้มาซื้อยา แต่ข้ามียามาขายเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่ที่ดูแลร้านนิ่วหน้ามองนางด้วยสายตาครุ่นคิด เด็กตัวแค่นี้จะมาขายยาได้อย่างไร เขาทำการค้ามายาวนาน แต่ก็ยังไม่เคยทำการค้าเรื่องยากับเด็กที่อายุไม่น่าจะเกินสิบขวบอีกทั้งยังเป็นสตรี “เจ้าล้อข้าเล่นแล้ว” เขาเอ่ยออกเสียงขรึมใบหน้าบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าพูดเรื่องจริง ข้านำยาที่ใช้ถอนพิษได้ทั้งใต้หล้ามาขายให้ท่าน ท่านยังไม่อยากได้อีกหรือ ข้าอุตส่าห์นำมาเสนอขายให้ท่านเป็นคนแรกเลยนะเจ้าคะ”

“เจ้าไม่ต้องมาหลอกข้า รีบออกไปจากร้านของข้าเสีย ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าโยนออกไปตอนนี้เลย” เถ้าแก่พูดขึ้นเสียงดัง เพียงเดินสามก้าวก็ถึงตัวนางแล้ว

เว่ยซินเหยียนถอยหลังสองเก้า รีบหมุนตัวเดินคอตกออกมาจากโรงหมอโดยด่วน พอมายืนตรงหน้าซิ่วอิงก็พ่นลมหายใจออกจากจมูกแรงจนผ้าที่ปิดบังใบหน้ากระพือขึ้น

ซิ่วอิงเห็นแววตาของเจ้านายไม่ค่อยดีนักก็รู้ว่าการค้าครั้งนี้คงล้มเหลว “ขายไม่ได้หรือเจ้าคะคุณหนู”

“อืม”

“เรากลับไปตั้งหลักก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ ไปขายต่อที่ใหม่” ว่าจบเท้าน้อย ๆ ก็ก้าวเดินนำหน้าสาวใช้ไปอย่างว่องไว

ผ่านไปสามโรงหมอก็มีแต่คนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่านางเป็นนักต้มตุ๋นมาหลอกขายยา พวกเขายังบอกอีกว่าในแคว้นนี้ไม่มีหมอเทวดามาหลายสิบปีแล้วจะมียาที่ใช้ถอนพิษได้ทุกชนิดอย่างที่นางว่าได้อย่างไร อีกทั้งนางยังเป็นเด็ก หมอที่หลอมยาได้ที่ไหนจะใช้เด็กนำยามาขาย เพราะถ้าจะให้เชื่อว่านางหลอมยาเองคงเป็นไปไม่ได้ เพราะการหลอมยาเป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่ง กระทั่งหมอที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้ยังไม่มีใครทำได้เลย

“คุณหนูเรากลับบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ อีกไม่ถึงหนึ่งก้านธูปเกวียนของท่านลุงชางก็จะกลับหมู่บ้านอู๋หยวนแล้วนะเจ้าคะ” ซิ่วอิงเอ่ยเตือนเจ้านายของตนที่มัวแต่เดินหาโรงหมอเพื่อขายยา

“เหลืออีกที่หนึ่งที่เรายังไม่ได้ไป”

“ที่ใดหรือเจ้าคะ” คุณหนูยังจะไปอีกหรือ บ่าวเดินจนจะก้าวขาไม่ออกแล้วนะเจ้าคะ ซิ่วอิงร่ำร้องในใจ แต่ภายนอกยังมองเจ้านายตาใสแป๋ว

เว่ยซินเหยียนโบ้ยหน้าไปทางโรงหมอจินฮงซึ่งเป็นโรงหมอที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้ ซิ่วอิงทำสีหน้าหวาดหวั่นถามเว่ยซินเหยียนว่า “จะดีหรือเจ้าคะคุณหนู โรงหมอเล็ก ๆ ยังไม่รับซื้อยาของเราแล้วโรงหมอที่มีชื่อเสียงเช่นนี้จะรับซื้อหรือเจ้าคะ”

“มีชื่อเสียงสิดีเขาจะได้มีเงินซื้อยาของเรา” พูดจบนางก็เดินเข้าไปด้านในโรงหมอทันที ปล่อยให้ซิ่วอิงยืนตะลึงกับความใจกล้าของเจ้านายอยู่ตรงนั้น

“แม่นางน้อยป่วยเป็นอะไรมาหรือ” ฉินเหอเจ้าของโรงหมอเดินเข้ามาถามไถ่เด็กสาวตัวน้อยที่ใช้ผ้าปิดบังใบหน้าไว้เหลือเพียงดวงตากลมโตหวานซึ้งคู่นั้น ไม่รู้ว่าหากเปิดผ้าคลุมหน้านางจะงดงามเพียงใด

“ข้าไม่ได้ป่วย แต่ข้ามาขายยาเจ้าค่ะ” ดวงตากลมโตเงยขึ้นจ้องหน้าชายวัยกลางคนด้วยแววตามุ่งมั่น