ตอนที่ 14 รักษามารดา

จ้าวฟางหรูปาดน้ำตาก่อนเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองด้วยสายตาเคลือบแคลง เว่ยซินเหยียนจึงยอมบอกความจริงกับนาง “ท่านแม่ วันนี้ท่านอาจารย์สอนข้าหลอมยา ข้าจะใช้ยานั้นกับท่านแม่เป็นคนแรกได้หรือไม่เจ้าคะ” ถึงจะอยากได้เงินหนึ่งหมื่นตำลึง แต่ตอนนี้ชีวิตมารดาสำคัญยิ่งกว่า

“นี่เจ้า…” จ้าวฟางหรูโกรธบุตรสาวแทบตายที่ไม่เชื่อฟังตน แต่ก็ทำเพียงถอนหายใจ และถามบุตรสาวว่า “เจ้าใช้เลือดตนเองหลอมยาหรือ” เว่ยซินเหยียนพยักหน้ารับเบา ๆ จ้าวฟางหรูพูดต่อว่า “เจ้านี่มัน…เฮ้อ! ช่างเถิดห้ามไปเจ้าก็ไม่ฟังข้าอยู่ดี”

“ท่านแม่ ที่ข้าทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อครอบครัวของเราทั้งนั้นนะเจ้าคะ ท่านแม่อย่าโกรธข้าเลยนะ” เว่ยซินเหยียนเข้ามาโอบกอดมารดาทำเสียงออดอ้อน มารดาจะไม่ใจอ่อนได้อย่างไร

“เจ้านี่นะ” นางลูบผมบุตรสาวด้วยความรัก

อี๋นั่วเห็นจ้าวฟางหรูไม่ว่าอะไรจึงพูดว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน พรุ่งนี้ยามซื่อข้าจะไปหาเจ้าที่เรือน”

จ้าวฟางหรูลุกขึ้นยอบกายกล่าวออกว่า “ขอบคุณนายท่านมากเจ้าค่ะ จริงสิ ข้าทำอาหารเย็นมาเผื่อท่านด้วย” จ้าวฟางหรูยื่นตะกร้าที่ใส่ชามอาหารให้เขา

อี๋นั่วยังลังเล เว่ยซินเหยียนจึงบอกเขา “รับไว้สิท่านอาจารย์ ข้ากับท่านแม่จะได้รีบกลับ”

เขาเอื้อมมือมารับไว้ จากนั้นเดินขึ้นเรือนโดยไม่หันกลับมามองทั้งคู่อีก

คืนนั้นเว่ยซินเหยียนจึงใช้ยาพิษครอบจักรวาลรักษามารดาของตน หลังจากนางพ่นเลือดออกมาทางปากและรู้สึกโล่งไปทั้งตัวนางจึงเข้าใจว่าวันนั้นทำไมบุตรสาวของนางถึงได้กระอักเลือดและหายป่วย เพราะเลือดในกายนางสามารถขับพิษได้นั่นเอง แต่ทำไมเพิ่งขับพิษได้นั้นนางก็สุดรู้และคงไม่พยายามหาคำตอบอีก

จ้าวฟางหรูกอดบุตรสาวพลางน้ำตาไหล พร้อมกับเอ่ยออกว่า “เจ้าคือดาวนำโชคของแม่” หากเลือดบุตรสาวไม่สามารถขับพิษได้ นางอาจจะนอนรอวันตายอย่างช้า ๆ และเว่ยซินเหยียนก็จะกลายเป็นเด็กสติไม่สมประกอบไปตลอดชีวิต

ทั้งสองผละออกจากกัน เว่ยซินเหยียนบอกมารดาว่า “ข้าจะแก้แค้นให้ท่านแม่” แม้ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่นางต้องทำให้ได้

จ้าวฟางหรูส่ายหน้าพรืดรีบพูดว่า “ไม่นะเหยียนเอ๋อร์ เจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้ แม่ไม่ยอมเด็ดขาด”

“แต่พวกเขาทำร้ายท่านกับข้า ท่านแม่ไม่แค้นหรือเจ้าคะ”

“แต่แม่มีเจ้าเพียงคนเดียว แม่ปล่อยให้เจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด มีเจ้าอยู่ด้วยเท่านี้แม่ก็พอใจแล้ว” หากนางต้องเสียบุตรสาวไปอีกคนนางจะอยู่ได้อย่างไร

เว่ยซินเหยียนอยากจะพูดบางอย่างต่อ แต่ก็ได้แต่เก็บงำไว้ไม่กล้าพูดออก หากมารดายังยืนยันเช่นนี้แล้ว นางคงต้องหาลู่ทางเพียงลำพังอย่างเงียบ ๆ

วันต่อมาอี๋นั่วจึงมาพบจ้าวฟางหรูตามเวลาที่ได้นัดเอาไว้ และเริ่มการรักษาทันที จ้าวฟางหรูนอนบนเตียงนอนในห้องของนาง โดยมีเว่ยซินเหยียนยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านข้าง

อี๋นั่วทำการฝังเข็มเงินเก้าเล่ม และเข็มทองอีกสามเล่มลงตามจุดต่าง ๆ บนร่างกายของจ้าวฟางหรู เว่ยซินเหยียนตกตะลึงเป็นอย่างมากที่เห็นเขาใช้เข็มทองกับร่างกายมารดา แสดงว่าเขาเป็นหมอที่เก่งกาจมากคนหนึ่งเลยทีเดียว เพราะนางเคยอ่านเจอในตำราว่าหมอที่ใช้เข็มทองได้จะต้องเป็นหมอที่อยู่ในวังหลวงเท่านั้น เพราะหมอที่เก่งกาจจะได้เข้าไปรับใช้ราชวงศ์ ทางจ้าวฟางหรูก็เห็นเขารักษานางด้วยเข็มทองเช่นเดียวกัน แต่นางกับบุตรสาวได้แต่เก็บงำคำพูดเอาไว้

หนึ่งเค่อผ่านไปเขาก็ทำการรักษาจ้าวฟางหรูเสร็จแล้ว จ้าวฟางหรูลุกนั่ง เขาจึงพูดขึ้นว่า “เจ้าต้องได้รับการฝังเข็มทั้งหมดสามครั้ง แต่ละครั้งห่างกันสามสัปดาห์”

“เจ้าค่ะ”

อี๋นั่วหันไปพูดกับเว่ยซินเหยียนว่า “อย่าบอกใครว่าข้ารักษานาง”