ตอนที่ 13 พิษครอบจักรวาล

“ทำไมข้าต้องตรวจชีพจรให้นางด้วย” อี๋นั่วถาม

“แม่ของข้าป่วยมาหลายปีแล้ว หมอบอกว่าท่านแม่ของข้าหยางพร่อง แต่ข้าคิดว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นเจ้าค่ะ” หากให้ตรวจจากสมุนไพรที่นางเคยกินทั้งหมดก็คงไม่ได้ เพราะสมุนไพรพวกนั้นสีซีดจางลงมากแล้ว ยากที่จะแยกแยะชนิดได้อย่างชัดเจน

อี๋นั่วต้องถอนหายใจอีกกี่พันครั้งถึงจะใจแข็งพอที่จะไม่ยอมตามใจนางทุกครั้งไปเช่นนี้ “ได้ แค่แม่ของเจ้าคนเดียวเท่านั้น”

“ขอบคุณท่านอาจารย์” นางกำหมัดก้มคารวะท่านอาจารย์อย่างนอบน้อม

เหตุผลส่วนหนึ่งที่เขายอมทำตามคำขอของนางทุกอย่างก็เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณที่นางทำให้เขาไม่ต้องกินยาต้านพิษไปตลอดชีวิต แต่เรื่องนี้เขาคงบอกนางไม่ได้

ช่วงบ่ายวันถัดมาเว่ยซินเหยียนมาหาอี๋นั่วตามเวลาที่ได้นัดหมายกันไว้ เพราะวันนี้นางบอกมารดาว่าต้องเรียนวรยุทธ์กับท่านอาจารย์ จ้าวฟางหรูจึงไม่บังคับนางให้ขึ้นไปเก็บสมุนไพร อี๋นั่วเตรียมหม้อปรุงยาไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว

เขาบอกนางว่า “เจ้าต้องใช้เลือดทั้งหมดหนึ่งร้อยหยด”

ใบหน้านางซีดเผือดขึ้นทันตาเห็น กล่าวเสียงเบาว่า “หนึ่งร้อยหยดเลยหรือเจ้าคะ”

“อืม หรือเจ้าเปลี่ยนใจเสียแล้ว” เขาหรี่ตามองนางอย่างชั่งใจ

“มะ ไม่เปลี่ยนเจ้าค่ะ” เพื่อเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนางต้องทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว หลอมยาครั้งเดียวนางก็นอนตีพุงได้ทั้งชาติแล้วจะหวงทำไมกับเลือดแค่เพียงหนึ่งร้อยหยด มันก็เท่ากับห้ามิลลิลิตรของโลกเดิมที่นางจากมาเท่านั้น

อี๋นั่วบอกให้นางทำตามขั้นตอนที่เขาบอก โดยอันดับแรกต้องหยดเลือดลงในหม้อหลอมยาหนึ่งร้อยหยด จากนั้นใช้พลังปราณในการหลอมยา

เว่ยซินเหยียนทำตามอย่างไม่อิดออด จากนั้นนั่งขัดสมาธิหลับตาลงเพ่งดวงจิตพร้อมถ่ายเทพลังปราณลงไปในหม้อหลอมยาทั้งหมด จิตต้องนิ่งสงบห้ามวอกแวกเป็นอันขาด

ไม่ถึงหนึ่งเค่อระหว่างหม้อหลอมยากับเว่ยซินเหยียนก็เกิดเป็นพลังงานบางอย่างไหลวนอยู่ในหม้อหลอมยา คิ้วของนางเดี๋ยวคลายเดี๋ยวขมวดสลับกันอยู่ตลอดเวลา นางกัดฟันแน่นคล้ายกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง เหงื่อเย็นหลั่งรินออกมาจนเต็มดวงหน้าไหลอาบลงตามลำตัว อี๋นั่วนั่งมองนางด้วยความเป็นกังวล เขาภาวนาให้นางผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และเขาก็เชื่อว่าคนเก่งและมีพรสวรรค์อย่างนางต้องทำได้

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามยาที่นางหลอมได้ก็ตกลงมาในหม้อหลอมยาดังกริ๊ง พร้อมกับร่างของคนตัวเล็กก็สลบไปเช่นเดียวกัน คล้ายกับวันที่นางช่วยเขาถอนพิษงูในวันนั้น

อี๋นั่วนำหมอนและผ้าห่มมาคลุมร่างให้นางแล้วปล่อยให้นางนอนเดินลมปราณเพื่อซ่อมแซมตนเองอยู่อย่างนั้นโดยไม่เข้าไปรบกวน ส่วนเขาเดินเข้าไปชมดูยาที่นางหลอมขึ้นมาด้วยแววตาชื่นชม เด็กคนนี้เก่งกาจจริง ๆ อายุเพียงสิบขวบก็หลอมยาได้แล้ว และบัดนี้หมอเทวดาที่อายุน้อยที่สุดก็ได้กำเนิดขึ้นในแคว้นฉินแล้ว แต่เรื่องนี้นางจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นทุกคนในครอบครัวของนางย่อมไม่ปลอดภัย

เว่ยซินเหยียนใช้เวลาซ่อมแซ่มพลังปราณประมาณหนึ่งชั่วยามจึงฟื้นขึ้นมา นางไม่ได้มีทีท่าเหนื่อยล้าแต่อย่างใด อี๋นั่วหยิบโอสถเม็ดนั้นให้นางชมดู ขนาดของมันเท่ากับเมล็ดถั่วลันเตา สีใสแวววาวราวกับแก้ว มีกลิ่นหอมหวานอบอุ่น คล้ายกลิ่นดอกไม้โชยออกมา

“ยานี้เจ้าให้มันชื่อว่าอย่างไร” อี๋นั่วถาม

เว่ยซินเหยียนยิ้มจาง ๆ บอกเขาว่า “พิษครอบจักรวาล”