ตอนที่ 12 ฝึกวรยุทธ์

“เช่นนั้นเรามาฝึกวรยุทธ์กันเถิด ร่างกายเจ้าแข็งแรงเช่นนี้คงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งเดือนก็สามารถทดลองหลอมยาได้แล้ว” หากหลอมยาสำเร็จก็ถือว่านางสอบผ่าน ถึงตอนนั้นนางจะกลายเป็นหมอเทวดาที่โด่งดังไปทั่วแคว้น ซึ่งก็มาพร้อมกับอันตรายรอบด้านเช่นกัน

อี๋นั่วก้าวขาออกท่วงท่าให้นางดูเป็นตัวอย่าง จากนั้นจึงให้นางฝึกตามโดยการผสานท่าทางกับลมปราณเข้าด้วยกัน เว่ยซินเหยียนถึงได้เข้าใจว่าการฝึกวรยุทธ์ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก ทุกกระบวนท่านางทำตามได้อย่างดีเยี่ยม เขาสอนนางราวครึ่งชั่วยามจึงเริ่มทดสอบความสามารถของนาง

ตอนนี้เว่ยซินเหยียนถึงเข้าใจว่าเหตุใดผู้ที่มีวรยุทธ์ถึงได้มีประสาทสัมผัสไวต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าผู้คนทั่วไป ก็เพราะต้องมีสมาธิจดจ่ออยู่กับจิตตนเองและคู่ต่อสู้อย่างไรเล่า เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปเว่ยซินเหยียนเริ่มออกท่วงท่าแปลกประหลาดที่อี๋นั่วไม่เคยสอน คิ้วของคนตัวโตเดี๋ยวคลายเดี๋ยวขมวดด้วยความสงสัย แต่ก็ยังออกท่วงท่าเตะต่อยได้อย่างว่องไว ขณะที่เว่ยซินเหยียนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ นางงัดท่าไม้ตายของนางขึ้นมาใช้ โดยการกระโดดขึ้นหมุนตัว แล้วใช้หลังเท้าน้อย ๆ แต่ทรงพลังเตะเข้าที่ศีรษะของอี๋นั่ว

อี๋นั่วคาดไม่ถึงว่านางจะมีท่าเช่นนี้ เพราะเขาไม่เคยสอนนาง เขาถึงกับหน้าหันล้มลงไปนั่งที่พื้นดินอย่างมึนงง คล้ายมีดาวอยู่รอบศีรษะนับพันดวง

เว่ยซินเหยียนอ้าปากค้างเมื่อเห็นเขานั่งงงอยู่ตรงนั้น นางร้องขึ้นในใจว่า แย่แล้วเขาไม่ได้สวมเกราะที่ศีรษะเหมือนตอนที่เธอเรียนนี่นา คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปหาพลางนั่งคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นพร้อมพูดว่า “ท่านอาจารย์ข้าผิดไปแล้ว ๆ ขอท่านอาจารย์โปรดลงโทษข้าด้วย”

อี๋นั่วมองนางอย่างตะลึงงันเจือยินดีที่มีคนเรียกเขาว่าอาจารย์ เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยรับใครเป็นลูกศิษย์สักคน ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ “ฮ่า ๆ ๆ”

เว่ยซินเหยียนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ เขาไม่เจ็บหรือทำไมถึงหัวเราะอยู่ได้ “ท่านอาจารย์หัวเราะทำไมหรือเจ้าคะ”

“เจ้ามันไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ ข้าไม่เคยเห็นใครฝึกวรยุทธ์ในท่วงท่าเช่นนี้มาก่อน เจ้าไปเรียนมาจากสำนักไหนรึ”

“เอ่อ… ข้าไม่ได้เรียนมาจากสำนักไหนหรอกเจ้าค่ะ ข้าก็แค่ซ้อมเตะต่อยกับกระสอบทรายทุกเช้าเท่านั้น”

อี๋นั่วฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าในลานบ้านของนางมีกระสอบทรายและยังมีเป้าธนูด้วยและก็เคยเห็นนางฝึกกับกระสอบทรายจริง ๆ จึงไม่เอะใจอีก “เจ้าคงไม่ใช่นักแม่นธนูด้วยหรอกนะ”

นางยิ้มแหยตอบเขาว่า “ก็พอได้เจ้าค่ะ” ไม่ใช่แค่แม่นบนพื้นนิ่ง แม้แต่ยิงธนูบนหลังม้านางก็แม่นไม่แพ้กัน

“วรยุทธ์เจ้าเก่งกาจเพียงนี้ อีกไม่เกินสองสัปดาห์เราจะเริ่มหลอมยากัน” เขากล่าวต่อ “แล้วยาของเจ้ามีส่วนผสมอะไรบ้าง”

“มีแค่เลือดของข้าอย่างเดียวก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

ดวงตาเขากระตุกรุนแรงบอกนางว่า “เช่นนั้นเจ้าจะสูญเสียพลังงานมากเกินไป เจ้าอาจต้องใช้เวลาฟื้นฟูร่างกายนานเป็นเดือนต่อการหลอมยาหนึ่งครั้ง และเจ้าจะหลอมยาได้เพียงครั้งละหนึ่งเม็ดถั่วเท่านั้น”

“ฟื้นฟูเป็นเดือนเชียวหรือ” เว่ยซินเหยียนถามต่อว่า “แล้วข้าจะขายมันได้ในราคาเท่าไรหรือเจ้าคะ”

อี๋นั่วทำท่าครุ่นคิดก่อนตอบนางว่า “น่าจะไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง”

“เช่นนั้นข้ายอมเจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนพูดออกด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ ขายยาแค่เม็ดเดียวก็ได้ตั้งหมื่นตำลึงเชียวหรือ