ตอนที่ 11 ปราณระดับเก้า

“ทำไมหรือเจ้าคะ” เว่ยซินเหยียนเอ่ยถาม

“เพราะคนที่หลอมยาได้มีค่าดั่งทองคำ เหล่าบรรดาขุนนางทั้งหลายจะตามหาตัวเจ้า แม้พลิกแผ่นฟ้าพวกเขาก็จะทำ” เขาเว้นช่วงแล้วพูดออกเสียงเบา “แม้แต่บรรดาเชื้อพระวงศ์ก็อยากได้เจ้าไปครอบครอง”

นางแหงนหน้ามองเขาดวงตาสุกใสราวกับแก้ว “แม้แต่ฮองเฮากับฮ่องเต้ก็ไม่เว้นหรือเจ้าคะ”

ดวงตาอี๋นั่วสั่นไหวเมื่อได้ยินชื่อสองตำแหน่งนั้น เอ่ยตอบนางว่า “ใช่ แม้แต่ฮ่องเต้กับฮองเฮาก็ไม่ละเว้น”

เว่ยซินเหยียนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนบอกเขา “ข้ามีวิธีของข้า”

เขามองนางด้วยดวงตาล้ำลึก ถามย้ำอีกว่า “อยากหลอมยาจริงหรือ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะใช้เลือดข้าหลอมยาแก้พิษทั้งปวง”

ดวงตาเขากระตุกอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่นางอยากทำ เขาจึงพูดว่า “เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้า แต่เจ้าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเป็นอันขาด”

ดวงตานางเปล่งประกายเจิดจ้าพูดออกว่า “จริงหรือเจ้าคะ”

“ข้าเคยล้อเล่นกับเจ้าหรือ”

“แต่ท่านเคยบอกว่าท่านไม่ได้เป็นหมอ” ครั้งแรกที่เจอกันนางยังจำได้ขึ้นใจว่าเขาพูดว่าตนไม่ใช่หมอ

“ข้ามีความจำเป็นบางอย่างที่บอกเจ้าไม่ได้”

“ข้าจำได้แล้ว”

“วันพรุ่งปลายยามอิ๋นเจ้ามาพบข้าที่เรือน”

“เจ้าค่ะ” บุรุษผู้นี้เป็นคนที่ชอบเก็บตัว เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมาก การที่เขายอมช่วยนางแสดงว่าเขาต้องเสียสละเวลาอันมีค่าของเขาเป็นอย่างมาก เช่นนั้นนางจะปฏิเสธเขาได้อย่างไร แต่เขามีเหตุผลอะไรนะถึงต้องปิดบังตัวตนเช่นนี้ ช่างเถิด รู้เท่าที่เขาอยากให้รู้ก็พอ

กล่าวจบทั้งสองก็เดินกลับบ้านพร้อมกันอย่างอารมณ์ดี

เว่ยซินเหยียนกลับไปถึงบ้านก็ไม่ได้เล่าเรื่องอี๋นั่วให้ใครฟัง นางยังทำตัวปกติ และเรื่องที่เลือดของนางสามารถช่วยชีวิตคนได้นางคงต้องเก็บไว้เป็นความลับก่อน เพราะหากบอกมารดานางคงเป็นห่วงมาก แม้แต่เรื่องหลอมยาก็คงบอกมารดาไม่ได้

ก่อนนอนคืนนั้นเว่ยซินเหยียนพูดกับมารดาเสียงออดอ้อนว่า “ท่านแม่ พรุ่งนี้ท่านลุงอี๋นั่วบอกว่าจะช่วยสอนวรยุทธ์ให้ข้า ข้าอยากร่ำเรียนไว้เพื่อปกป้องท่านแม่กับแม่นมเตียวและซิ่วอิง ท่านแม่อย่าห้ามข้าเลยนะเจ้าคะ”

จ้าวฟางหรูฟังบุตรสาวกล่าวจบพลางถอนหายใจ เวลาที่นางอยากได้อะไรมักทำเสียงออดอ้อนเช่นนี้ทุกที อีกทั้งยังพูดดักทางตลอด “เขายอมพบหน้าเจ้าแล้วรึ”

“เจ้าค่ะ เมื่อตอนเย็นข้าเอาข้าวไปให้เขา ข้าเปรยออกมาว่าอยากฝึกวรยุทธ์ไว้ดูแลท่านแม่และทุกคนในครอบครัว ท่านลุงจึงบอกว่าจะสอนข้าเอง”