ตอนที่ 10 ช่วยชีวิต

อี๋นั่วมองนางอย่างเต็มตาแล้วพูดคล้ายจริงคล้ายหยอกว่า “ถึงเจ้าแบกข้าได้จริง แต่ขาข้าก็ลากดินอยู่ดี” เว่ยชินเหยียนก้มลงสำรวจร่างกายตนก็เห็นจะเป็นเช่นนั้น อี๋นั่วพูดต่อว่า “อีกอย่างข้าคงตายก่อนที่เราจะกลับไปถึงหมู่บ้าน”

“แล้วท่านลุงจะยอมตายอยู่ที่นี่หรือ”

“ข้าไม่มีทางเลือก” อุตส่าห์มีชีวิตรอดคมหอกคมดาบและธนูอาบยาพิษมาได้เกือบสิบเอ็ดปี แต่กลับมาตายเพราะงูพิษกัด แม้เขาพยายามใช้พลังปราณข่มพิษเอาไว้แต่ก็ไร้ผล เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวต่อว่า “ข้ารบกวนเจ้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”

“ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ”

“เจ้าช่วยฝังศพข้าไว้ที่นี่ได้หรือไม่”

ร่างของเว่ยซินเหยียนผงะ ปากอ้าตาโต กล่าวออกว่า “ข้าไม่รับปากเจ้าค่ะ ข้าจะต้องหาทางช่วยท่านให้ได้” เขาเคยช่วยชีวิตมารดาของนาง บุญคุณนี้ต้องตอบแทน นางจะมองดูเขาสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้

“เจ้าเด็กดื้อรั้น เจ้าไม่เห็นรึว่าข้ากำลังจะตาย” พูดจบเขาก็เริ่มอาเจียน จมูกมีเลือดกำเดาไหลออกมา ขาข้างที่โดนงูกัดเริ่มบวมแดง ปากแผลมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวเพราะปวดแผลมาก

ในขณะที่เว่ยซินเหยียนกำลังสติหลุดนางกลับฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตานางเป็นประกายวาววาม หรือว่านางจะลองใช้เลือดของตนรักษาเขาดี แต่มันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ถ้าเขารู้ว่าเลือดของนางขับพิษได้ตัวนางเองจะไม่ปลอดภัย แต่ถ้านางไม่ช่วยเขาเขาก็ตาย

ด้วยจิตวิญญาณของความเป็นหมอมันอยู่ในสายเลือด เว่ยซินเหยียนลังเลเพียงอึดใจเดียวก็ถลกชายกระโปรงขึ้นหยิบมีดพกออกมาหนึ่งเล่ม เพราะรอบขาทั้งสองข้างของนางมีมีดอยู่หลายเล่ม อี๋นั่วมองเห็นเช่นนั้นถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างคาดไม่ถึง ลำพังเกาทัณฑ์ที่นางสะพายมาด้วยเขายังรู้สึกทึ่งแล้ว นี่นางยังพกมีดสั้นอีกหลายเล่มติดตัวอีกด้วย อี๋นั่วรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมากที่โตจนป่านนี้แล้วยังประมาทกว่าเด็กอายุเพียงสิบขวบ ด้วยเพราะคิดว่าตนมีวรยุทธ์จึงไม่คิดพกสิ่งใดมาให้เกะกะ ทั้งตัวเขามีเพียงมีดสั้นเล่มเดียวเท่านั้น

เว่ยซินเหยียนเอ่ยสั่งเขา “ท่านลุงอ้าปาก”

“อ้าทำไม”

นางไม่ตอบแต่กลับใช้มีดกรีดปลายนิ้วตนพร้อมพูดว่า “ข้าจะช่วยท่าน”

“ข้าไม่ใช่มารจะให้ข้ากินเลือดสด ๆ ได้อย่างไร” เด็กคนนี้บ้าไปแล้ว เขาเฝ้ามองครอบครัวของนางอยู่ทุกวัน ไม่คิดว่านางจะมีความคิดพิลึกพิลั่นเช่นนี้

“ถ้าท่านไม่อยากตายก็กินเสีย” วิธีนี้นางยังไม่เคยลองกับใคร เพราะนางไม่รู้ว่ามันจะช่วยชีวิตคนได้หรือไม่ อีกอย่างนางไม่รู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร แต่ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกแล้ว

“ข้าไม่กิน”

สิ้นเสียงเว่ยซินเหยียนใช้มือเล็กบีบขากรรไกรให้เขาอ้าปากแล้วหยดเลือดลงไปสามหยด พลางบ่นออกมาว่า “ท่านทำให้ข้าเสียเลือดไปหลายหยดแล้ว”

นางบังคับให้เขากลืนเลือดลงท้อง ดวงตาอี๋นั่วเบิกกว้างแทบถลนออกมา เว่ยซินเหยียนตัวเล็กเท่านี้ แต่มีพลังบีบคางเขา แถมบังคับให้เขากลืนเลือดได้อีก นางไม่ธรรมดาจริง ๆ เขารู้สึกสนใจนางขึ้นมาแล้ว

“ท่านมีพลังปราณหรือไม่”

เขาพยักหน้าช้า ๆ

“ท่านช่วยเดินลมปราณได้หรือไม่ ข้าจะช่วยท่านอีกทาง” ว่าจบเว่ยซินเหยียนนั่งลงด้านหลังสองมือช่วยถ่ายเทพลังปราณให้เขา อี๋นั่วสัมผัสได้ถึงลมปราณที่ถูกส่งผ่านฝ่ามือนางมาสู่กายเขาก็ให้รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เด็กคนนี้มีดีกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขานั่งหลับตาและเดินลมปราณอันปั่นป่วนในกายทันที