ตอนที่ 9 โดนงูกะปะกัด

กลับมาถึงบ้านเว่ยซินเหยียนไม่ได้ปิดบังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตน นางเล่าให้มารดากับแม่นมเตียวฟังทั้งหมด ยังมีซิ่วอิงช่วยยืนยันอีกเสียง สาวใช้ทั้งสองและจ้าวฟางหรูตกใจแล้วตกใจอีกกับความพิเศษในตัวเว่ยซินเหยียน ผู้เป็นมารดาเริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวขึ้นมาทันควัน เรื่องนี้จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะในแคว้นฉินไม่เคยมีผู้ใดที่เลือดสามารถขับพิษได้

นางกล่าวออกเสียงอ่อนโยนว่า “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าสัญญากับแม่ได้หรือไม่ ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” ถึงแม้บุตรสาวของนางจะไม่ค่อยได้พบปะผู้คนมากเท่าไร แต่เมื่อยามขึ้นเขาและยามเข้าตลาดเพื่อไปขายสมุนไพรและจับจ่ายใช้สอยก็มักพบผู้คนอยู่เสมอ นางเกรงว่าเว่ยซินเหยียนอาจจะพลาดพลั้งเอาได้

“เจ้าค่ะ ข้าจะไม่บอกใครเป็นอันขาด” นางรับปากเสียงหนักแน่น เรื่องนี้นางรู้ดีว่าถ้าบอกคนอื่น อาจจะนำภัยมาสู่นางกับครอบครัวได้

บุตรสาวรับปากเช่นนั้นจ้าวฟางหรูก็เบาใจไปเปลาะหนึ่ง แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังรู้สึกเป็นกังวลอยู่ดี

นับจากวันนั้นเว่ยซินเหยียนก็ได้ทำการทดสอบพิษกับร่างกายตนเองเกือบทุกวัน ที่นางสรรหาพิษจากสัตว์หรือจากพืชมาได้ พิษจากสัตว์นางทดสอบโดยการนำสัตว์เหล่านั้นมากัดตนเอง อย่างเช่นสัตว์จำพวกเบญจพิษ หรือพิษทั้งห้า อันได้แก่ แมงป่อง ตะขาบ งู แมงมุม และคางคก รวมถึงสัตว์มีพิษอื่น ๆ ที่ไม่อาจกล่าวถึงได้ทั้งหมด แม้มารดาและสาวใช้จะห้ามปรามอย่างไรนางก็ไม่ยอมเชื่อฟัง

จ้าวฟางหรูรู้สึกปวดใจจนแทบสิ้นลมหายใจทุกครั้งเมื่อยามที่เห็นบุตรสาวกระอักเลือดออกมาเพื่อถอนพิษออกจากร่างกาย แต่เว่ยซินเหยียนกลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะยิ่งร่างกายนางได้รับพิษหลากหลายชนิดมากเท่าใด เลือดของนางก็ยิ่งขับพิษได้หลายชนิดมากขึ้นเท่านั้น สำคัญกว่านั้นคือนางรับรู้ได้ว่าพลังปราณของนางมีการเลื่อนระดับขั้นขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปี ตอนนี้เว่ยซินเหยียนมีความชำนาญในการเก็บสมุนไพรเป็นอย่างยิ่ง นางสามารถขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเพียงลำพังก็ยังได้ ซึ่งด้วยความสามารถในการต่อสู้และยิงธนู อีกทั้งเลือดของนางยังใช้ขับพิษได้ จ้าวฟางหรูจึงยอมให้นางขึ้นเขาเพียงลำพัง เพราะตอนนี้ร่างกายของเว่ยซินเหยียนมีความแข็งแรงและตัวสูงขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ก็สูงในระดับเดียวกันกับเด็กสิบขวบทั่วไป แต่กำลังวังชาของเว่ยซินเหยียนกลับเทียบเท่าบุรุษรูปร่างกำยำก็ไม่ปาน นางจึงมั่นใจในตัวบุตรสาวเป็นอย่างมาก

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เว่ยซินเหยียนขอขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรและล่าสัตว์เพียงลำพัง แม่นมเตียวและซิ่วอิงจะเข้าตลาดไปขายสมุนไพรและซื้อของกินของใช้ในตลาด ส่วนจ้าวฟางหรูรับหน้าที่ตากสมุนไพรอยู่ที่บ้าน

เว่ยซินเหยียนเดินเท้าเข้าป่าลึกด้วยความชำนาญทาง เพราะยิ่งเดินเข้าป่าลึกมากเท่าใด ก็ยิ่งพบสมุนไพรหายากมากขึ้นเท่านั้น ชาวบ้านทั่วไปไม่กล้าเดินเข้าไปในเขตป่าลึกเหตุผลเพราะมีสัตว์มีพิษและสัตว์ดุร้ายหลายชนิด แต่เว่ยซินเหยียนหาได้เกรงกลัวไม่ ความเร็วในการยิงธนูของนางไวกว่าการกะพริบตาเสียอีก อีกทั้งความแม่นยำยังพลาดเป้าแค่หนึ่งในการยิงธนูร้อยครั้ง

ขณะที่นางกำลังเก็บสมุนไพรอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังสวบสาบอยู่ด้านหลัง เว่ยซินเหยียนเงี่ยหูฟังอย่างเงียบเชียบพลางคิดว่าใครกันที่กล้าเข้ามาในป่าลึกเช่นนี้ ครู่หนึ่งก็มีเสียงร้อง ‘โอ๊ย’ ตามมา

เว่ยซินเหยียนค่อย ๆ ก้าวย่างเท้าเดินไปตามเสียงร้องให้เบาที่สุด นางได้ยินเหมือนเสียงครางเพราะความเจ็บปวดดังมาแผ่วเบา บวกกับเสียงคล้ายลากเท้าไปตามพื้นที่มีใบไม้ร่วงเกลื่อน

ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดขึ้น นางรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาทันที อี๋นั่วกำลังเคี้ยวสมุนไพรบางชนิดแล้วโปะลงบาดแผล

เว่ยซินเหยียนเดินมาถึง ดวงตาเหลือบมองน่องของเขาที่ถลกขากางเกงขึ้นแล้วก็ถามขึ้นทันที “ท่านลุงโดนอะไรกัดหรือเจ้าคะ” รอยกัดคล้ายเขี้ยวงูแต่เพื่อความมั่นใจนางจึงเอ่ยถามก่อน ถึงแม้ในระยะเวลาหนึ่งปีที่นางอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้นางจะเจอเขาแค่ครั้งเดียว แต่นางก็รู้สึกว่าคุ้นเคยกับท่านลุงคนนี้ เพราะอย่างไรนางก็นำอาหารเย็นไปให้เขาสัปดาห์ละสามวัน และยังนับว่าเขาคือผู้มีพระคุณของมารดา