ตอนที่ 8 เลือดขับพิษได้

ทุกเจ็ดวันเว่ยซินเหยียนกับซิ่วอิงจะนำสมุนไพรที่ตากแห้งดีแล้วเข้าไปขายที่โรงหมอในตลาด ซึ่งใช้เวลานั่งเกวียนเทียมวัวประมาณครึ่งชั่วยาม และทุกครั้งที่เข้าไปขายสมุนไพรทั้งสองจะต้องปิดบังใบหน้าด้วยผ้าสี่เหลี่ยมผืนบาง แต่รายได้ก็ไม่ถือว่าดีนัก เพราะขายสมุนไพรครั้งหนึ่งก็ได้ไม่เกินหนึ่งตำลึง

นางคำนวณดูแล้วว่าหนึ่งปีน่าจะมีรายรับไม่เกินห้าสิบตำลึง ซึ่งก็พออยู่ได้ แต่ก็ยังตึงมืออยู่ดี และในปีถัดไปอาจจะหาสมุนไพรมาขายได้น้อยลง หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ พวกนางคงหาเงินไม่ทันแน่ แต่เว่ยซินเหยียนก็ยังมีความคิดที่จะหลอมยาขายเช่นเดิม เพียงแต่ในตำราของท่านตาไม่มีหนังสือเล่มไหนที่ระบุเกี่ยวกับการหลอมยาไว้เลย นางสอบถามท่านแม่แล้วแต่นางก็ไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย เพราะท่านตาเองก็ไม่เคยเล่าให้บุตรสาวฟังเช่นกัน แล้วนางจะหาผู้รู้จากที่ใดได้

สตรีทั้งสี่คนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่ายมาเป็นเวลาสองเดือนแล้ว และตั้งแต่วันที่จ้าวฟางหรูโดนตะขาบกัดพวกนางก็ยังไม่เคยเห็นหน้าอี๋นั่วอีกเลย แต่จ้าวฟางหรูก็ยังให้เว่ยซินเหยียนนำอาหารเย็นไปให้เขาเป็นประจำ โดยที่นางก็ไม่เคยเจอหน้าเขาเช่นกัน เพียงวางอาหารไว้ที่เดิมแล้วก็เดินกลับ และทุกครั้งอาหารก็ถูกกินจนหมดเกลี้ยง

ตอนนี้เว่ยซินเหยียนกับซิ่วอิงเริ่มมีความชำนาญด้านการเก็บสมุนไพรมากขึ้น เพราะส่วนมากก็มีแต่สมุนไพรชนิดเดิม โดยไม่จำเป็นต้องให้จ้าวฟางหรูขึ้นเขาไปด้วย ทั้งสองก็สามารถไปเก็บสมุนไพรเองได้ และหลังจากออกกำลังกายทุกวันอาการป่วยของจ้าวฟางหรูก็ดีขึ้นเล็กน้อย ทว่าอาการอ่อนเพลีย และมือเท้าเย็นยังคงเป็นอยู่ แต่ยังดีที่ช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิอากาศจึงพออบอุ่นอยู่บ้าง ถึงตอนกลางคืนจะรู้สึกหนาวเย็นก็ตาม ร่างกายของจ้าวฟางหรูจึงได้รับความอบอุ่นอย่างเพียงพอ อีกทั้งในห้องนอนยังเป็นเตียงเตา พวกนางจึงไม่หนาวมากนัก

เช้าวันนี้หลังจากกินอาหารเสร็จ เว่ยซินเหยียนกับซิ่วอิงจึงเตรียมตัวขึ้นเขาเพื่อเก็บสมุนไพรอีกครั้ง ซึ่งทุกครั้งที่ไปเก็บสมุนไพรก็มักเจอคนในหมู่บ้านไปเก็บสมุนไพรไปขายเช่นเดียวกัน เพราะที่หมู่บ้านแห่งนี้ผู้คนส่วนมากมีอาชีพทำนา ปลูกหม่อนเลี้ยงไหม และหาของป่าไปขายกันทั้งนั้น สมุนไพรที่อยู่ตามชายป่าจึงเริ่มเหลือน้อย วันนี้เว่ยซินเหยียนกับซิ่วอิงจำเป็นต้องเข้าป่าไปลึกอีกสักหน่อย

ทั้งสองต่างคนต่างเดินเก็บสมุนไพรอย่างเพลิดเพลิน จนลืมเรื่องความปลอดภัยไปชั่วขณะ ขณะที่เว่ยซินเหยียนกำลังก้าวขาออกอย่างรวดเร็วเพื่อไปเก็บสมุนไพรจึงเหยียบเข้าที่ตัวสัตว์เลื้อยคลานอย่างจัง และมันก็ฉกเข้าที่ข้อเท้าของนางอย่างว่องไวเช่นเดียวกัน

“โอ๊ย!” นางร้องขึ้นเสียงดัง สายตาเหลือบมองบนพื้นดิน และถอยหลังไปสองก้าว เมื่อเห็นงูเห่ากำลังเลื้อยจากไปอย่างช้า ๆ ในใจพลันตระหนกเมื่อรู้ว่าตนโดนงูพิษกัดเข้าที่ข้อเท้าแล้ว

ซิ่วอิงได้ยินเสียงเจ้านายจึงเงยหน้าขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วรีบวิ่งไปตามเสียง ปากพลางเอ่ยถาม “คุณหนูเป็นอะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้าโดนงูเห่ากัด” นางพยายามข่มอารมณ์ให้มั่นคง มือเล็ก ๆ รีบฉีกชายกระโปรงรัดไว้เหนือแผลทันที

ซิ่วอิงใจเต้นระส่ำ ถามด้วยความตกใจ “จริงหรือเจ้าคะคุณหนู คุณหนูล้อบ่าวเล่นหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะเอาความเป็นความตายมาล้อเจ้าเล่นได้อย่างไร” พูดจบร่างของเว่ยซินเหยียนก็เริ่มโอนเอน ซิ่วอิงวิ่งมาถึงจึงประคองร่างเจ้านายไปนั่งที่โคนต้นไม้