ตอนที่ 6 พลังปราณ

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาร่างเล็กก็มายืนอยู่หน้ากระท่อมหลังหนึ่งซึ่งมุงหลังคาด้วยหญ้า เว่ยซินเหยียนคิดว่านี่คงเป็นบ้านของนายท่านกระมัง เพราะนอกจากกระท่อมหลังนี้แล้วก็ไม่มีบ้านใครอีก นางจึงตะโกนบอกคนด้านในว่า “ชินเหยียนเอาข้าวมาให้ท่านลุง โปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ ส่วนชามข้าจะมาเก็บพรุ่งนี้ยามเหม่านะเจ้าคะ” ว่าจบร่างน้อย ๆ หยิบชามข้าวออกจากตะกร้า แล้ววางไว้บนพื้นกระท่อมข้างบันได ยังมีถ้วยใบเล็กที่ใส่ขิงซอยกับหอมซอยวางไว้ข้าง ๆ อีกด้วย จากนั้นก็เดินกลับบ้านตนทันที ในใจนางคิดว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นคนโลกส่วนตัวสูงจึงไม่อยากคบค้าสมาคมกับใคร

เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปไกลมากแล้ว อี๋นั่วจึงเปิดประตูออกมา ก้มมองชามข้าวต้มด้วยสายตาที่อ่านได้ยาก จากนั้นจึงยกชามข้าวต้มเข้าไปด้านใน ก่อนกินยังใช้เข็มทดสอบพิษเมื่อรู้ว่าปลอดภัยแล้วจึงกินข้าวต้มจนหมดโดยไม่กลับออกมาด้านนอกอีก กระทั่งยามอิ๋นจึงนำชามเปล่าออกมาวางไว้ดังเดิม

วันถัดมาก่อนไปเก็บสมุนไพรกับมารดาเว่ยซินเหยียนจึงมาเก็บชามกลับไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขากินข้าวจนหมดชาม แอบคิดเล่น ๆ ว่า เขาคงไม่ได้เททิ้งกระมัง เพราะในยุคนี้ข้าวยากหมากแพงใครจะเอาของกินไปทิ้งกัน

จ้าวฟางหรู กับเว่ยซินเหยียนและซิ่วอิงขึ้นเขาเพื่อเก็บสมุนไพร ปล่อยให้แม่นมมเตียวอยู่บ้านถางหญ้าไปพลาง ๆ เพียงลำพัง

เมื่อคืนเว่ยซินเหยียนอ่านตำราแล่มหนึ่งแล้วค้นพบความจริงที่น่าทึ่งบางอย่างว่าสิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของนางตลอดเวลานั้นคือพลังปราณ นางไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เมื่อคืนหลังจากที่มารดาหลับไปแล้วนางตื่นขึ้นมาลองฝึกเดินลมปราณอย่างเงียบ ๆ สำคัญกว่านั้นคือ แม้ยามหลับร่างกายของนางก็ยังฝึกปราณได้ ในตำรายังบอกอีกว่าหากพลังปราณของใครอยู่ในระดับเก้าซึ่งเป็นระดับสูงสุด คนผู้นั้นจะสามารถหลอมยาได้ เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เดิมทีความคิดของนางในตอนนี้ไม่ได้อยากเป็นหมอแล้ว เพราะการเป็นหมอทำให้ชีวิตอยู่อย่างไม่สงบสุข ต้องทำงานอย่างหนักแม้ในโลกเดิมนางยังตายเพราะทำงานหนัก อีกทั้งยังต้องพบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา ต้องต่อสู้กับสังคมที่ไม่ยอมรับสตรีว่าเก่งเท่าเทียมกับบุรุษ เช่นนั้นเมื่อได้อ่านหนังสือเล่มนั้นจบ นางจึงอยากเป็นคนหลอมยาขายมากกว่าเป็นหมอ หากทำได้นางก็จะมีเงินเลี้ยงครอบครัวไปตลอดชีวิต

เว่ยซินเหยียนพลางคิดพลางเก็บสมุนไพรไปด้วย สิ่งใดที่มารดาบอกเกี่ยวกับสมุนไพรนางก็จดจำได้จนขึ้นใจ ส่วนมากสมุนไพรที่พวกนางเก็บได้จะเป็นจำพวกหวงฉี หล่อฮั้งก้วย และเก๋ากี้ จ้าวฟางหรูบอกว่าถึงจะเป็นสมุนไพรที่ดี แต่ก็ราคาไม่สูงมากนัก เว่ยซินเหยียนแอบบ่นในใจว่าทำไมไม่เจอโสมพันปีเหมือนกับในนิยายบ้างนะ ขายแค่ต้นเดียวก็สามารถรวยได้แล้ว

ทั้งสามเก็บสมุนไพรจนถึงปลายยามเว่ยก็กลับบ้าน พวกนางได้สมุนไพรมาทั้งหมดสองตะกร้า เห็นท่าทางมารดาอ่อนล้า เว่ยซินเหยียนจึงช่วยนางแบกตะกร้าสมุนไพร คราแรกจ้าวฟางหรูไม่ยินยอม แต่เมื่อบุตรสาวขอลองแบกดูนางจึงให้ลอง และนางก็แบกได้ดียิ่งกว่ามารดาเสียอีก

จ้าวฟางหรูกับซิ่วอิงสบตากัน มองเว่ยซินเหยียนด้วยความประหลาดใจ จากเด็กขี้โรคกลายเป็นเด็กแข็งแรงกว่ามารดาได้อย่างไร เช่นนั้นจ้าวฟางหรูจึงยินยอมให้นางแบกตะกร้าสมุนไพรกลับบ้าน

กลับมาถึงบ้าน แม่นมเตียว ซิ่วอิง และเว่ยซินเหยียนก็ช่วยกันแยกสมุนไพร ส่วนจ้าวฟางหรูนางเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางเกินไปจึงหลับไปก่อนแล้ว