บทที่ 24 เจ้ายาจกรับนาย

หยุนชีกัดปลายลิ้นอย่างหนัก ใช้ความเจ็บปวดเพื่อแก้อาการชาของผงยา: "พวกข้าฆ่าคน... เพียงเพื่อความอยู่รอด... ถ้าท่านให้พวกข้ามีชีวิตอยู่ไปได้... พวกข้าสามารถฆ่าคนเพื่อท่านได้... "

เฟิงฉิ้นหว่านยกไม้ขึ้นกำลังจะลงมือ ได้ยินคำพูดของหยุนชี การกระทำก็หยุดชะงัก

นางมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างตั้งใจ หัวเราะดังพูด： “ทำไมข้าต้องเชื่อคำพูดของเจ้าด้วย？”

“ข้าสามารถบอกท่านได้ คนแรกที่พวกข้าฆ่าฝั่งอยู่ที่ใด？ท่านมีหลักฐานนี้ ก็สามารถขู่บังคับพวกข้าได้”

เฟิงฉิ้นหว่านก็มีอารมณ์สนใจขึ้นมา： “ลงนามในสัญญามรณะขายตัว เป็นตายอยู่ที่มือข้า เจ้ากล้าหรือ？”

“ได้”

เฟิงฉิ้นหว่านยกเท้าที่เหยียบบนหยุนชี บนใบหน้ามีรอยยิ้มทันที: "ข้าก็ว่า วันนี้นกสาลิการ้องจิ๊บ ๆ ที่หน้าต่างข้าตั้งแต่เช้า ที่แท้ก็คือมาส่งกำลังคนมาให้ข้านี้เอง นี้เป็นเรื่องดีจริงๆ”

เจ้ายาจกที่นอนอยู่บนพื้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของ เฟิงฉิ้นหว่าน ตัวสั่นทันที เรื่องดี? สำหรับพวกเขา วันนี้คือฝันร้ายมาถึง!

หยุนชีกวาดมองรอยยิ้มของเฟิงฉิ้นหว่าน นิ่งงันไปอย่างอดไม่ได้ ครู่หนึ่ง สายตาก็มองไปที่เท้านางอีกครั้ง

ที่เท้านางสวมรองเท้าส้นสีดำ รองเท้าส้นสีดำมีโอปอลสองเม็ดฝังอยู่ที่ด้านหนึ่ง ในเวลานี้เลือดบนแท่งไม้หยดลงบนรองเท้าของนางหนึ่งหยด ทำให้คนมองรู้สึกขัดตาอย่างอธิบายไม่ได้ ……

สายตาของเฟิงฉิ้นหว่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หยิบขวดยาออกมาหนึ่งขวด หมุนหนึ่งรอบใต้จมูกของเจ้ายาจกเหล่านั้น หลังจากนั้นก็เก็บขวดยากลับเข้าไปในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง: "หอหญิงงามเมืองรู้จักหรือไม่"

เจ้ายาจกเหล่านั้นมีเรี่ยวแรงสักที แต่ทั้งตัวปวดเมื่อยจะลุกไม่ขึ้น ได้เพียงคลานช้าๆ หลังจากเข้าใกล้หยุนชีแล้ว ใช้สายตาหวาดกลัวมองไปที่เฟิงฉิ้นหว่าน

หยุนชีกล่าว： “รู้จัก”

“รู้จักก็ดี วันนี้พวกเจ้าก็ไปรอที่หอหญิงงามเมือง ก็บอกว่าเป็นคนใช้ที่ข้าซื้อไว้ พรุ่งนี้เช้าข้าก็จะมาหาพวกเจ้าพร้อมสัญญา ขายตัว พวกเจ้าลงนามแล้ว ต่อไปก็เป็นคนของข้า เชื่อฟังดีๆก็จะมีข้าวกิน ถ้าพวกเจ้าไม่ลงนาม เช่นนั้นก็รีบคลานหนีไปจากหลินผิงซะ ไม่เช่นนั้น แม้ว่าจะซ่อนอยู่ในรูหนู ข้าก็จะไปจับพวกเจ้าออกมา หลังจากนั้นก็ส่งไปศาลปกครองโถงใหญ่ข้าพูดจริงทำจริง！”

เฟิงฉิ้นหว่านพูดจบ โยนจี้หยกในมือไปบนอกของหยุนชี

“เอาหลักฐานไว้ รีบไปได้”

“ขอรับ”

เฟิงฉิ้นหว่านเดินออกไป จนกระทั่งเดินออกจากตรอกตงซื่อ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา จึงโยนไม้เปื้อนเลือดที่มุมตรอก แล้วปัดมือ เดินไปที่ถนนสายหลัก

ในตรอกตงซื่อ เจ้ายาจกเหล่านั้นต่างมองไปที่หยุนชี: “พี่หยุน ทำไมเมื่อครู่พี่ไม่ลงมือหละ?”

หยุนชีหันไปมองเจ้ายาจกที่ถามคำถามนั้น เมื่อกี้ก็เป็นเขาเป็นที่หยิบไม้จะทุบคน เขาก็ถูกเฟิงฉิ้นหว่านทุบตีแรงที่สุดเช่นกัน แก้มถูกไม้บาดไปหนึ่งแผล เลือดกำลังไหลออกมาไม่พัก

คนนี้ยังพูดไม่หยุด： “พี่หยุน คนผู้นั้นโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว! ยิ่งรวยยิ่งเลวจริงๆ เป็นเพียงแมลงที่เอาแต่กินไม่คาย! พี่หยุนพี่แกล้งยอมจำนนเป็นเรื่องถูก เมื่อถึงเวลา เราจะวางกับดักอันหนึ่ง จับนางไว้ ข้าจะใช้ไม้หักนิ้วมือนิ้วเท้านางแต่ละนิ้วเป็นแน่!”

วินาทีถัดมา หยุนชีหยิบก้อนหินตรงมุมหนึ่งก้อน ปึกตีไปหนึ่งที่ที่หัวของเจ้ายาจกนั้น

เจ้ายาจกคนนนั้นกลอกตาหมดสติไปแล้ว เลือดบนศีรษะของเขาก็ไหลมากขึ้น

คนอื่นๆก็ตกใจไปหมด มองไปที่หยุนชีด้วยความกลัว: "พี่หยุน!"

หยุนชีกำจี้หยกในมือแน่น: "ต่อจากนี้ ท่านชายน้อยเมื่อกี้ก็เป็นนายท่านของข้า ใครก็ตามที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อนาง ข้าก็จะฆ่าคนนั้น!"

“พี่หยุน！” คนอื่นๆก็ตกใจไปหมด “พี่จะรับท่านชายน้อยเมื่อกี้เป็นนายท่านจริงหรือ？พี่ทำแบบนี้เพื่ออะไร？”