บทที่ 25 นรกไม่มีประตูแต่มาเอง

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้น สายตามีความอยากรู้อยากเห็น “ท่านแม่ เมื่อก่อนข้าเคยแต่งชายมาก่อนหรือ？”

“ตอนนี้พอคิดดูก็เป็นเรื่องของหกเจ็ดปีที่แล้วแล้ว ตอนนั้นเจ้าเพิ่งเป็นไข้ ป่วยหนัก พ่อเจ้าค่อยเฝ้าไม่ห่าง เหตุนั้นทำหลายอย่างล่าช้า แต่พอเจ้าหายแล้วก็ขี้อ้อนเป็นพิเศษ ไม่ยอมให้พ่อเจ้าไปจัดการเรื่อง ไม่มีทางอื่น นอกจากเปลี่ยนเจ้าแต่งชาย พาเจ้าไปทำงานด้วย "

เฟิงฉิ้นหว่านคิดอย่างละเอียด แต่ทำเช่นไรก็จำไม่ได้： “ทำไมข้าถึงจำไม่ได้เลยล่ะ？”

“ตอนนั้นข้าไม่อยากให้เจ้าไปด้วย เพราะตอนนั้นเจ้าเพิ่งหายป่วย แต่เจ้าร้องไห้หนัก พ่อเจ้าตัดใจไม่ลง ต่อมา ก็รีบส่งเจ้ากลับมา ฝีมือของเจ้ายังถูกไม้ตีไปที เขียวช้ำใหญ่ ถามเจ้าบาดเจ็บได้อย่างไร ตัวเจ้าเองก็บอกว่าไม่แน่ใจ เอาแต่ร้องไห้ ยังเป็นไข้เพราะเรื่อง ใช้เวลากว่าครึ่งเดือนถึงดีขึ้น”

“กลับไม่มีความทรงจำแม้แต่น้อย”

เฟิงฉิ้นหว่านรู้สึกเสียใจในใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเกิดใหม่หรือเปล่า นางจำได้ชัดเจนมากว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากท่านพ่อตาย แม้แต่รายละเอียดมากมายก็มองเห็นได้ชัดเจน แต่สิ่งต่างๆ ในวัยเด็กนั้น กลับค่อนข้างคลุมเครือ

“จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ในเมื่อก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร” เสิ่นเยว่จุดเงินกระดาษ เหงนมองขึ้นไปที่หลุมศพของเฟิงหลิง: “คำนับให้พ่อเจ้าเถอะ ให้เขาปกป้องเราจากพื้นดินได้สบายใจ แก้แค้นให้เขาโดยเร็ว”

“ค่ะ” เฟิงฉิ้นหว่านไปข้างหน้า จัดเสื้อผ้านิดหน่อย คุกเข่าลงบนพื้นอย่างเคารพ จากนั้นจึงก้มลงกับพื้นเคารพ

“ท่านพ่อ ตระกูลเฟิงข้าจะเฝ้าอย่างดี ท่านแม่ข้าจะดูแลอย่างดี ขอวิญญาณท่านพ่อบนฟ้าช่วยปกป้องด้วย！”

เสิ่นเยว่จ้องไปที่ป้ายวิญญาณของ เฟิงหลิงอย่างว่างเปล่า ดวงตาค่อยๆแดงก่ำ สุดท้ายก็ก้มหัวลง ไม่พูดอะไรสักคำ

ขณะที่ เฟิงฉิ้นหว่านกำลังจะลุกขึ้น ก็ได้ยินเสียงร้องได้หนักจากนอกประตู:

“ฮูหยินของข้า ท่านทำไมจากไปเร็วเช่นนี้？ ทิ้งคุณหนูไว้คนเดียว ถูกแม่เลี้ยงของตระกูลเฟิงทำร้าย! เสิ่นเยว่เจ้าออกมาหาข้า!เจ้าอสรพิษใจดำเช่นเจ้า! ข้าเพิ่งจากไปไม่กี่วัน เจ้าก็หลอกล่อคุณหนู เจ้ามันนังมารร้าย!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ดวงตาของเฟิงฉิ้นหว่านก็กลายเป็นดุร้ายทันที: แม่นมฉี...แม่นมของนาง นางยังไม่มีเวลามาคิดบัญชีกับยายแก่เจ้าเล่ห์นี้เลย คนนี้ก็มาที่หน้าประตูเองแล้ว?"

นี่มันนรกไม่มีประตู แต่เข้ามาเองจริงๆ！

แม่นมโจวก้าวไปขวางตรงหน้าแม่นมฉี ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ: “ยัยแก่อย่างเจ้ากำลังพูดอะไรกันแน่？ถ้าเจ้าพูดดีๆไม่ได้ ข้าก็จะเย็บปากเน่าๆของเจ้าซะ!”

“เจ้ากล้า！ข้าว่าเสือไม่อยู่บ้าน ลิงเรียกตัวเองว่าเจ้าป่าจริงๆ！ข้าเป็นแม่นมของคุณหนู ส่วนเจ้าก็เป็นเพียงบ่าวของบ่าว ใครให้ความกล้าเจ้าให้พูดกับข้าเช่นนี้! “แม่นมฉีเลิกคิ้ว หยิ่งผยอง

แม่นมโจวโกรธจนตัวสั่น： “เจ้าว่าใครเป็นบ่าว？”

“ข้าว่าเสิ่นเยว่ จะทำไม？หรือว่าตอนนั้นนางไม่ได้ถูกนายท่านซื้อเข้าจวนเป็นหญิงรับใช้หรือ？ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์นัก เห็นฮูหยินจากไป หญิงสาวยังเด็กและไม่รู้เรื่อง กลับใช้โอกาสนี้อ่อยนายท่าน แต่งเป็นนางสนมให้นายท่านได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ไก่ฟ้าบินขึ้นกิ่ง ก็ไม่กลายเป็นนกฟีนิกซ์สีทอง！ คิดจริงหรือว่าถ้าแต่งเข้าตระกูลเฟิง ก็สามารถลบตัวตนในฐานะทาสในตอนแรกได้?”

“เจ้า……”

แม่นมโจวโกรธมากจนพูดไม่ออก เวลาหลายปีมานี้ แม่นมฉีนี้อาศัยสถานะเป็นแม่นมของคุณหนู โอ้อวดอำนาจในจวนยังเพราะนางเคยรับใช้ท่านแม่ของคุณหนู กลับไม่เอาฮูหยินไว้ในสายตา เพียงอ้าปากก็เรียนชื่อจริงโดยตรง

“เจ้าอะไรเจ้า？” แม่นมฉีผลักแม่นมโจวออกไปฝั่งนึง พูดอย่างไม่ให้เกียรติ “เสิ่นเยว่เจ้าเจ้าอสรพิษนี้ เจ้าออกมาเดียวนี้ วันนี้ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าดีๆ หาความยุติธรรมให้กับคุณหนู！”