บทที่ 39 แผลใหม่เพิ่มอยู่บนร่างกายใคร

วันนี้ชั้นสามไม่ได้เปิดให้ใช้ ดังนั้นเลยไม่มีเทียน ได้แค่เพียงอาศัยแสงสว่างที่สาดมาจากชั้นสอง

ท่ามกลางแสงสว่างสลัว ดวงตาคู่ของเฟิงฉิ้นหว่านกลับยิ่งส่องประกาย ดุจดั่งดวงดาวมากมายบนท้องฟ้าในคืนอันหนาวเหน็บ

ฟู่ลั่วเฉินก้มลงไปใกล้ชิดเล็กน้อย ลมหายใจรดผ่านแก้มเฟิงฉิ้นหว่าน ให้ความรู้สึกอบอุ่น “เป็นห่วงแผลของข้าหรือ？”

ดวงตาของเฟิงฉิ้นหว่านส่องประกายเย็นชา แต่รอยยิ้มมุมปากกลับไม่เปลี่ยน “แน่นอนว่าเป็นห่วง ถึงอย่างไร……”

“ถึงอย่างไรอะไร？” ฟู่ลั่วเฉินมองไปยังดวงตาของเฟิงฉิ้นหว่าน อยากอ่านอารมณ์ความรู้สึกผ่านสายตานาง แต่จนปัญญานางซ่อนเร้นไว้อย่างดีมาก

เฟิงฉิ้นหว่านยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างไม่ได้นึกมาก่อน “ถึงอย่างไร แผลเก่าหายดี ก็สามารถเพิ่มใหม่ได้แล้ว

น้ำเสียงเปล่งออกไปเสร็จ เฟิงฉิ้นหว่านงอข้อศอกขึ้นแล้วจู่โจมไปทางลำคอของฟู่ลั่วเฉิน

ฟู่ลั่วเฉินเดิมทีอยากควบคุมเฟิงฉิ้นหว่านให้อยู่ แต่กลับรู้สึกว่าทั้งร่างไม่มีเรี่ยวแรง สามารถทำได้เพียงฝืนหลีกเลี่ยงการโจมตีของเฟิงฉิ้นหว่าน

เฟิงฉิ้นหว่านจู่โจมไม่สำเร็จ เลยฉวยโอกาสแนบกายไปด้านหน้าใช้ข้อศอกยันหน้าอกของฟู่ลั่วเฉิน ใช้พละกำลังทั้งตัวกดทับเขาไว้บนพื้น

ฟู่ลั่วเฉินใช้พละกำลังไม่ได้ เสียงปังกระทบพื้น ข้อศอกของเฟิงฉิ้นหว่านกดทับลงมาอย่างหนักแน่น อีกนิดทำให้เขาหายใจไม่ได้ อึก เจ็บมากจริง ๆ ！

“นี่เจ้าอยากเพิ่มแผลใหม่ให้ข้า？”

เฟิงฉิ้นหว่านแน่ใจแล้วว่าฟู่ลั่วเฉินถูกวางยา นี่ถึงได้หยุดยั้งเขาได้สบายขึ้นเล็กน้อย ยกมือหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาขอบแขนเสื้อ แล้วมุ่งก้มไปบนดวงตาของฟู่ลั่วเฉิน

“การปลอมตัวนี้ไม่มีปิ่นปักผม เพียงสามารถกล้ำกลืนใช้เข็มเงิน วางใจ ทักษะของข้าค่อนข้างดี อีกทั้งบนเข็มเงินอาบยาพิษไว้ รับรองว่าเข็มเดียวลงไป มีพิษร้ายแรง！”

ฟู่ลั่วเฉินร่างกายผ่อนคลาย เสียงบางเบาลอดออกมาจากริมฝีปาก “เป็นผัวเมียเพียงวันเดียวความสัมพันธ์แน่นแฟ้นไปนาน เจ้าไม่เสียดายหรือ？”

“พิษร้ายที่สุดก็ยังไม่เท่าใจผู้หญิง มีอะไรให้เสียดาย？”

เข็มเงินในมือของเฟิงฉิ้นหว่านปักลงไปหนึ่งนิ้วอีกครั้ง ฟู่ลั่วเฉินหลับตาลงเบาเบา ขนตาถูกสัมผัสจากปลายเข็ม คาดไม่ถึงว่าเขาจะไม่กลัวแม้แต่น้อย？

“หึ ตระกูลเกาอยู่บนหัวเจ้า จะไม่อาฆาตแค้นหน่อยหรือ”

“ตระกูลเกาล้มลง นั่นคือความเฉลียวฉลาดของใต้เท้าจ้าว เจ้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนประเด็น วันนี้ข้าจำเป็นต้องฆ่าเจ้า！”

“เจ้าทำไม่ได้！” สายตาฟู่ลั่วเฉินนิ่งสงบ น้ำเสียงเยือกเย็นสุขุมอย่างยิ่ง

น้ำเสียงเย็นชาของเฟิงฉิ้นหว่าน เข็มเงินในมือจะเจาะลงบนดวงตาของฟู่ลั่วเฉินลงไป คนของใต้เท้าจ้าว ฆ่าไม่ได้ งั้นก็ทำลายดวงตาไปหนึ่งข้างก่อน！

สายตาของฟู่ลั่วเฉินจะเคลื่อนก็ไม่เคลื่อน มองไปที่เฟิงฉิ้นหว่านที่ไม่มีความคิดที่จะหยุด เลยรีบเปิดปากทันที “หยุด！”

เจ้าเด็กชั่วร้ายไร้ความปรานีนี้ทำอย่างจริงจัง？

“ทำไม？”

“อย่าฆ่าข้า ข้ามีประโยชน์”

“เจ้ามีประโยชน์อะไร？”

“ข้าสนิทสนมกับใต้เท้าจ้าว ตระกูลเฟิงตอนนี้ก็อยู่สถานการณ์ที่ไม่มั่นคง มีข้าพึ่งพาอยู่ข้างกายใต้เท้าจ้าว สามารถช่วยเจ้าแก้ไขเรื่องยุ่งยากได้ไม่น้อย”

“ใต้เท้าจ้าวแข็งแกร่งซื่อตรงไม่ยอมประจบสอพลอผู้ใด องครักษเล็ก ๆ คนหนึ่งเช่นเจ้าจะสามารถมีอิทธิพลได้ที่ไหนกัน？” เฟิงฉิ้นหว่านพูดเหยียดหยาม แต่สะเทือนในใจเล็กน้อย

“เจ้าควรจะรู้ว่า เบื้องหลังใต้เท้าจ้าวยังต้องการเจ้านายที่สูงศักดิ์ไปอีกขั้น”

เฟิงฉิ้นหว่านจ้องมองฟู่ลั่วเฉินอย่างพินิจพิเคราะห์ คิดได้ว่าไม่เคยเจอคนคนนี้มาก่อน เลยอดที่จะเดาไม่ได้ “เจ้าคือคนของท่านชายฟู่？”

“ใช่แล้ว เจ้าปล่อยข้าไป ข้าช่วยเจ้าแนะนำกับฟู่ลั่วเฉิน อย่างไร？” ฟู่ลั่วเฉินมองไปที่เฟิงฉิ้นหว่าน พูดไปนานขนาดนี้ คาดไม่ถึงตำแหน่งของเข็มเงินก็ไม่เคลื่อนไหว การเตรียมป้องกันนี้จิตใจช่างแข็งแกร่ง

“ท่านชายฟู่ดุจพระจันทร์บนขอบฟ้า แม้แต่ใต้เท้าจ้าวเจ้ายังส่งผลกระทบไม่ได้ ยังสามารถเบี่ยงจุดสนใจไปยังท่านชายฟู่อีก？”

“พระจันทร์บนขอบฟ้า？เจ้า……ในใจของเจ้าก็เลื่อมใสศรัทธาท่านชาย？” ฟู่ลั่วเฉินหางคิ้วเลิกขึ้น

“ท่านชายเป็นหนึ่งไม่มีสอง ใครจะไม่เลื่อมใสศรัทธา？” เฟิงฉิ้นหว่านพูดอย่างเย็นชา มีประโยชน์ต่อการแก้แค้นของนาง นางล้วนเพิ่มความเลื่อมใสศรัทธาไป！

“ในเมื่อในใจเจ้ามีความเลื่อมใสศรัทธา งั้นข้าช่วยเจ้าแนะนำไม่ประจวบเหมาะหรือ？”

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มเย็นชา “ข้าถูกเจ้าทำลายความบริสุทธิ์ ร่างกายนี้ยังจะไปใกล้ชิดท่านชายได้อีกอย่างไร？คนที่ถูกทำลายความบริสุทธิ์ราวกับถูกตัดขาดเส้นทางดำรงชีวิต ปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้จริง ๆ ！”