บทที่ 40 ท้ายที่สุดเป็นใครกันที่ติดกับดัก

ฟู่ลั่วเฉินเดินถึงทางออกบันได ฉับพลันเท้าก็หยุดเดินลง “หยุนซวน เจ้าไปกำชับเตือนจินหมิงอีกสักหน่อย”

“ท่านชาย ก่อนหน้านี้ท่านไม่ใช่ว่าเคยกำชับเตือนแล้วหรือ？เจ้าของร้านทองก็บอกแล้วว่าจะไม่ออกทางแยกอะไรแน่นอน”

“ข้ายังไม่ค่อยวางใจ ให้เขาเพิ่มความระมัดระวังหน่อย”

หยุนซวนกะพริบตาอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่ว่าภายในหนึ่งเดือนไม่สามารถขายกิจการของตระกูลเฟิงหรือ？ทำไมท่านชายยังต้องการไปกับชับเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก？

หรือว่าท่านชายต้องการให้แม่นางเฟิงรู้จักความยากลำบากแล้วถอยไปเอง แสดงสติปัญญาและความสามารถของตนเองดีดีสักหน่อย หลังจากนั้นแม่นางเฟิงจะเลื่อมใสศรัทธาไม่สิ้นสุด ก็คล้ายพวกคุณหนูเหล่านั้นในเมืองหลวง ในใจเลื่อมใสศรัทธาอย่างลับ ๆ หลังจากนั้นก็สามารถครองคู่จัดการมงคล？

งั้นก็ไปกำชับจินหมิงดีดีสักหน่อย！

เฟิงฉิ้นหว่านมาถึงห้องเก็บสินค้า สูดดมกลิ่นไปลึกลึก ในใจก็ข่มแรงอาฆาตที่ไหลเชี่ยวลงไป

ไม่มีความบริสุทธิ์แล้วนางไม่สนใจ แม้กระทั่งสิ่งที่บุรุษผู้นั้นพูดออกไปนางเองก็มีวิธีรับมือ สิ่งที่นางสนใจก็คือเหตุการณ์ไม่คาดคิด

ชาติก่อน ก้าวแรกผิดพลาด ก้าวต่อมาผิดพลาด สุดท้ายถูกทำร้ายจากผู้อื่นจนตายอย่างน่าเวทนา

ในเวลานั้นถูกขังไว้ในจวนเฉิงเสี้ยงได้รับความเจ็บปวดทรมาน นางคาดคิดไว้นับครั้งไม่ถ้วน ทำใหม่อีกครั้งหนึ่ง นางต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถแก้ไขผลสุดท้ายได้

ทุก ๆ การเลือก ทุก ๆ ผลลัพธ์ นางล้วนคาดคิดในสมองนับครั้งไม่ถ้วน

ดังนั้นมีชีวิตฟื้นคืนมาใหม่อีกครั้ง นางจะวางแผนทำลายเกาหวู วางแผนทำลายตระกูลเกา ค้ำจุนหอหญิงงามเมือง คบค้าสมาคมไปทีละขั้นกับฟู่ลั่วเฉินและจ้าวยี่ ทุกเรื่องราวล้วนอยู่ในแผนการ จะมีเพียงบุรุษผู้นั้นเท่านั้นที่ช่วยตนเองแก้น้ำเมากามารมณ์……

เขาเป็นตัวแปรหนึ่งเดียว！

เฟิงฉิ้นหว่านหยิบสุราดอกเหมยไว้ในมือ รอชนะพนันในครั้งนี้ ค่อยค่อยได้รับความไว้วางใจของฟู่ลั่วเฉิน ค่อยคิดหาวิธีกำจัดคนเช่นนี้ให้ถึงที่สุด

ท่ามกลางหิมาโอนอนงค์ จ้าวยี่และหลี่หยวนต่างทดสอบหยั่งเชิงกัน หยิงซวงรินเติมน้ำชาอยู่ด้านข้างพอดี เห็นว่าทั้งสองต่างก็ไม่ได้สนใจนาง โชคดีที่เปิดลิ้นชักก็ประดิษฐ์ดอกเหมยสีเขียวดอกแล้วดอกเล่าต่อเนื่องไป ผ่านไปไม่นานดอกเหมยสีเขียวที่สมจริงสมจังเสมือนจริงก็ก็วางแผ่เต็มมุมโต๊ะ

หยิงซวงในใจเพิ่งเริ่มกระวนกระวาย เมื่อก่อนนางต้อนรับแขกด้วยความเคารพนบน้อมมาตลอด เกรงว่าหากไม่ปฏิบัติตามจิตใจและอารมณ์ของตนเอง ก็เลยพยายามเอาใจอย่างสุดความสามารถ

แต่หลังจากได้ครอบครองหิมาโอนอนงค์ เฟิงฉิ้นหว่านกลับบอกนาง ดอกเหมยมีบุคลิกนิสัยเฉพาะตน ไม่จำเป็นต้องพูดเอาใจสุดความสามารถ

ในใจของนางรู้สึกไม่เหมาะสม แต่ก็ไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเฟิงฉิ้นหว่าน เพียงแค่บังคับตนเองไม่ให้ไปสนใจสายตาของจ้าวยี่และหลี่หยวน ผ่านไปชั่วครู่ จิตใจของนางก็อยู่บนดอกเหมยสีเขียวทั้งหมด มองข้ามคนไปอย่างหมดสิ้น

เฟิงฉิ้นหว่านเดินเข้ามา ก็เห็นหลี่หยวนและจ้าวยี่มองมือของหยิงซวงอย่างเคลิบเคลิ้ม ในสายตามีแสงประกายวาววับ

นิสัยของหยิงซวงและหิมาโอนอนงค์ก็ไม่ใช่ว่าจะเข้ากันได้ดีมาก แต่นางกลับเห็นฝีมือประดิษฐ์ดอกไม้ของหยิงซวงอีกทั้งมือขาวสะอาดบริสุทธิ์เรียวยาวคู่นั้น

ปลายนิ้วของประดิษฐ์ราวกับตัดต้นหอม เล็กและเรียวยาวขาวบริสุทธิ์น่ามองเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะตอนที่ประดิษฐ์ดอกเหมยสีเขียว อารมณ์สีเขียวขับให้เด่นขึ้น ดุจนิ้วมือขาวสะอาดงดงามดีเลิศมากขึ้น มีเพียงอย่างเดียวคือมือคู่ก็พกพาประเพณีอันไร้ขอบเขตไว้

“ใต้เท้าหลี่ ใต้เท้าจ้าว ลิ้มรสสุราดอกเหมยดูเป็นอย่างไร？” เฟิงฉิ้นหว่านพูดพลาง เปิดฝาไหสุราออกพลาง

หลี่หยวนคืนสติกลับมา ในสายตายังคงมีความตะลึงงันไม่จางจายหายไป “ยังไม่ได้ลิ้มรส ก็ได้กลิ่นสุราเย็นโชยมาแล้ว ไม่เลวเลย”

จ้าวยี่ยืนขึ้น “ข้าไม่ชอบสุรา จึงขอไปดูตรงด้านข้าง ใต้เท้าหลี่ดื่มสุราอย่างสบายใจเถิด”

“งั้นใต้เท้าจ้าวก็ไม่ได้ลาภปากนี้แล้ว”

หลังจากใต้เท้าจ้าวออกไป สายตาของหลี่หยวนก็เคลื่อนไหวเล็กน้อย “ท่านชายฉิน ไม่ทราบว่าตรงนี้พูดคุยกันสะดวกหรือไม่？”

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้น แสดงเจตนาให้หยิงซวงออกไปชั่วคราว “ใต้เท้าหลี่มีคำพูดต้องการพูดกับข้าน้อย แน่นอนว่าเมื่อไหร่ก็ล้วนสะดวก”

“งั้นไม่รู้ว่าข้าควรเรียกเจ้าว่าท่านชายฉินหรือว่าแม่นางเฟิง？”

เฟิงฉิ้นหว่านลุกขึ้นยืน ทำความเคารพนับถือต่อหลี่หยวน “ขอบคุณใต้เท้าหลี่ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้เปิดโปง”