บทที่ 66 แม่นางเฟิงจับปลาคาหนังคาเขา

มาถึงชั้นสี่ หวางจื้อหยวนเงยหน้ามองอย่างละเอียด เทียบกับชั้นสองที่บุปผาผลิบานและชั้นสามที่ชี่เซียนอบอวลชั้นสี่ที่เก็บเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้กลับดูธรรมดาอย่างมาก

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มและเงยหน้าขึ้น: "นายท่านหวางประหลาดใจกับการจัดแต่งของที่นี่มากใช่หรือไม่?"

“ก็ใช่ ที่นี้ยังไงก็สมควรเหมาะกับหนึ่งหมื่นตำลึงนั้นไหม？” หวางจื้อหยวนเดินตามเฟิงฉิ้นหว่านเข้าไปในห้อง นั่งลงและมองไปรอบ ๆ ในใจก็รู้สึกผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

การจัดแต่งในห้องยังนับว่าหรูหรา โต๊ะที่อยู่ตรงข้ามด้านหลังแขวนภาพอักษรขนาดใหญ่：

ทางโลกเหี่ยวเฉาไปตามลม ชื่อเสียงความมั่งคั่งดั่งเมฆลอย

เมื่อเห็นภาพอักษรขนาดใหญ่นี้ หวางจื้อหยวนรู้สึกผิดหวังมากขึ้นไปอีก: ยังคิดว่าหอหญิงงามเมืองนี้จะเป็นดั่งร่ำลือ การเตรียมการก่อนหน้านี้ทั้งหมด ก็เป็นแค่เพียงเพื่อการรีดเงินในตอนนี้เท่านั้น

“นายท่านหวางผิดหวังอย่างมากใช่หรือไม่？”

“ความผิดหวังมีอยู่บ้าง แต่ในใจชื่นชมวิธีการของท่านชายฉิน”

แขกที่ได้รับเชิญมาที่หอหญิงงามเมืองล้วนแต่เป็นคนที่มีหน้ามีตา แม้ว่าคนพวกนี้จะค้นพบในภายหลังว่าความหมายที่แท้จริงของชีวิตนี้เป็นเพียงการเสแสร้งเพื่อหารายได้ ก็ดึงหน้าไม่ลงมาทะเลาะกับหอหญิงงามเมือง

เมื่อรวมกับปฏิสัมพันธ์ระหว่างจ้าวยี่และฉินหว่านในวันนี้ ยิ่งทำให้ทุกคนไม่กล้ากระทำการใดง่ายๆ เนื่องกลัวว่าจะทำให้ จ้าวยี่เจ้ากรมของหลินผิงคนนี้ขุ่นเคือง ทำได้แค่รับความเสียหายแต่พูดไม่ได้ ถือซะว่าคือการจ่ายเงินเพื่อซื้อบทเรียนแล้วกัน

เฟิงฉิ้นหว่านกลับหัวเราะเบาๆ： “นายท่านหวางชื่นชมอุบายของข้าที่ไหน เกรงว่ากำลังคิดอยู่ในใจ ข้าใช่นี้รีดเงิน ฆ่าไก่เพื่อเอาไข่ใช่หรือไม่"

หวางจื้อหยวนมองเฟิงฉิ้นหว่านอย่างจริงจัง ไม่ปิดบังความคิดในใจ: "ท่านชายฉินเองก็สามารถคิดจุดนี้ได้ เหตุใดถึงยังทำเช่นนี้ล่ะ?"

ตามการประเมินปัจจุบันของเขาเกี่ยวกับหอหญิงงามเมืองเพียงแค่ฉินหว่านบริหารดีๆ หอหญิงงามเมืองกลายเป็นหออันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานไม่เพียงแค่พูดเล่นเฉยๆ เพียงแค่พลิกแพลงได้ดี หอหญิงงามเมืองสามารถหาภูเขาทองให้ฉินหว่านได้อย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ ฉินหว่านกลับเริ่มเก็บเงินเมื่อหอหญิงงามเมืองอยู่ที่จุดสูงสุด ยังใช้วิธีการฉวยโอกาสเช่นนี้ เกรงว่าจะถูกคนอื่นเหยียบย่ำลงไปในไม่ช้า

“ถึงแม้ว่าฉินหว่านอายุยังน้อย แต่ก็เป็นคนค้าขาย รู้อยู่แล้วว่าวิธีฆ่าไก่เอาไข่นี้ใช้ไม่ได้อยู่แล้ว”

"แล้วความหมายที่แท้จริงของชีวิตของเจ้าทำให้คนตระหนักรับรู้อะไรได้"

“ทางโลกเหี่ยวเฉาไปตามลม ชื่อเสียงความมั่งคั่งดั่งเมฆลอย……ผู้ที่สามารถพูดคำนี้ออกมาได้ คงได้เห็นความงามทั้งมวลในโลกแล้ว จึงจะสามารถผ่านพ้นพันใบเรือได้มองว่าเป็นทางโลกเหี่ยวเฉา ก็ต้องเสพสุขชื่อเสียงโชคลาภ ทรัพย์สินเงินทองที่ใหญ่ที่สุดในโลกนี้แล้ว เลยมองว่าเป็นเมฆลอย นายท่านหวางคิดว่าตัวเองทำได้หรือไม่ ?"

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้ม

หวางจื้อหยวนขมวดคิ้ว แล้วส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม: "ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ตอนนี้ยังคงต้องการเห็นหญิงงามอีกมากเสพสุขกับความมั่งคั่งอีก"

เฟิงฉิ้นหว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้น รอยยิ้มบนริมฝีปากลึกขึ้นเล็กน้อย เสียงดูลึกลับดูแพรวพราวเล็กน้อย: “เช่นนั้นนายท่านหวางต้องการที่จะสัมผัสทางโลกเหี่ยวเฉา มั่งคั่งดั่งเมฆลอยที่แท้จริงหรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงฉิ้นหว่าน เมื่อมองเห็นรอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของนาง แม้ว่าใจของหวางจื้อหยวนเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าใจเต้นผิดจังหวะ แต่บนใบหน้ากลับเป็นรอยยิ้มเปิดเผย

“ท่านชายน้อยฉินอายุยังน้อย ไม่รู้หลักทำนองคลองธรรมที่ว่าเงินหนึ่งอัฐสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ ตอนแรกข้าเป็นแค่คนรายวันที่ช่วยขนของที่ท่าเรือ ต่อมาเคยชินที่จะเห็นคนไปไปมามา ไม่นานความคิดอยากจะช่วยบนเรือก็ค่อยๆ เกิดขึ้น แล้วต่อมาข้ามีเรือลำแรก แล้วต่อมาก็ค่อย ๆมีกรมเรือของตัวเอง บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิ่มเอมใจ แต่ส่วนมากข้าก็เข้าใจ ข้ามมื้อนี้กินเป็นคนอ้วนไม่ได้”

“นายท่านหวางสามารถเปลี่ยนจากแรงงานรายวัน มาเป็นท่านนายของกรมเรือชุ่นทงทั้งหมดได้ วิสัยทัศน์และจิตใจก็ต้องมีความพิเศษเฉพาะตัวอยู่แล้ว บนท่าเรือเป็นแรงงานรายวันเป็นพันเป็นหมื่น แต่สามารถสร้างกรมเรืออันหนึ่งด้วยตัวเองได้ กลับมาแค่นายท่านหวางคนเดียว "

เฟิงฉิ้นหว่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม