บทที่ 67 ถูกล้างสมอง

หวางจื้อหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็หัวเราะ “ท่านชายฉิน ข้าขอพูดมากถามอีกคำได้หรือไม่ ต่อไปทุกคนที่จ่ายเงินขึ้นมาสัมผัสความหมายที่แท้จริงของชีวิตบนชั้นสี่นี่ ก็จะถูกท่านชายฉินถามคำถามพวกนี้หรือ”

“ไม่ใช่แน่นอน” เฟิงฉิ้นหว่านยังคงยิ้ม “ไม่ใช่ทุกคนที่มีคุณสมบัติเช่นนายท่านหวาง”

“หากเป็นเช่นนี้จริง ท่านชายฉินก็ไม่กลัวคนพวกนั้นกล่าวว่าหอหญิงงามเมืองจงใจหลอกเงินหรือ？”

“โลกนี้ช่างงมงาย แต่ข้าเชื่อ ผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเชิญมาหอหญิงงามเมือง และมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่จะเอา เงินออกมาได้มากเช่นนี้ ล้วนเป็นผู้ที่ฉลาดอย่างยิ่ง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ต้องการเข้าใจความหมายที่แท้จริงของชีวิตนี้ ก็ไม่สร้างศัตรูให้ตัวเองไปทั่วหรอกมั้ง?”

“คำพูดนี่หมายความว่าอย่างไร？”

“ทางเส้นนี้ในเมื่อเป็นเส้นทางแห่งแสงสว่าง ก็ไม่ขาดคนเดินขึ้นมา ในเมื่อเดินขึ้นมาเส้นทางนี้แล้ว เช่นนั้นจะดูคนอื่นขุดตัดเส้นทางอย่างนิ่งเฉยหรือ？บนการค้าไม่ใช่มีคำนี้หรือ？ตัดทางทำเงินคนอื่นราวฆ่าพ่อแม่ผู้อื่น ถึงแม้คำพูดจะว่าเช่นนี้จะรุนแรงไปหน่อย แต่ความหมายที่ต้องการแสดงถึงก็กล่าวถึงแล้ว”

การจัดการกับหวางจื้อหยวนเช่นนี้ ที่ล้มลุกคลุกคลานบนการค้า กระทำอย่างอ่อนโยน กลับจะทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีความมั่นใจ ในเมื่อได้เข้าไปพัวพันกับสิ่งค้ำหนุนขององค์ชายสามแล้ว เช่นนั้นพูดอะไรก็ต้องใจแข็ง มีเพียงเช่นนั้น หวางจื้อหยวนถึงจะรู้สึกหวาดกลัว

“ท่านชายฉินพูดได้ถูก แต่ว่าการทำการค้าขายก็มีกฎของการค้าขาย คำเปล่าฟันขาวไม่มีผู้ใดยอมรับหรอก” หวางจื้อหยวนหยิบถ้วยน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ คำพูดได้นำมาซึ่งความเฉลียวฉลาดในการทำธุรกิจ

เฟิงฉิ้นหว่านยกริมฝีปากขึ้นและยิ้ม: ดูเหมือนสามารถเก็บแห่ได้แล้ว

“นายท่านหวางคือตัดสินใจสัมผัสความหมายที่แท้จริงของชีวิตนี้แล้วหรือ?”

“คนมีชีวิตเดียว ยังควรใช้ชีวิตให้กระจ่างมิใช่หรือ？พูดตามจริง นายหวางอยากสัมผัสทางโลกเหี่ยวเฉา ความมั่งคั่งเป็นเพียงเมฆลอย สักทีจริงๆ แต่ไม่รู้ปรมาจารย์ท่านนั้นเบื้องหลังท่านชายฉินจะยอมช่วยเหลือหรือไม่?”

เฟิงฉิ้นหว่านหยิบหยกแขวนออกมาหนึ่งชิ้น วางลงบนโต๊ะ: "นายท่านหวางดูหยกแขวนชิ้นนี้มีคุณภาพเป็นเช่นไร?"

หวางจื้อหยวนมองดูอย่างละเอียด แล้วสายตาสั่นขยับ: “ถ้าข้าดูไม่ผิด หยกแขวนชิ้นนี้และหยกแขวนที่ใต้เท้าหลี่สวมเมื่อหลายวันก่อนมีความคล้ายคลึงกันอย่างมาก?”

“ก็ว่าใช่หรือไม่?” คำตอบของเฟิงฉิ้นหว่านไม่ชัดเจน

“เช่นนี้นี่เอง” หวางจื้อหยวนตระหนักในทันที ดวงตามีแสงวาบผ่าน “ข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าหลี่มีน้องชายดูเหมือนว่าก็ทำการค้าด้วย รวมด้วยหอหญิงงามเมืองที่นี่ของท่านชายฉินด้วย ก็ไม่น่าขาดกำลังคนมิใช่หรือ”

หลี่หยวนนั้นเป็นรองเจ้ากรมอาญา ตำแหน่งยี้ฟังแล้วดูใหญ่โต แต่มากสุดก็เป็นแค่เจ้ากรมหลวงหลังจากเสร็จสิ้นคดีหลินผิงจะจากไปแล้ว ความสามารถในการสะเทือนสยบเจ้าค้าเช่นพวกเขามีจำกัด

เพียงแค่หลี่หยวนคนเดียว ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

“ข่าวคราวนายท่านหวางรวดเร็ว ใต้เท้าหลี่ก็ไม่ใช่ให้น้องชายของเขาลงทุนเข้ามาหนึ่งแสนตำลึงหรือ？”

หวางจื้อหยวนใจสั่น: “ท่านชายฉินเพิ่งหยิบหยกแขวนชิ้นนี้ออกมา เพราะต้องการจะบอกว่าน้องชายของใต้เท้าหลี่มีส่วนร่วมด้วยหรือ?”

“แน่นอน นายท่านหวางคิดไปถึงไหนกัน？หรือว่าท่านคิดว่าปรมาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังที่ข้าว่า ก็คือเจ้าของของหยกแขวนชิ้นนี้？” เฟิงฉิ้นหว่านหัวเราะเสียงเบา สายตาวาบผ่านความดูถูกเล็กน้อย

“คิดไม่ถึงเสียจริง ท่านชายฉินอายุน้อยๆ กลับ มีวิธีการที่เหนือคนทั่วไปจริงๆ” ทัศนคติของหวางจื้อหยวนที่มีต่อเฟิงฉิ้นหว่านนั้นใจดีมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่คำพูดก็มีความประจบสอพลอเล็กน้อย

หากคนอย่างหลี่หยวน ก็ถูกมองว่าเป็นแค่หนึ่งในผู้เข้าร่วม เช่นนั้นการปฏิบัติต่อฉินหว่านก็ต้องระมัดระวัง

“ที่ไหนเล่า เพียงแค่โชคดีเท่านั้น มีคำกล่าวไว้ว่าปักษายักษ์ลอยไปกับสายลม ทะยานขึ้นไปเก้าหมื่นลี้ แม้ว่าคนเล็กๆอย่างข้าจะไม่กล้าเรียกตัวเองว่าปักษา ยิ่งไม่กล้ารอคอยท้องฟ้าสูงบนเก้าหมื่นลี้เลย สามารถบินได้ตามใจชอบ ก็ดีกว่าเดินบนพื้นดินตลอดชีวิตใช่ไหม?”

“ท่านชายฉินกล่าวได้ถูก หากทั้งชีวิตก็สามารถเดินได้เพียงบนพื้นดิน เช่นนั้นจะพยายามดิ้นรนไปยืนบนที่สูงเพื่อเหตุใด？”