ตอนที่ 88
บทที่ 88 รีบร้อนเกินไปไม่ได้
October 22, 2026
ฟังคำพูดของจ้าวยี่ นัยน์ตาของเฟินฉิ้นหว่านสั่นเทา： “ท่านชายจะกลับเมืองหลวงแล้วหรือ?”
ฟู่ลั่วเฉินเงยหน้าขึ้น： “อยู่ด้านนอกมานานแล้ว ต้องกลับไปเป็นธรรมดา”
เฟิงฉินหว่านพยักหน้าเล็กน้อย เม้มริมฝีปาก ดวงหน้าของนางคล้ายแสดงความผิดหวัง
ฟู่ลั่วเฉินมองสีหน้าของนาง นิ้วมือที่วางอยู่บนโต๊ะขยับเล็กน้อย แล้วพูดเรื่องสำคัญกับจ้าวยี่ต่อ：
“ทางด้านตระกูลฉือไม่มีเบาะแสมากไปกว่านี้แล้ว เช่นนั้นหน้าที่สำคัญล้วนตกอยู่ที่เจ้า หลี่หยวนตายแล้ว องค์ชายสามต้องทำทุกอย่างเพื่อสืบหาสาเหตุการตายของเขาแน่นอน ทั้งยังจะหยุดไม่ให้เจ้านำเรื่องของตระกูลฉือกราบทูลฝ่าบาท เจ้ารู้หรือไม่ว่าควรจะรับมือเช่นไร?”
“ท่านชายวางใจเถอะ ขอเพียงข้าจ้าวยี่ยังมีลมหายใจ ก็ไม่มีวันปล่อยให้เรื่องผิดกลายเป็นเรื่องถูกอย่างแน่นอน”
“คดีนี้องค์ชายสามไม่มีวันแสดงตัวด้วยตนเองอย่างแน่นอน มีแต่จะให้เจ้าหน้าที่เก็บกวาดเรื่องนี้ เจ้าเพียงเจ้าการแรงกดดันนี้ เรื่องอื่นข้าจะเป็นฝ่ายช่วยเจ้าเอง”
“ท่านชาย ชาวบ้านที่ฆ่าหลี่หยวนจะมีความผิดหรือไม่?”
“มีความผิด แต่ไม่ถึงกับชีวิต ข้าจะเตรียมการหลังจากนี้ให้พวกเขาเอง”
“ได้ยินท่านชายพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจขอรับ” จ้าวยี่ลอบโล่งอก
ยิ่งสืบมากเท่าใด ก็ยิ่งรู้ว่าหลี่หยวนช่วยองค์ชายสามปิดบังเรื่องใดมาก คนที่ฆ่าชาวบ้านเพื่อเลื่อนตำแหน่งนั้น สมควรตาย
“ท่านชาย ยังมีอีกเรื่องหนึ่งขอรับ เวลานี้รอบตัวของเกาหนานมีตุ่มแดงขึ้น คอเจ็บป่วยจนยากจะพูด ร่างกายไม่อาจเคลื่อนไหว เกรงว่าภายในสองสามวันนี้เขาคงสิ้นใจอย่างแน่นอน แล้วก็ฉือเหลียน มองภายนอกคล้ายแข็งแกร่ง แต่เขากลับคล้ายทำจากน้ำตาลทราย เพียงขยับเล็กน้อยก็เจ็บปวดจนร้องโอดครวญไม่หยุด ราวกับว่ากระดูกทั่วร่างกายพุพัง เมื่อคืนเหตุเพราะเขาร้องโอดครวญเสียงดัง ถูกคนใช้หมั่นโถวโยนไปที่เขา จากนั้นก็ถึงกับกระดูกหักหนึ่งท่อน”
ฟู่ลั่วเฉินหันไปมองเฟินฉิ้นหว่าน แววตาลุ่มลึก
“ท่านชายมองข้าทำไมหรือเจ้าคะ?” เฟิงฉิ้นหว่านมองตอบด้วยความใสซื่อ
“คราวหน้า ห้ามทำการโดยพลการอีก”
“เจ้าค่ะ ข้าย่อมเชื่อฟังท่านชายทุกอย่าง”
ฟู่ลั่วเฉินพยักหน้า： “สองคนนี้จะตายก็ตายไปเถอะ เจ้าบันทึกสาเหตุการตายให้เรียบร้อย แล้วส่งไปให้ฝ่าบาทก็พอ”
จ้าวยี่รีบหันไปมองเฟิงฉิ้นหว่าน： “ท่านชาย เขียนตามความจริงหรือขอรับ?”
เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้น หันไปมองจ้าวยี่ด้วยความอ่อนโยน ： “ใต้เท้าจ้าว ล้วนทำงานให้กับท่านชายเหมือนกัน เหตุใดต้องฆ่าฟันกันเอง?”
“ล้วนทำงานให้ท่านชายเหมือนกัน แต่ก็ข่มขู่กันไม่ใช่หรือ?” จ้าวยี่ยังคงจำเรื่องที่ถูกเฟิงฉิ้นหว่านลอบบีบบังคับ จึงมีโอกาสได้สอบสวนฉือเหลียนตามลำพัง
เฟิงฉิ้นหว่านลุกขึ้นรินน้ำชาให้จ้าวยี่： “เรื่องต่างๆ ในอดีตล้วนเป็นเพราะฉิ้นหว่านไม่รู้ความ ข้าขอโทษใต้เท้าจ้าวด้วย”
จ้าวยี่มองตรงไปด้านหน้าด้วยท่าทีเคร่งขรึม “ไม่จำเป็น”
“ใต้เท้าจ้าวดื่มน้ำชาสักเล็กน้อยเถอะ ข้าเห็นขอบตาใต้เท้าดำคล้ำ ดวงตาอ่อนล้า มุมปากแดงระเรื่อเล็กน้อย เห็นชัดว่าสองวันนี้ร้อนใน ดื่มน้ำชาดับร้อน เรื่องในอดีตอย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มด้วยความจริงใจ แม้จ้าวยี่จะเป็นคนเย็นชาและใจแข็ง แต่เวลานี้ก็จำต้องยอม
“คราวหน้าอย่าให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก”
“ขอบคุณใต้เท้า”
ฟู่ลั่วเฉินชำเลืองมองใบหน้าของเฟิงฉิ้นหว่าน รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย： วันนี้เฟิงฉิ้นหว่านกล่าวขอโทษง่ายดายเสียจริง หรือว่ามีแผนการใดซ่อนเร้น?
ฟู่ลั่วเฉินพูดกำชับจ้าวยี่เล็กน้อย แล้วค่อยให้เขาไป
เฟิงฉิ้นหว่านนั่งอยู่ข้างๆ มาโดยตลอด ไม่ได้พูดแทรก เวลานี้เห็นฟู่ลั่วเฉินเงียบ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดลองเชิง： “ท่านชายจะกลับเมืองหลวงเมื่อใดเจ้าคะ?”
“สองสามวันนี้แหละ”
：
：