บทที่ 10

ณ ห้องหนังสือ

อาจิ่วยืนถือเสื้อผ้าของพระชายาอยู่หน้าประตู ราวกับยืนอยู่ข้างท่านอ๋องจิ่น เขาต้องการพูดออกมาหลายครั้ง แต่ต้องเงียบไว้เพราะเห็นว่าท่านอ๋องจิ่นกำลังใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับการวาดภาพ

“อาจิ่ว เจ้าคิดถึงผู้หญิงที่ไหนหรือ? เหตุใดถึงได้เอาเสื้อผ้าผู้หญิงมากอดไว้กลางวันแสก ๆ เช่นนี้?”

ริมฝีปากของอาจิ่วกระตุกขึ้น เขาพูดอย่างเหงื่อตก "ท่านอ๋องขอรับ ข้าน้อยมารายงานเรื่องนี้ให้ทรงทราบ นี่คือเสื้อผ้าของพระชายาที่สวมเมื่อเช้านี้ และนี่คือสร้อยข้อมือเงินที่นางสวมเมื่อเช้านี้..."

ท่านอ๋องจิ่นทำหน้าเข้ม “ข้าไม่ได้หื่นกามถึงขนาดนั้นหรอกนะ”

อาจิ่วพูดว่า "ท่านอ๋อง ดูสีของสร้อยข้อมือเงินนี้สิขอรับ..."

“ไม่ว่ามันจะเป็นสีอะไร ถ้านางคนโง่คนนั้นสามารถใส่มันได้ก็ดีแล้วนี่”

“ท่านอ๋อง... สร้อยข้อมือเงินนี้ผ่านการพิสูจน์มาแล้ว ชาที่พระชายาดื่มไปเมื่อเช้ามียาพิษขอรับ!” ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าต่อหน้าท่านอ๋องจิ่น เขาไม่พูดอ้อมค้อมอีกแล้ว ไม่เช่นนั้นสิ่งต่าง ๆ ก็จะไปไม่ถึงไหนเสียที

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่านอ๋องจิ่นก็โยนพู่กันของเขาทิ้งลง และมองไปยังกองเสื้อผ้าที่อาจิ่วถืออยู่ “เจ้าหมายถึงมีคนวางยาพิษนางเด็กโง่นั่นอย่างนั้นเหรอ?”

เหลือเชื่อ ใครมันว่างขนาดไปมีเรื่องกับคนโง่อย่างนั้นได้?

หรือนางเด็กโง่นั่นไปยั่วโมโหรบกวนใครหรือ?

อาจิ่วพยักหน้า "เช้านี้คุณหนูใหญ่จากจวนเจิ้นกั๋วมาที่นี่ขอรับ แต่ข้าให้หงเฉินจับตาคุณหนูใหญ่ผู้นี้อยู่อย่างลับ ๆ นางบอกว่าคุณหนูท่านนี้ไม่มีอะไรน่าสงสัย แต่กับอีกคน น่าสงสัยเป็นอย่างมากขอรับ "

"ใครกัน"

“นางรับใช้ข้างกายองค์ไทเฮาที่ส่งมาให้ท่านอ๋องขอรับ นางที่ชื่อยวิ๋นหลิ่ว” อาจิ่วพูดต่อ “ยวิ๋นหลิ่วเป็นคนเตรียมน้ำชา และเป็นนางคนเดียวที่ได้สัมผัสชานั่นขอรับ”

เจ้าชายจินขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ต้องยืมมือคนโง่เพื่อกำจัดนาง จวนของข้าไม่มีวันเลี้ยงคนทรยศเช่นนี้ไว้แน่"

อาจิ่วกล่าวว่า "ท่านอ๋องของข้าฉลาดเหลือเกินขอรับ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่องค์ไทเฮาจะไม่ระแวงสงสัย ถึงอย่างไร พระชายาก็เป็นคนเสียสติ เกรงว่านางคงไม่มีใจอาฆาตแค้นอะไร"

ท่านอ๋องจิ่นโกรธมาก “เจ้ายังต้องการให้ข้าสอนอีกหรือ?”

อาจิ่วตะลึง ฝ่าบาททรงมั่นใจเช่นนี้ ต้องมีแผนอะไรอยู่ในใจเป็นแน่

“ยืมคนเดียวก็คือยืม ยืมสองคนก็คือยืม!” ท่านอ๋องจิ่นบอกใบ้

อาจิ่วรู้แจ้งในทันที “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”

อาจิ่วหันหลังเดินจากไป แต่ท่านอ๋องจิ่นรั้งเขาไว้ "มีคนรอแทบไม่ไหวที่จะฆ่านางเด็กโง่คนนี้ แสดงว่านางคนนี้ต้องมีผลประโยชน์หรือความลับสำคัญของใครบางคนเป็นเดิมพันไว้ เจ้าให้หงเฉินจับตาดูนางเด็กโง่นี้ไว้ อย่าให้โอกาสคนอื่นทําร้ายนาง”

"ขอรับ"

…...

พี่ชายของชิงอู่เข้ามาสร้างปัญหาที่หน้าจวนท่านอ๋องจิ่นแต่เช้า

เมื่อเฟิ่งซู่หน่วนตื่นขึ้นมา นางเห็นชิงอู่กำลังเก็บข้าวของเตรียมย้ายออกไป

เฟิ่งซู่หน่วนจับมือนางไม่ยอมปล่อย

ยวิ๋นหลิ่วรีบเข้ามาอธิบายว่า "พระชายา ข้ารู้ว่าท่านไม่เต็มใจที่จะปล่อยนางไป แต่พี่ชายของนางมาสร้างปัญหาถึงในจวนท่านอ๋อง เขายืนกรานที่จะพบนาง และเมื่อเขาพบ เขาจะให้ชิงอู่เอาเงินให้เขาไปแต่งเมีย ทำท่าอย่างกับอันธพาล ชิงอู่ให้เงินที่ได้จากการขายตัวเป็นทาสให้เขาไปแล้ว แต่เขาก็ยังคิดว่ามันน้อยเกินไป เขาจึงตะโกนร้องเรียกท่านอ๋องจิ่น ท่านอ๋องบอกว่าไม่มีเงินขายตัวแล้ว จึงให้เงินแก่นางอีกเล็กน้อยแล้วให้สองพี่น้องไสหัวออกไปจากที่นี่เพคะ”

ดวงตาของชิงอู่บวมเหมือนลูกพีชจากการร้องไห้อย่างหนัก กล่าวคำอำลาต่อพระชายาอย่างไม่เต็มใจ "พระชายา ชิงอู่ไม่มีวาสนาจะอยู่รับใช้ท่านต่อแล้ว จากนี้ไปดูแลตัวเองให้ดีนะเพคะ"

กว่าเฟิ่งซู่หน่วนจะได้สาวใช้ที่ดีเช่นนี้มาไม่ใช่เรื่องง่าย นางจะไม่มีวันปล่อยสาวใช้ผู้นี้ไปเด็ดขาด หญิงสาวกอดชิงอู่ไว้แน่นและไม่ยอมให้นางจากไป

ชิงอู่หลั่งน้ำตาพูดว่า “ข้าน้อย อยู่กับท่านไม่ได้อีกแล้วเพคะ”

เมื่อยวิ๋นหลิ่วเห็นความสัมพันธ์ที่รักใคร่กันระหว่างนายทาสคู่นี้ ใจนางก็เต็มไปด้วยความอิจฉา รีบแสดงความรักกันไปเถอะ เดี๋ยวเขาทั้งสองก็ต้องแยกกันแล้ว

เฟิ่งซู่หน่วนเป็นคนสมัยใหม่ ปีนภูเขาบุกน้ำลุยไฟ ฝึกเทควันโดมาตั้งแต่เด็ก เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ชิงอู่ก็จัดอาหารและเครื่องดื่มอันเอร็ดอร่อยให้เธอกิน อาการบาดเจ็บตามร่างกายก็เกือบจะหายดีเป็นปกติแล้ว ความแข็งแกร่งทางกายภาพของเธอก็ฟื้นคืนเกือบร้อยเปร์เซ็นต์แล้ว และพละกำลังของนางแข็งแรงมาก

ยวิ๋นหลิ่วดึงรั้งเฟิ่งซู่หน่วนไว้ไม่อยู่ นางต้องหากำลังเสริม

แต่ในบรรดาคนรับใช้ในวัง ใครจะกล้าใช้กำลังกับพระชายา?