บทที่ 17

“แม่นางชิงอู่ ข้าชื่อ จิงอู่ เป็นสาวใช้ของนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ให้ข้ามาเชิญพระชายาจิ่น อยากจะคุยกันส่วนตัว ตามประสาแม่ลูกที่ไม่ได้เจอกันนาน ”

ชิงอู่มองไปหาเฟิ่งซู่หน่วนด้วยสีหน้าลำบากใจ ขนตายาวของเฟิ่งซู่หน่วนกระพริบต่ำลง ราวกับมีระลอกคลื่นพัดอยู่ในแววตา พร้อมด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้น

ชิงอู่เข้าใจในท่าทีนั้น จึงหันไปพูดกับจิงอู่ว่า "เช่นนั้นก็รบกวนแม่นางนำทางไปด้วยเถิด"

นายหญิงใหญ่อยู่ในห้องหลักของสวนหนานหยวน ชิงอู่ช่วยประคองเฟิ่งซู่หน่วนเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง

นายหญิงใหญ่นั่งตัวตรง สวมเสื้อคลุมขนนกสีม่วง แม้ว่านางจะอายุเกินสี่สิบแล้ว แต่ยังคงสวยอยู่

เฟิ่งเซ่อหมิงที่นั่งข้าง ๆ นาง ก็เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

เมื่อเห็นเฟิ่งซู่หน่วนเข้ามาในห้อง นายหญิงใหญ่ก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเฉื่อยชา นางยกแก้วชาขึ้นจิบชาหนึ่งอึก จากนั้นก็ค่อย ๆ เปิดปากเริ่มบทสนทนา

“เจ้าชื่อชิงอู่หรือ?”

หลังจากที่เฟิ่งซู่หน่วนเข้ามาในห้อง เธอสังเกตว่าสายตาของผู้เป็นแม่ไม่ได้มองมาที่เธอเลย หากแต่เป็นสาวใช้ข้าง ๆ นางต่างหากจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

เพราะเธอเป็นคนวิปลาส จึงไม่คิดว่ามีความรู้สึกเสียใจงั้นหรือ?

เธอยิ้มเยาะอยู่ในใจ เฟิ่งซู่หน่วนเอ๊ย เฟิ่งซู่หน่วน ชีวิตของนาง ขนาดพ่อแม่แท้ ๆ ยังไม่รักนางเลย น่าเศร้าจริง ๆ

ใบหน้าของชิงอู่ไม่ได้แสดงอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ออกมา นายหญิงใหญ่ผู้นี้ไม่ได้ให้เกียรติเจ้านายของนางเลย สาวใช้จึงทำเพียงพยักหน้า แล้วหันไปถามเฟิ่งซู่หน่วนอย่างห่วงใยว่า “พระชายาจิ่น เมื่อยไหมเพคะ”

เฟิ่งซู่หน่วนยิ้มแล้วกระชับมือของสาวใช้ให้แน่นขึ้น หญิงสาวคนนี้ยังคงเป็นห่วงเป็นใยเธอเสมอ

ทันใดนั้นนายหญิงใหญ่ก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น พูดสั่งการเบา ๆ “จิงอู่ เหตุใดยังไม่ไปเอาเก้าอี้มาให้คุณหนูสามอีก”

"เจ้าค่ะ นายหญิง"

หลังจากที่เฟิ่งซู่หน่วนนั่งลง ชิงอู่ก็ตอบนายหญิงใหญ่งของจวนอย่างใจเย็นว่า "ตอบนายหญิงใหญ่เจ้าค่ะ ข้าน้อยชื่อชิงอู่ เป็นนางรับใช้ของพระชายาจิ่นเจ้าค่ะ"

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีความรู้ทางการแพทย์อยู่มิใช่หรือ ” นายหญิงใหญ่ถามต่อด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงฟังดูใจดีอย่างอธิบายไม่ถูก

น้ำตาลอาบยาพิษชัด ๆ?

เฟิ่งซู่หน่วนมองดูเฟิ่งเซ่อหมิงเป็นระยะ ๆ แม้ว่าแม่ของนางจะปิดบังอำพรางไว้เป็นอย่างดี แต่ดวงตาที่ดวงตาที่ชั่วร้ายของเฟิ่งเซ่อหมิงกลับเผยให้เห็นอุบายบางอย่างที่อยู่ในใจของพวกนาง

ดูเหมือนว่าพวกนางจะสงสัยชิงอู่?

ชิงอู่รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "พูดตามตรงนะเจ้าคะนายหญิง ข้ามีความรู้ทางการแพทย์เพียงบางอย่างเท่านั้น"

“โอ้!” นายหญิงใหญ่ผ่อนลมหายใจเฮือกออกจากลำคอ “เจ้าเคยได้ยินเรื่องยาเร่งกำหนัดหรือไม่เล่า”

ชิงอู่ตอบโดยไม่ปิดบังใด ๆ "เคยได้ยินเจ้าค่ะ แต่ข้ายังไม่เคยเห็นมันมาก่อน"

นายหญิงใหญ่เผยรอยยิ้มอันเบิกบาน สายตาดูเหมือนอบอุ่นแต่กลับแฝงด้วยความเย็นชา นางกำมือแน่นอยู่ในแขนเสื้อ

สายตาของเฟิ่งเซ่อหมิงมีความแค้นเคือง ราวกับว่านางจะฆ่าจะแกงใคร ทันใดนั้นนางก็ตะโกนลั่นอย่างคนบ้าว่า “ท่านแม่ ต้องเป็นนางแน่ ๆ นางใส่ร้ายข้า”

ใบหน้าของชิงอู่ซีดลงทันที “คุณหนูใหญ่ จะพูดมั่ว ๆ แบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ข้ากับคุณหนูใหญ่ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อน ข้าจะใส่ร้ายคุณหนูด้วยเหตุใดกัน”

นายหญิงใหญ่ยังคงยืนดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย นางต้องการให้เฟิ่งเซ่อหมิงอาละวาดออกมา เพื่อทำให้สถานการณ์วุ่นวาย วิธีนี้จะทำให้นางสามารถค้นหาเบาะแสจากสถานการณ์ที่วุ่นวายนี้ได้

เฟิ่งเซ่อหมิงชี้ไปที่เฟิ่งซู่หน่วนแล้วด่าทออย่างบ้าคลั่ง “เจ้าก็ต้องการจะแก้แค้นข้าแทนนางอย่างไรล่ะ!”

มุมปากของเฟิ่งซู่หน่วนยกขึ้นเล็กน้อย และเฟิ่งเซ่อหมิงก็กังวลมากที่จะกำจัดความรู้สึกผิดของเขาจนเขาถึงกับทุ่มการโจมตีตอบโต้ของตัวเองออกไป

เธอมั่นใจ เมื่อเทียบกับการใส่ร้ายองค์รัชทายาทแล้ว การอิจฉาริษยาน้องสาวก็ไม่ใช่ความผิดใหญ่หลวงนัก การคาดการณ์ของนางถือว่าค่อนข้างฉลาด

ชิงอู่เหลือบมองไปที่เฟิ่งซู่หน่วน นางรู้สึกสับสนร้อนรนกับคำกล่าวหาอย่างกะทันหันของคุณหนูใหญ่

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้เห็นสีหน้าสงบนิ่งของเฟิ่งซู่หน่วนแล้ว ชิงอู่ก็สงบตามไปด้วยอย่างรวดเร็ว “แล้วทำไมข้าจะต้องแก้แค้นคุณหนูใหญ่แทนพระชายาจิ่นด้วยเล่าเจ้าคะ คุณหนูใหญ่ไปทำอะไรนายของข้าไว้หรือเจ้าคะ”

ในใจของเฟิ่งเซ่อหมิงเพียงต้องการกำจัดเรื่องอื้อฉาวระหว่างตัวนางกับองค์รัชทายาทเท่านั้น ส่วนความเกลียดชังส่วนตัวของนางกับเฟิ่งซู่หน่วนเป็นเรื่องในครอบครัว ไม่ควรจะเอามาเปิดเผยในที่แจ้ง แถมนางยังมีแม่ที่คอยปกป้องนางอยู่ นางจึงพูดออกมาโดยไม่คิดว่า “เจ้าก็เห็นว่าข้าเป็นคนยื่นผลไม้แช่อิ่มเคลือบน้ำตาลให้นางวิปลาสนี่กิน แล้วนางก็ไปกินไข่เค็มจากงานเลี้ยงอีก ถ้ากินของสองสิ่งนี้ในเวลาเดียวกันจะเป็นพิษต่อร่างกายจนถึงชีวิต แต่เหตุใดนางยังรอดอยู่ได้ ไม่ใช่เจ้าหรอกหรือที่ล้างพิษให้นาง? เจ้าแค้นที่ข้าจงใจจะวางยาพิษนาง เจ้าก็เลยแก้แค้นโดยการใช้ยาเร่งกำหนัดมาใส่ร้ายข้ากับองค์รัชทายาท เจ้า… เจ้ามันใจคอโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้เชียวหรือ ”