​ตอนที่ 183 มีทั้งลูกชายลูกสาว

ตอนที่ 183 มีทั้งลูกชายลูกสาว

ในช่วงเวลาที่ประตูตำหนักฉ่ายเหว่ยปิดตัวลงอย่างช้า ๆ เชียนซานกับหว่านเหนียงหันกลับไปมอง ทั้งคู่ต่างก็มีสีหน้าเศร้าสลด

ประตูบานนี้ปิดตัวลง ในใจของพวกนางต่างก็รู้สึกเท่ากับว่ายุคสมัยหนึ่งได้จบสิ้นไปแล้ว

เจ้านายของพวกนาง เกรงว่าจะไม่กลับมาอีกแล้วตลอดกาล

หลังจากนั้นไม่กี่วัน นักบวชก็ส่งข่าวชูเซี่ยให้หลี่อวิ่นกังให้เขาไปบอกหลี่เฉินเย่นว่าชูเซี่ยฟื้นแล้ว แต่รักษาเด็กไว้ไม่ได้ รวมถึงความทรงจำของชูเซี่ยก็หายไปจนสิ้น นางจะจำเรื่องหลี่เฉินเย่นกับทุกสิ่งอย่างที่เคยเกิดขึ้นในเมืองหลวงไม่ได้อีกต่อไป

ความหมายของนักบวช คือ ให้หลี่เฉินเย่นลืมชูเซี่ยไปเสีย ถือว่าไม่เคยพบเจอนาง คนที่เขาเคยรักไม่มีอยู่แล้ว

หลี่อวิ่นกังกับพระชายาปรึกษากัน แต่ละคนต่างก็รู้สึกว่าคำพูดเช่นนี้มันโหดร้ายเกินไป แต่บางครั้งความโหดร้ายก็ทำให้คนตัดใจลืมได้

ดังนั้น หลี่อวิ่นกังจึงบอกเล่าคำพูดของนักบวชให้หลี่เฉินเย่นฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

หลังจากที่หลี่เฉินเย่นฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มนิด ๆ แล้วพูดขึ้น "แบบนี้ก็ดีแล้ว นางลืมข้าแล้ว ก็เท่ากับว่าลืมความเจ็บปวดไปด้วย ต่อไปนางก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข ทำเรื่องที่นางอยากจะทำได้ ไม่ต้องถูกข้าทำร้ายอีก"

พอพูดจบ ก็ดูเหมือนกลัวว่าหลี่อวิ่นกังรู้สึกเหมือนไม่จะเชื่อ จึงกล่าววาจาเพิ่มเติม "ตอนนี้ข้าเป็นฮ่องเต้ ข้ามีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ และข้าเองก็ไม่อาจเสียเวลากับเรื่องความรู้สึกส่วนตัวกับผู้หญิงได้อีก"

หลี่อวิ่นกังไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงแค่กล่าวเสียงเบา "ใช่ ตอนนี้ฝ่าบาททรงแบกรับภาระอันสำคัญของบ้านเมืองอยู่ ต้องทุ่มเทแรงกายแรงในทั้งหมดที่มี ส่วนท่านหมอชูเองก็มีทางที่นางต้องเดินเช่นกัน"

"อื้ม เสด็จพี่ไปเถอะ ข้าอยากจะอยู่เงียบ ๆ คนเดียวอีกสักพัก" หลี่เฉินเย่นผงกศีรษะแบบลวก ๆ

หลี่อวิ่นกังถอยกลับไปแล้ว ทั้งยังทิ้งช่วงเวลาให้เขาได้โศกเศร้า

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ยากยิ่ง แต่ไม่ว่าใครก็ช่วยไม่ได้ทั้งนั้น ทำได้แค่ค่อย ๆ เยีวยาตนเองไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

พอเยียวยาแล้วก็จะดีขึ้นเอง

หลังจากหลี่อวิ่นกังกลับไป หลี่เฉินเย่นก็นั่งอยู่ในห้องทรงอักษรเงียบ ๆ เขาไล่ทุกคนออกไป ปิดประตูหน้าต่างทุกบาน แม้แต่ก็ยังแสงอาทิตย์เล็ดรอดเข้ามาไม่ได้ ความเงียบและความหนาวเหน็บภายในห้องโอบล้อมเขา เขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้บ้าง ในมือหยิบหนังสือขึ้นมาหนึ่งเล่ม แต่ก็ได้แค่เหม่อลอยอยู่เงียบ ๆ ภายในหัวฉายภาพทุกสิ่งอย่างที่ล้วนแต่เป็นช่วงเวลาที่อยู่กับนางเมื่อก่อนนี้

ลืมหรือ? ไม่มีทางหรอก

การรำลึกถึงจะทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปชั่วชีวิตหรือ ไม่รู้สิ เพราะเขาเข้าใจในที่สุด ว่าพละกำลังของคนนั้นน้อยนิดมาก ไม่ว่าจะอย่างไรก็เอาชนะสวรรค์ไม่ได้

จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองเคยจองหองขนาดไหน นักบวชกล่าวว่านางตายเพราะตัวเขา เขาไม่เชื่อ เพราะเขาคิดว่าตนเองรักนางมาก ต้องทำให้นางเปรมปรีดิ์มีความสุขได้แน่ จะมาตายเพราะเขาได้อย่างไรกัน

สุดท้ายความจองหองของเขาก็ทำร้ายนาง หากไม่ใช่เพราะนักบวชมา นางในตอนนี้ก็คงได้กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไปแล้ว

"ข้าทำได้แค่ปล่อยนางไป!" เขาพูดพึมพำ ดวงตามีท่านน้ำตาคลอ

หลังจากนั้นห้าปี

ปีรัชศกเจียผิงที่หก

ด้านล่างภูเขาหนานซาน เมืองชายแดนติดกับแคว้นหนานจ้าวที่มีชื่อว่าเมืองหนานซาน