​ตอนที่ 184 พ่อหม้ายขอแต่งงาน

ตอนที่ 184 พ่อหม้ายขอแต่งงาน

"จิงโม่ ฉองเหลา ออกมานี่หน่อย!" เขาจอดรถม้าไว้ที่ลานสวนด้านนอก จากนั้นก็พุ่งเข้ามาข้างในแล้วตะโกนลั่น

"ท่านพ่อบุญธรรม ท่านกลับมาแล้วหรือ" ร่างทั้งสองพุ่งออกมาจากตัวบ้านราวกับลมกรด ล้อมเขาพลางตะโกนด้วยความดีใจ

"กลับมาแล้ว!" จูฟางหยวนอุ้มเด็กขึ้นด้วยมือข้างละคน จากนั้นก็หอมไปคนละฟอด "เป็นเด็กดีหรือไม่"

"เป็นเด็กดีเจ้าค่ะ!" จิงโม่ชี้ไปที่ฉองเหลาแล้วพูด "แต่น้องชายเป็นเด็กไม่ดี ชอบทำท่านแม่โกรธ"

ฉองเหลาพองแก้มทันที "ไม่ใช่น้องชาย แล้วก็ข้าก็ไม่ได้ทำให้ท่านแม่โกรธ ท่านแม่ไม่เคยโกรธข้าเสียหน่อย"

"ทำไมจะไม่เคย เมื่อว่าตอนพาเจ้าถ่านออกไปก็กลิ้งเลอะโคลนกลับมา เสื้อผ้าที่สกปรกตอนนี้ก็ยังไม่ได้ซักเลย" จิงโม่ฟ้อง

จูฟางหยวนบิดหูเขาหนึ่งที "ไอหยา นั่นไม่น่ารักเลยนะ จะกลิ้งเลอะโคลนทั้งทีทำไมไม่รอให้พ่อบุญธรรมกลับมาก่อน ตอนที่พ่อบุญธรรมยังเด็กชอบเล่นโคลนมากเลยล่ะ"

จิงโม่โวยวายขึ้นมาทันที "ท่านพ่อบุญธรรม ท่านอย่าช่วยคนเลวก่อกรรมชั่วสิเจ้าคะ"

"โอ้โห!" จูฟางหยวนพูดด้วยความตกใจระคนยินดี "เด็กน้อยของพ่อนี่ฉลาดจริง ๆ แม้แต่สำนวนก็ใช้เป็นด้วย ตอนที่พ่อบุญธรรมอายุเท่าเจ้าก็เอาแต่กิน ๆๆ"

"ข้าก็ทำได้ ข้าก็ทำได้" ฉองเหลาพูดเสนอตัว "พ่อบุญธรรมปรีชาด้านบู้ สง่าองอาจ ท่านแม่งดงามน้ำใจกว้าง เปรียบท่านพ่อบุญธรรมเป็นหมาป่าปลิ้นปล้อน เป็นงูร่วมรังหนู (หมายถึง สมคบคิดกับทำอะไรที่ไม่ดีอย่างลับ ๆ )..."

"พอๆๆ" จูฟางหยวนเบิกตากว้างด้วยความอึ้ง "หมาป่าปลิ้นปล้อน งูร่วมรังหนูอะไรกัน ใครสอนเจ้าเนี่ย"

"หลี่ฟูจื่อขอรับ ช่วงเย็น ๆ หลี่ฟูจื่อจะมาสอนหนังสือพวกเราขอรับ"

จูฟางหยวนโมโหยกใหญ่ "เขาหรือ เขาต่างหากที่เป็นหมาป่าปลิ้นปล้อน งูร่วมรังหนู แสร้งไร้เจตนาแอบแฝง เป็นพ่อหม้ายตัวคนเดียวแต่ชอบมาหาผู้หญิงถึงบ้าน บอกว่าไม่มีเจตนาแอบแฝงใครเขาจะเชื่อกัน แม่เจ้าล่ะ ไปไหนหรือ"

"วันนี้หลี่ฟูจื่อบอกว่าปวดหัว ให้คนมาตามท่านแม่ไปเจ้าค่ะ" จิงโม่พูด

จูฟางหยวนวางฝาแฝดลง "พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่บ้านนะ ให้นายท่านเหมาออกมาเอาของออกจารถม้า ในห่อของมีของเล่นให้พวกเจ้าสองคนด้วย ของเหมือนกันทั้งสองชิ้น จะได้ไม่ต้องแย่งกัน"

"ข้าไม่แย่งของน้องชายหรอก"

"ข้าไม่แย่งของน้องสาวหรอก"

ทั้งสองต่างก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน

จูฟางหยวนหอบฟึดฟัดไปยังบ้านหลี่ฟูจื่อทันที

เมืองหนานซานเป็นเมืองเก่าแก่ ความจริงแล้วใจกลางเมืองไม่ใหญ่นัก แต่ทางทิศใต้มีเขาหนานซาน ทิศเหนือจรดเขาเหลียงซานทอดตัวยาวเป็นร้อยลี้ ทั้งหมดล้วนแต่อยู่ในเขตปกครองของเมืองหนานซาน ดังนั้น จึงมีหมู่บ้านกระจายไปทั่ว สลับกันไปมาทั่วทุกทิศ เมื่อมองจากเขาหนานซานลงมาก็จะเห็นทิวทัศน์อันงดงามไร้ที่สิ้นสุด

หลี่ฟูจื่ออาศัยอยู่หมู่บ้านศิลาที่นอกเมือง ด้วยความที่เขาอยู่ใกล้กับประตูเมือง ดังนั้น เขาจึงมักจะวางมาดเป็นคนในเมืองอยู่เสมอ

เขาเป็นผู้ที่สอบตำแหน่งบัณฑิตซิ่งไฉได้ในรัชศกเจียผิงที่สอง ค่อนข้างปราดเปรื่อง ยิ่งไปกว่านั้นตือมีลักษณะเป็นบัณฑิตคงแก่เรียนที่คร่ำครึ

นับตั้งแต่หลังจากเห็นชูเซี่ยก็ชอบชูเซี่ยทันที แต่เขาคิดว่าชูเซี่ยหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานแต่มีลูกแล้ว ประพฤติตนไม่ถูกต้อง ดังนั้นแม้ว่าจะชอบรูปโฉมอันงดงามของนาง แต่ก็ไม่เคยให้คนไปสู่ขอ

จวบจนเวลาต่อมา ชื่อเสียงของชูเซี่ยค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเมืองหนานไม่มีใครไม่รู้จักท่านหมอชู เขาถึงละทิ้งความคิดเหล่านี้ และเริ่มคิดที่จะสู่ขอชูเซี่ยแต่งเป็นภรรยา

ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ ความคิดแบบนี้ยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ

แน่นอนว่าหลี่ฟูจื่อเป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียงในแถบบริเวณนี้ ใช่ว่าผู้หญิงธรรมดาหน้าไหนก็ได้จะคู่ควรกับเขา ดังนั้น เขาจึงคิดจะทดสอบสติปัญญาและความสามารถของชูเซี่ยก่อน

พอดีกับที่วันนี้ร่างกายไม่ค่อยปกติ จึงให้เด็กรับใช้ไปเชิญชูเซี่ยมา ข้อแรกเพื่อรักษาอาการป่วย ข้อสองก็เพื่อสังเกตชูเซี่ย

"ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ได้รับลมเย็นเล็กน้อยเท่านั้น บวกกับอากาศช่วงฤดูใบไม้ผลิค่อนข้างเย็นชื้น พอโดนอากาศชื้นแล้วก็กินพวกอาหารที่ทำให้ข้างในร้อนก็จะทำให้ไข้เพิ่มสูงขึ้น ข้าเขียนใบสั่งยาให้สองอย่าง ฟูจื่อก็กินดื่มอาหารรสจืดหน่อย ประมาณสองวันก็ไม่เป็นอะไรแล้ว"

ชูเซี่ยพูดจบก็นั่งลงตรงโต๊ะด้านข้างแล้วเขียนรายการยา

"ได้ ขอบคุณท่านหมอชู!" หลี่ฟูจื่อลากเก้าอี้มา จากนั้นก็ขยับเข้าใกล้ชูเซี่ย พลางมองชูเซี่ยที่กำลังเขียนรายการยา "ใช่แล้ว ข้าอยากถามท่านหมอชูมาตลอด ชื่อของจิงโม่กับฉองเหลาท่านเป็นคนตั้งให้หรือ"

ชูเซี่ยพยักหน้า "ใช่"