ตอนที่ 193 ปากหวาน

ตอนที่ 193 ปากหวาน

เมื่อเชียนซานได้ยิน รีบหันหลังกลับไป เหมาะเจาะกับการลงจากม้าของจูฟางหยวนและเดินโซซัดโซเซเข้าไป

เมื่อเชียนซานเห็นใบหน้าของจูฟางหยวน นางหัวเราะไม่หยุด พลันชี้ไปที่จูฟางหยวนและพูดว่า “เหล่าจู ตอนนี้เจ้าได้เป็นหมูสมชื่อแล้วล่ะ”

ตาทั้งสองข้างของจูฟางหยวนบวมจนน่าสงสาร บนใบหน้ามีรอยฟกช้ำ ใต้จมูกมีคาบเลือดกำเดา จากปากที่เบินออกเห็นได้ชัดว่าเคยได้รับการกระทบอย่างรุนแรง จนไม่สามารถหุบปากได้ ทำให้น้ำลายไหลออกตามมุมปากปนเลือดจางๆ

เชียนซานหัวเราะเสียงดัง เขาใช้มือเปิดเปลือกตา แววตาเต็มไปด้วยคามโกรธเคือง “หัวเราะให้ตายไปเลย”

เชียนซานหัวเราะเสียงดัง แล้วมองไปทางหลวี่หนิง ยกนิ้วโป้งขึ้น “หลวี่หนิง ตั้งแต่รู้จักเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าทำให้ข้านับถืออย่างยิ่ง”

หลวี่หนิงมองจูฟางหยวนด้วยสายตาเย่อหยิ่ง ลงจากม้า “ไม่ได้อยากลงมือหนักขนาดนี้ แต่เมื่อคิดถึงตอนที่เขาพูดถึงหมอชูต่อหน้าทุกคน เขาพูดอย่างเสียดายและอาลัยอาวรณ์ว่าคิดถึงหมอชูอย่างมาก ไม่รู้ว่านางจะเป็นอย่างไรบ้าง เท่านี้ก็ทำให้ข้าหยุดหมัดตนเองไม่ได้แล้ว”

จูฟางหยวนมองชูเซี่ยอย่างโกรธเคือง “ข้าทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น ดูสิ่งที่เจ้าตอบแทนข้าสิ ตอนนี้ทุกคนต่างคิดว่าจิงโม่และฉองเหลาเป็นลูกของข้า คิดว่าข้าแต่งงานกับเจ้าแล้ว ถุย”

“ถุยอะไร”เชียนซานทำท่าจะชกต่อหน้าเขา “ดูท่าแล้วยังไม่พอใช่ไหม อีกสักยกไหมล่ะ”

จูฟางหยวนกลัวจนถอยหลังกลับสองก้าว เคลื่อนเร็วไปหน่อย เอวเคล็ดเลย แต่เขายื่นมือไปจับไว้ได้ทัน พูดอย่างสิ้นหวัง “เฮ้อ ข้าไม่กล้าท้าใครหลอก แต่ข้าหลบคนท้าได้ ข้ากลับก่อนล่ะ ไม่มีอะไรไม่ต้องไปหาข้า มีอะไรก็ไม่ต้องไปหาข้า ข้าเบื่อที่จะยุ่งกับคนบ้าอย่างพวกเจ้า”

เขาเดินไปตรงม้า ขาโดนตีมาหนักเหมือนกัน เอวก็เคล็ด ไม่สามารถปีนขึ้นไปบนหลังม้าได้ หลวี่หนิงเดินไปหา แล้วช่วยดันก้นเขาขึ้นไป “ไอ้คนไร้น้ำยา”

จูฟางหยวนน้ำตาอาบแก้ม “ข้าเกลียดพวกเจ้า”

ควบขับอาชา จากไปด้วยความเศร้าโศกสิ้นหวัง

ฉองเหลาอ้าปากกว้าง “เป็นพ่อเลี้ยงจริงๆ ด้วย”

ชูเซี่ยยิ้ม “หลวี่หนิง เจ้าลงมือหนักเกินไปแล้ว”

เชียนซานกล่าว “หนักตรงไหน ยังไม่สาสมเลย”

ขณะที่หลวี่หนิงพยายามจะหาเหตุผลมาโต้ แต่สายตาเหลือบไปเห็นจิงโม่และฉองเหลา เขาตกใจจนพูดอะไรไม่ออก “นี่มัน ไม่ใช่ฝ่าบาทหรอกหรอ ฝ่าบาทย่อส่วน”

“พวกข้าเหมือนพ่อ” จิงโม่และฉองเหลาพูดพร้อมกัน

หลวี่หนิงมองชูเซี่ย แววตาเผยความสงสัย

ชูเซี่ยกล่าว “ 5 ปีที่แล้ว เด็กไม่ได้ตาย แฝดคู่นี้ เป็นลูกของข้ากับเขา”

“เยี่ยมไปเลย” หลวี่หนิงพึมพำ แม้จะแมนทั้งแท่ง ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ หลายปีมานี้ เพื่อทายาทสืบพระราชบัลลังก์ เหล่าขุนนางราชวงศ์แมนจูไม่เคยที่จะไม่กดดันฝ่าบาทในท้องพระโรง

หากจูงเด็กสองคนนี้ไปที่ท้องพระโรง รับรองว่าเหล่าขุนนางต้องตกใจจนคุกเข่ากันเป็นแถวๆ แน่แท้

“ถ้าฝ่าบาททรงรู้เข้า จะทรงดีพระทัยขนาดไหน”เชียนซานจ้องมองชูเซี่ย “นายหญิงคิดจะทูลฝ่าบาทหรือไม่”

ชูเซี่ยยิ้มและพูดว่า “เรื่องอะไรจะไม่ทูลให้ฝ่าบาททรงรู้ล่ะ ท่านเป็นพ่อของลูก ท่านมีสิทธิ์ที่จะอยู่กับลูก และข้าคิดว่าจะรีบอาบน้ำเปลี่ยนผ้าแล้วพาลูกๆ เข้าวัง”

“จริงรึ”เชียนซานปิดปาก ไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ตนได้ยิน “จะเข้าวังเลยรึ แต่พวกข้ายังไม่ได้ทูลเรื่องที่ท่านกลับมา”

“ท่านจะได้พบกับพวกข้าแน่นอน” ชูเซี่ยมองดูจิงโม่และฉองเหลา “ยอดยาหยีของแม่ อยากเจอคุณย่าและคุณพ่อของพวกเจ้าหรือไม่”