ตอนที่ 194 รักษาไทเฮา

ตอนที่ 194 รักษาไทเฮา

เพียงพริบตาเดียว ผู้คนบ้านใกล้เรือนเคียงที่ปลูกอยู่ติดกันอีกนับสิบหลังก็รีบมากันเลย ไม่นานชูเซี่ยถูกล้อมรอบด้วยฝูงชน ทุกคนต่างพากันถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกัน ช่างอบอุ่นเป็นมิตรเสียจริง

ชูเซี่ยคิดไม่ถึงเลยว่าทุกคนจะจำนางได้ นางอยู่ที่นี่ได้ไม่นานนัก ความสัมพันธ์กับข้างบ้านก็ไม่ถือว่าดี แค่เคยช่วยรักษาคนข้างบ้านหลายครั้ง นางจำใครไม่ได้เลย แต่ทุกคนกลับจำนางได้

นางตื้นตันใจอย่างยิ่ง ด้วยความรู้สึกตื้นตันนี้ ก็ได้เริ่มพูดคุยกัน ฟ้าจวนจะมืดแล้วถึงแยกย้ายกัน

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนผ้าเรียบร้อย ชูเซี่ยได้ขึ้นรถม้า รอบนี้หลวี่หนิงเป็นสารถี รถม้าแล่นตรงไปยังวัง

ผ่านไป 5 ปีถึงกลับมา เข้าวังอีกรอบ ในใจของชูเซี่ยคงรู้สึกซับซ้อนน่าดู โดยเฉพาะคืนนี้อาจจะได้พบกับเขาคนนั้น

แต่ว่า ก่อนที่นางจะกลับมาก็เคยพูดว่า ถึงแม้จะเลิกกันแล้ว ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ อย่างน้อย เขาก็สมควรได้รับการถามไถ่จากนางว่า : สบายดีไหม

นางก้มหน้าเช็คกล่องยา ถุงเข็มวางอยู่ในชั้นลอยข้างใน ยาที่ผลิตเองก็พกมาด้วยเล็กน้อย หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรตกหล่นแล้ว ก็ปิดกล่องยา

“แม่จ๋า ข้ารู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย” ตั้งแต่ฉองเหลาขึ้นรถม้ามาก็พูดไม่หยุด สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม ราวกับว่าต้องไปทำเรื่องสำคัญอะไร

ตามเสียงแล่นไปข้างหน้าของรถม้าที่ดังไม่หยุดหย่อน ใจของเขาก็เริ่มวุ่นวายแล้วเหมือนกัน สีหน้าที่เคร่งขรึมก็ค่อยๆ คลายลง และดูเหมือนเขาจะค่อนข้างระมัดระวัง

ชูเซี่ยอุ้มฉองเหลาขึ้น พลันถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฉองเหลากังวลเรื่องอะไรล่ะ”

ฉองเหลาแววตาเป็นประกาย “ลูกไม่เคยเจอพ่อเลย”

จิงโม่พูดอย่างจริงจัง “ความจริงแล้วข้าก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่เคยเจอพ่อ แล้วเจ้าตื่นเต้นไหม”ฉองเหลาถาม

“ไม่ตื่นเต้นเลย” จิงโม่โบกมือปฏิเสธ นางหยุดไปชั่วครู่ แล้วพูดต่อว่า “แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมใจเต้นเร็วขนาดนี้ เหงื่อออกมือด้วย ไม่รู้ว่าพ่อจะมีรูปร่างหน้าตายังไง จะดูดีกว่าหลี่ฟูจื่อหรือเปล่านะ”

เชียนซานถามอย่างสงสัย “หลี่ฟูจื่อเป็นใครรึ”

“หลี่ฟูจื่อก็คือคนที่จะแต่งงานกับแม่”ฉองเหลาพูดอย่างตรงไปตรงมา

เชียนซานเปิดม่านคลุมแล้วพูดกับหลวี่หนิงว่า “เดี๋ยวเจ้าส่งคนไปที่เมืองหนานซาน ให้ไปตีขาของหลี่ฟูจื่อให้หักไปเลย”

“รับทราบ” เสียงตอบรับของหลวี่หนิงลอยมาจากข้างนอก

“ทำไมล่ะครับ”ฉองเหลาถามขึ้นอย่างไม่อาจเข้าใจ “ถ้าตีขาของหลี่ฟูจื่อให้หัก เขาก็จะไม่สามารถสอนหนังสือให้นักเรียนแล้วนะ”

“ไม่มีใครมีสิทธิ์ครอบครองแม่ของเจ้า รู้หรือเปล่า”เชียนซานพูดอย่างจริงจัง “แม่เจ้าต้องเป็นของพ่อเจ้าเท่านั้น”

“แต่ว่าพ่อข้าเป็นของนางสนมของพ่อ”ฉองเหลากล่าว

เชียนซานตกใจ “ใครบอกเจ้า”

“นายท่านเหมา”

เชียนซานเปิดม่านคลุม “แล้วก็ตีขาของนายท่านเหมาให้หักด้วยนะ”

“รับทราบ” เสียงตอบรับของหลวี่หนิงลอยมาจากข้างนอก

ชูเซี่ยรู้สึกไม่ดีนัก “เชียนซาน ลูกข้ายังเด็ก อย่ารุนแรงแบบนั้น”

เชียนซานแลบลิ้น “รู้แล้ว หลังจากนี้ข้าจะทำโดยไม่พูด”

นางเปิดม่านคลุม แล้วไปนั่งกับหลวี่หนิง

“เชียนซาน ฝ่าบาทยังไม่ทรงทราบว่าหมอชูกลับมาแล้ว เจ้าจะไปแจ้งล่วงหน้าสักหน่อยไหม” หลวี่หนิงพูดด้วยน้ำเสียงกังวล

“นายหญิงบอกว่าไม่จำเป็น”เชียนซานกล่าว

หลวี่หนิงลดเสียงลง “แต่ว่าในเวลานี้ มีพระสนมหลายคนปรนนิบัติท่านในวังฮองไทเฮา เจ้าไม่กลัวหมอชูเห็นแล้วจะทุกข์ใจรึ”