ตอนที่ 195
ตอนที่ 195 เจอกับเพื่อนเก่า
October 21, 2026
ตอนที่ 195 เจอกับเพื่อนเก่า
ตอนนี้หว่านเหนียงอยู่ในวังฮองไทเฮา เห็นเชียนซานมาแล้ว นางรีบไปต้อนรับ “เชียนซาน เจ้าอย่าเพิ่งเข้าไป เหล่าสนมอยู่ในนั้นหมดเลย”
เชียนซานกระซิบ “ฝ่าบาทล่ะ ฝ่าบาทอยู่ไหม”
หว่านเหนียงลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ทำไมเจ้าไม่รู้ล่ะ เหล่าสนมอยู่ข้างใน ฝ่าบาทจะมาได้อย่างไรกัน ฝ่าบาททรงรำคาญพวกนางจะตาย”
หว่านเหนียงมองไปทางรถม้า ขณะนั้นเชียนซานได้ปิดม่านคลุมเรียบร้อยแล้ว หว่านเหนียงยังไม่เห็นว่าคนที่อยู่ข้างในเป็นใคร
นางขมวดคิ้วและถามว่า “ใครน่ะ ดูท่าจะใหญ่โต รถม้ามาถึงหน้าวังแล้วยังยอมลงมา ถ้าหรงท่ายกุ้ยเฟยเห็น คงโกรธน่าดู ช่วงนี้หรงท่ายกุ้ยเฟยอารมณ์เดือดดาลมาก”
“ยังไงกัน”เชียนซานถาม
หว่านเหนียงถอนหายใจ “จะไม่ให้เดือดดาลได้อย่างไร หลายปีมานี้ หรงท่ายกุ้ยเฟยและฮองไทเฮาราวกับพี่น้อง ไทเฮาพระอาการไม่ดี จะให้พระองค์อารมณ์ดีได้อย่งไร”
หว่านเหนียงเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของหรงท่ายกุ้ยเฟย “อ้อ นี่คนใหญ่คนโตจากที่ไหนรึ มาถึงหน้าวังฮองไทเฮา ยังไม่ยอมลงจากรถม้า ต้องให้คนมายกเข้าไปหรือเปล่า”
นางเดินเข้ามาหา พูดกับเชียนซานว่า “เชียนซาน ข้าเคยออกคำสั่งว่า ช่วงนี้ ไม่อนุญาตให้ใครมารบกวนฮองไทเฮา เจ้าไม่ได้จำใส่หัวหรือไง”
เชียนซานกำลังจะเปิดปากพูด ก็เห็นม่านคลุมถูกเปิดออก ชูเซี่ยลงจากรถม้า ยืนอยู่หน้าหรงท่ายกุ้ยเฟย “สวัสดีกุ้ยไท่เฟย”
หรงท่ายกุ้ยเฟยตกใจมาก รีบใช้มือปิดปากตัวเอง “พระเจ้า ข้าฝันไปหรือตาลายเชียนซาน เจ้าช่วยหยิกข้าหน่อย ข้าไม่ได้นอนหลายคืน ข้าประสาทหลอนแน่ๆ”
เชียนซานหัวเราะและพูดว่า “กุ้ยไท่เฟย นี่คือนายหญิงของข้าเอง”
หรงท่ายกุ้ยเฟยจ้องมองชูเซี่ยด้วยความตกใจ ชูเซี่ยอมยิ้ม “จากกันคราวเดียว 5 ปี กุ้ยไท่เฟยสบายดีไหม”
หรงท่ายกุ้ยเฟยตื้นตันมากและกำลังจะเปิดปากพูด แต่เห็นมีหัวสองหัวยื่นออกมาจากรถม้า สองหัวเบียดเสียดกัน สี่ตากลมโตหมุนไปมา และมองนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“นี่ใครคะ” จิงโม่ถามชูเซี่ย “ท่านนี้คือคุณย่าหรือเปล่า แต่แม่บอกว่าคุณย่าไม่สบายไม่ใช่หรอ”
ฉองเหลาก็มองไปทางหรงท่ายกุ้ยเฟย ถามอย่างสงสัยว่า “คุณย่าดูดีมากเลยครับ เมื่อเทียบกับย่าของเซี่ยวซานจึแล้ว คุณย่าของเราสาวกว่ามาก”
กุ้ยไท่เฟยใช้มือปิดหน้าตนเอง น้ำตาไหลออกมาจากระหว่างนิ้ว “เยี่ยมเลย ชูเซี่ย……”
ชูเซี่ยเดินเข้าไปกอดนางเบาๆ “ทำไมกุ้ยไท่เฟยเห็นข้าแล้วร้องไห้ล่ะ ดูท่าว่าการกลับมาของข้าเป็นเรื่องไม่ดี”
“ไม่ๆ ” หรงท่ายกุ้ยเฟยเช็ดน้ำตา แล้วมองไปที่ชูเซี่ย น้ำตาพุ่งออกมาอีกครั้ง “เจ้ากลับมาเป็นเรื่องที่ดี ทุกคนล้วนกำลังรอเจ้ากลับมา”
จิงโม่และฉองเหลาโดดลงจากรถม้า ต่างคนต่างใช้มือข้างหนึ่งจับมือของหรงท่ายกุ้ยเฟยไว้ และพูดพร้อมกันว่า “คุณยาย ท่านอย่าเสียใจไปเลย”
หรงท่ายกุ้ยเฟยย่อตัวลง พลันจับหน้าของจิงโม่ แล้วจับหน้าฉองเหลา พูดอย่างสะอื้น “ว่านอนสอนง่ายเสียจริง เด็กน้อยยาหยี ข้าก็เป็นย่าของพวกเจ้าเหมือนกัน แต่ว่า พวกเจ้ายังมีคุณย่าอีกท่านที่นอนอยู่ข้างใน ท่านทรงประชวร หากท่านได้พบพวกเจ้า พระอาการจะทรงดีขึ้นแน่แท้”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเข้าสามารถเข้าไปดูคุณย่าอีกท่านไหมคะ” จิงโม่ถามขึ้น
หรงท่ายกุ้ยเฟยเช็ดน้ำตา “ได้สิ แต่ว่า พวกเจ้าไปรอวังข้างๆ ก่อน เดี๋ยวย่าหยงขอไล่แมลงวันที่น่ารำคาญเหล่านั้นออกไปก่อนนะ”
นางลุกขึ้นยืน สั่งเชียนซานว่า “เจ้าพาชูเซี่ยกับลูกๆ ไปที่วังข้างๆ ก่อน”
“เพคะ”เชียนซานตอบ