ตอนที่ 666 วีรบุรุษช่วยชีวิต

ตอนที่ 666 วีรบุรุษช่วยชีวิต

ท่าทีขององค์หญิงเวินซือ ทำให้หัวใจของสวีฉางชิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมายิ่งกว่าเดิม แต่ทว่าเขายังคงสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาหนึ่งประโยค “องค์หญิง เจ้าสมยอมข้าเถิด เพียงแค่เจ้ายอมเชื่อฟังข้า ข้าจะทำดีกับเจ้า....”

องค์หญิงเวินซือจ้องมองสวีฉางชิงด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าสวีฉางชิงกลับเข้าใจดี ว่านางนั้นขยะแขยงตนเองจริงๆ

ท่าทีที่นางจ้องมองตนเองนัดราวกับจ้องมองแมลงตัวหนึ่งก็ไม่ปาน

“องค์หญิง เจ้าเชื่อฟังข้าเถิด หลังจากเสร็จกิจข้าจะยกขบวนมาสู่ขอเจ้าอย่างอลังการ เมื่อถึงเพลานั้นเจ้าก็จะเป็นภรรยาของสวีฉางชิง ถ้าหากเจ้ามิสมยอม เช่นนั้น....”

“สวีฉางชิง ถ้าหากข้ามิสมยอม เจ้าก็ยังคงจะยกขบวนมาสู่ขอข้าเป็นภรรยาอย่างอลังการอยู่ดี” ร่างกายของนางรุ่มร้อนเป็นอย่างมาก องค์หญิงเวินซือทำได้เพียงกระตุ้นนิ้วมือของตนเองอีกครั้ง ใช้ความเจ็บปวดและเลือดสดๆกระตุ้นสติของตนเอง ทำให้ตนเองไม่ตื่นตระหนกในเพลานี้

“เจ้าเชื่อฟังข้า ข้าจะปฏิบัติกับเจ้าด้วยความเคารพ คนรับใช้ในจวนของข้าก็จะเคารพเจ้า แต่ทว่าหากข้าไม่เคารพต่อเจ้า คนรับใช้ในจวนของเจ้าและข้าก็จะมิแตกต่างกัน” สวีฉางชิงตะโกนออกมาเสียงดัง

“เดิมทีเจ้าก็รู้ว่าเจ้ามิได้ได้รับความเคารพจากคนใช้เหล่านั้น” องค์หญิงเวินซือแสยะยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ การให้องค์หญิงของแคว้นออกอุบาย นี่ก็เป็นความคิดที่สวีฉางชิงสามารถคิดออกได้

“ผู้หญิงก็เป็นเพียงของของผู้ชายเท่านั้น ข้าต้องการแสดงความเคารพต่อเจ้า เพราะเห็นแก่ฐานะองค์หญิงแห่งวงศ์ตระกูลของเจ้า” สวีฉางชิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ ถึงแม้ว่าเขาก้าวเข้าไปใกล้องค์หญิงเวินซือทีละก้าว แต่ทว่าในใจกลับไม่พอใจ เพื่อใบหน้าที่งดงามขององค์หญิง และเพื่อฐานะของนาง แต่ทว่าสวีฉางชิงแทบจะลืมไปว่าเพลานี้วงศ์ตระกูลของเขาขาดองค์หญิงที่ฮ่องเต้รักใคร่มากที่สุดเช่นนี้ การมีนางอยู่ในจวนสวี จวนสวีก็จะปลอดภัยไร้กังวล

“สวีฉางชิง เจ้าทำให้ข้าขยะแขยงเสียจริง” สวีฉางชิงยื่นมือออกมาหวังจะลูบใบหน้าของตนเอง แต่ทว่านางพยายามอย่างสุดกำลังที่จะก้าวไปด้านหลังเพื่อหลบหลีกฝ่ามือของเขา ก่อนจะเอ่ยอย่างรังเกียจ

“ข้าก็มิชอบเจ้า แต่ทว่าไม่มีทางอื่น ตั้งแต่นี้ต่อไปเจ้าเป็นผู้หญิงของข้าเพียงผู้เดียว เจ้าคือผู้ที่พระชายาองค์รัชทายาทส่งให้ตระกูลของข้าเพื่อแลกกับทองคำกว่า 1 แสนสอง” สวีฉางชิงเอ่ยอย่างพออกพอใจ เขาโน้มตัวลงมาเข้าใกล้กับใบหน้าขององค์หญิงเวินซือ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา

ความเย็นชาในสายตาขององค์หญิงนั้นแข็งกร้าวขึ้น นางประเมินค่าของตนเองต่ำกว่านั้น เดิมทีพี่สะใภ้ของนางก็ขายนางในราคาสูงอยู่เช่นกัน

“สวีฉางชิง หากเจ้าแต่ตัวข้า ข้าจะทำให้เจ้าสูญเสียมากกว่านี้อีกหลายเท่า” องค์หญิงเวินซือกัดฟัน นางเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน

ผู้ใดเป็นคนออกกฎว่าหากถูกชายอื่นทำให้เป็นมลทิน แล้วจะต้องแต่งงานกับเขา? ครั้งนี้ถ้าหากนางพ่ายแพ้ให้แก่สวีฉางชิงจริงๆ เช่นนั้นนางจะบอกให้ท่านพ่อฆ่าผู้ชายที่กล้าหาญเช่นนี้ให้ตายเสีย อยากจะสู่ขอนาง ก็ฝันไปเถิด....

ในหัวใจขององค์หญิงเวินซือตัดสินใจแล้ว ในเวลาที่ร่างกายของนางกำลังจะถูกสวีฉางชิงรังแก ในใจของนางกลับปรากฏร่างของบุคคลหนึ่งขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ นางเลือกแล้วว่าจะให้เขาเป็นคู่ครองของตนเอง เพียงแต่ว่าความคิดนี้ของนางล้วนถูกทำลายลงในพริบตา

รอยยิ้มที่มุมปากขององค์หญิงแฝงไปด้วยความหมดหวัง ราวกับว่าเป็นความสิ้นหวังจากสระลึก เพียงแต่ว่าความสิ้นหวังของนาง กลับทำให้สวีฉางชิงปลื้มปิติยินดีอย่างยิ่ง

สิ่งที่เขาต้องการก็คือท่าทีที่สิ้นหวังขององค์หญิงที่สูงส่งเช่นนี้ ราวกับว่าความโศกเศร้าและความสุขของนางล้วนอยู่ในกำมือของตนเอง ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นเหมือนกับราชาที่สูงส่ง