ตอนที่ 667 สามารถไม่มีมารยาทได้

ตอนที่ 667 สามารถไม่มีมารยาทได้

หลังจากที่ลู่กงกงพาสวีฉางชิงออกไป โถงห้องนอนก็เหลือเพียงองค์หญิงเวินซือและหลี่เฉินเย่น

"ข้า ... " องค์หญิงเวินซือชนะขมวดคิ้ว ร่างกายที่ร้อนรุ่มพิงไปบนร่างกายของหลี่เฉินเย่น นางต้องการเอ่ยขอบคุณ แต่ทว่ายังมิทันได้เอ่ยออกมานางก็ตกอยู่ในความสับสนอีกครั้ง นางรู้สึกราวกับว่าร่างกายของตัวเองถูกไฟเผา ความเย็นจากร่างกายของหลี่เฉินเย่นเท่านั้นที่สามารถบรรเทาความร้อนของร่างกายได้ นางเข้าใกล้เขาโดยไม่รู้ตัวและไม่มีการต่อต้านเหมือนก่อนหน้านี้ ราวกับเถาวัลย์ที่โอบรอบร่างกายของหลี่เฉินเย่น

"ชูเชี่ย ชูเชี่ย" เมื่อมองไปยังผู้หญิงที่สลบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง หลี่เฉินเย่นก็ลืมไปว่านี่คือจวนองค์รัชทายาทของแคว้นจื่อสวี้ ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนคือองค์หญิงเวินซือ คือชูเชี่ยของเขาเช่นกัน และนางเคยเป็นเช่นนี้ในอ้อมแขนของตัวเอง แต่ทุกอย่างเป็นเหมือนคนละยุคสมัย

องค์หญิงเวินซือยิ้มและจ้องมองที่หลี่เฉินเย่น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เข้มข้น นางแลบลิ้นออกมาแล้วค่อย ๆ ลากไล้ไปยังใบหูของหลี่เฉินเย่น จากนั้นจึงยิ้มและพรมจูบที่ใบหน้าของเขา เหมือนปีศาจที่ล่อจิตใจของหลี่เฉินเย่น

"อย่าวุ่นวาย" ร่างกายของหลี่เฉินเย่นถูกทำลายโดยการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจขององค์หญิงเวินซือ เขาพยายามควบคุมสติที่เหลืออยู่เล็กน้อยของตัวเองและเอ่ยกระซิบ

องค์หญิงเวินซือเพียงแค่ยิ้มให้เขา ราวกับรู้ว่าเขาลำบากใจ ดวงตาที่ใสแจ๋วทำให้หลี่เฉินเย่นค่อนข้างอับอายขายหน้า

ใช่ เขารู้ว่าเขาควรนำองค์หญิงเวินซือไปแช่น้ำ แล้วให้คนมาทำยาแก้พิษ แต่ทว่าเขาก็ยังตะกละที่จะรู้สึกเพลิดเพลินกับหญิงงามในอ้อมกอด การที่มีโอกาสได้อยู่ใกล้เธอเช่นนี้มีไม่บ่อย ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดจึงจะมีอีก

"เจ้าก็มิใช่คนดีเช่นเดียวกับพวกเขา ข้ารู้ว่าเจ้ามีแรงจูงใจที่ซ่อนเร้นอยู่ เจ้าเป็นคนเลว" องค์หญิงเวินซือเอ่ยคำพูดแปลก ๆ เพียงแต่ว่าคิ้วมีความหมายแฝง ราวกับคำพูดกระซิบระหว่างคู่รัก นี่ทำให้ใจของหลี่เฉินเย่นกวัดแกว่งชั่วครู่หนึ่ง

“องค์หญิงเวินซือ ท่านไม่ควรพูดไปเรื่อย และไม่ควรกระทำตามใจชอบ มิเช่นนั้นข้าอาจจะเป็นหลิวเซี่ยฮุ่ยมิได้ อีกอย่าง ผู้ใดบอกท่านว่าข้าเป็นคนดี ข้าเพียงแค่ต้องการท่าน ตั้งแต่วินาทีที่ข้าพบท่าน ความคิดนี้ไม่เคยเปลี่ยนไป” หลี่เฉินเย่นกระซิบ เขากระหายอยากที่จะรู้ว่าปฏิกิริยาขององค์หญิงเวินซือหลังจากฟังคำพูดเหล่านี้จะเป็นเช่นไร แต่ทว่าตอนนี้องค์หญิงเวินซือราวกับถูกย่างด้วยไฟ นางยังจะมีสติที่ไหนกัน เพลานี้นางรู้อย่างเดียวก็คือบุคคลด้านหน้าสามารถบรรเทาความร้อนในร่างกายของนางได้

ดังนั้นเมื่อหลี่เฉินเย่นเอ่ยจบ นางก็โผเข้าหาเขา ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวจุมพิตลงบนริมฝีปากของงอวิ๋นเชียน สัมผัสที่นุ่มนวลทำให้งอวิ๋นเชียนเกือบจะตบะแตก เขาต่อต้านแรงกระตุ้นของร่างกายและอุ้มองค์หญิงเวินซือขึ้น

องค์หญิงเวินซือใช้ริมฝีปากของนางสำรวจ ร่างกายของชายตรงหน้านั้นเย็นยะเยือก ทำให้นางอยากจะฉกฉวยมากขึ้น

นางยังมีสติที่ไหนกัน เพลานี้นางเพียงต้องการที่จะยอมแพ้ต่อสัญชาตญาณทางร่างกายของตนเอง

องค์หญิงเวินซือจุดชนวนในตัวหลี่เฉินเย่น ถูกผู้หญิงอันเป็นที่รักของตนเองยั่วเย้า โดยธรรมชาติแล้วหลี่เฉินเย่นก็ไม่สามารถควบคุมได้ แต่โชคดีที่เขายังคงตื่นอยู่ เขารู้ว่าถ้าเขาถือโอกาสนี้คุกคามนาง หนทางแห่งการไล่ตามภรรยาของตนก็คงเปลี่ยนเป็นไกลขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นความอดทนกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้

"ห้องน้ำอยู่ที่ใด?" หลี่เฉินเย่นกระซิบที่ข้างใบหูขององค์หญิงเวินซือ องค์หญิงเวินซือรู้สึกถึงเพียงกระแสไฟฟ้าในร่างกายของนาง จากนั้นนางต้องการที่จะดำดิ่งลงในน้ำเสียงที่อ่อนโยนนี้ แต่ร่างกายที่อยู่ใกล้กับตัวของนางนี้กำลังหลบหลักไฟราคะของนาง นางอยากเข้าใกล้แต่ก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ นางทำได้เพียงยอมจำนนและชี้ทิศทางของห้องน้ำ ริมฝีปากส่งเสียงไม่พอใจออกมา

"ข้ารู้ว่าเจ้ามิใช่สวีฉางชิง ดังนั้นข้าจะมิโทษเจ้า เจ้า ... ทำได้" ร่างกายขององค์หญิงเวินซือราวกับถูกไฟเผา ถึงแม้สติของนางจะเหลือเพียงเล็กน้อย แต่นางรู้ดีว่ายาแก้ที่ดีที่สุดในตอนนี้คือผู้ชาย และสามารถพูดได้ว่าผู้ชายคนนี้ช่วยตัวเองออกจากในกำมือของสวีฉางชิง ในความคิดของนาง ชายคนใดก็ล้วนดีกว่าสวีฉางชิง

ดังนั้น นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือ?

ผู้หญิงที่น่าสงสารยื่นมือออกไปอบกอดนางไว้ก่อนจะเอ่ยอย่างจนปัญญาค่ะในมือของเจ้าแล้วจริงๆ