ตอนที่517สามารถใช้ให้เกิดประโยชน์

ตอนที่517สามารถใช้ให้เกิดประโยชน์

เมื่อหลี่อวิ๋นลี่เอ่ยจบฉ่ายเวินก็ดึงตัวเองกลับมาจากในภวังค์ของความตื่นตระหนก

ก็คือนางคิดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นราชินีการที่หลี่อวิ๋นลี่อยากจะควบคุมโอรสสวรรค์เพื่อบัญชาการเจ้าผู้ครองแคว้นก็ใช้ว่าเป็นไปไม่ได้

เพียงแต่ว่าเช่นนั้น...

“หลี่อวิ๋นลี่เจ้ารับปากกับข้าแล้วว่าเจ้าจักมิทำร้ายเขาถ้าหากว่าเขายังดีอยู่แล้วฉองเหลาจักขึ้นรับตำแหน่งฮ่องเต้ได้อย่างไร?”ผู้ที่หัวใจของฉ่ายเวินอยากจะปกป้องมากที่สุดก็คือหลี่เฉินเย่นดังนั้นเมื่อเอ่ยถึงแผนการของตนออกมานางจึงอยากรู้โดยสัญชาตญาณว่าแผนการนี้จะทำให้ตำแหน่งของหลี่เฉินเย่นเป็นเช่นไร

“มิใช่ว่าเจ้ามิรู้ว่ามีการพูดตายปลอมๆเช่นนี้กระมังข้าจักไว้ชีวิตของเขาเมื่อถึงเพลานั้นคนของเขาล้วนเป็นของเจ้า”อารมณ์เขานั้นดีกว่าเดิมมากนักหลังจากที่เขาได้พูดคุยมีช่วงเวลาที่ดีกับฉ่ายเวินก่อนหน้านี้เรื่องราวนี้เกี่ยวกับเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในภายหลังเขาล้วนเกียจคร้านที่จะเอ่ยออกมา

“ข้า...ฉ่ายเวินอยากจะบอกว่านางมิเพียงต้องการให้หลี่เฉินเย่นมีชีวิตอยู่อย่างเดียวแต่ทว่านางรู้ดีว่าหลี่อวิ๋นลี่และหลี่เฉินเย่นต้องการแย่งชิงนั้นคือสิ่งใดดังนั้นจึงจัดสินใจกลายเป็นกษัตริย์และพ่ายแพ้ต่อผู้รุกราน

แต่อย่างไรก็ตามในหัวใจของฉ่ายเวินกลับมิเกรงกลัวหลี่อวิ๋นลี่แม้แต่น้อยนางมีอาวุธวิเศษที่จะทำให้ชนะเขาได้ขอเพียงแค่ศิษย์พี่รักตนเองนางจักพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อช่วยให้ศิษย์พี่ช่วงชิงแคว้นนี้กลับมาได้อีกครั้งนางรู้สึกว่าในด้านนี้นั้นนางแข็งแรงกว่าชูเซี่ยนับพันนับหมื่นเท่าเพียงแต่ว่าศิษย์พี่ยังมิรู้ข้อดีของนาง

“ข้าหวังว่าเจ้าจักมิกลับคำเมื่อถึงเพลานั้นข้าจะไม่ขัดขวางเจ้าขอเพียงแค่เจ้าให้เส้นทางชีวิตแก่เราทั้งสองก็เพียงพอแล้ว”ในครั้งนี้ฉ่ายเวินเชื่อฟังอย่างน่าประหลาดนางยอมรับในโชคชะตาของตนรวดเร็วจนทำให้หลี่อวิ๋นลี่แปลกใจเขาสงสัยว่าฉ่ายเวินมีแผนการอื่นแอบแฝงอยู่แต่ทว่าเขาก็รู้ดีว่านางคงไม่มีทางนำความคิดในใจของตนเองบอกเขาอย่างแน่นอนแต่ไหนแต่ไรมาดวงใจของนางล้วนมีเพียงหลี่เฉินเย่นเสมอ

เมื่อเอ่ยจบหลี่อวิ๋นลี่ก็หยัดกายลุกยืนขึ้นก่อนจะเดินจากไปเขาไม่ต้องการที่จะอยู่ต่อหน้าของฉ่ายเวินนานกว่านี้โดยเฉพาะการที่จะต้องทนเห็นท่าทางที่จงรักภักดีต่อหลี่เฉินเย่นเช่นนั้นของนาง

เขามิได้ให้คำตอบชัดเจนแก่ฉ่ายเวินเช่นเดียวกันเป็นเพราะว่าในส่วนลึกของหัวใจเขารอให้เขากลายเป็นกษัตริย์ผู้สำเร็จราชการกลายเป็นปรมาจารย์แห่งแคว้นนี้เมื่อถึงเพลานั้นฉ่ายเวินและหลี่เฉินเย่นก็จะมิอยู่ในโลกใบนี้อีกต่อไป

แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่ใช่คนใจดีมีคุณธรรมเขารู้ถึงความสำคัญในการเข่นฆ่าศัตรูที่สุด

คำกล่าวที่ให้ไว้ชีวิตคู่ต่อสู้นั้นเป็นเพียงความคิดและจินตนาการของหญิงโง่เขลาเช่นฉ่ายเวินเท่านั้น

ฉ่ายเวินจ้องมองแผ่นหลังที่หยิ่งยโสของหลี่อวิ๋นลี่ที่ค่อยๆเลือนหายไปในความมืดพลันมุมปากของนางก็ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา

แน่นอนว่าร่างกายของหลี่อวิ๋นลี่ไม่ได้มีปัญหาใดอีกทั้งยังแข็งแรงกว่าตนเองมากนักเพราะว่าปัญหาของเขามิได้อยู่ในร่างกายเพียงแต่ว่ายิ่งนานเขายิ่งจะคล้ายผู้หญิงยิ่งนานยิ่งจะรักสวยรักงามอิจฉาริษยาเหมือนกับผู้หญิงทั้งโลกที่ชอบคิดเล็กคิดน้อย...

นี่คือเส้นทางสุดท้ายที่นางเลือกให้กับหลี่อวิ๋นลี่มิว่าเขาจะมีแผนการเช่นไรผลลัพธ์ของเขาก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

เกรงว่าทั้งหมดนี้แม้แต่หมอหลวงที่มีฝีมือยอดเยี่ยมที่สุดในโลกก็มิสามารถค้นพบได้

แต่ถึงอย่างไรนี่ก็คือเรื่องราวที่นานมาแล้ว

อย่างไรก็ตามนางมิคิดว่าหลี่อวิ๋นลี่จะมีความกล้าหาญรอบทำร้ายตนเองอีกทั้งนางยังรู้ว่าเขาจะไม่รักษาสัญญาของตนดังนั้นนางจึงต้องมีแผนการของตนเองนางจะต้องปกป้องศิษย์พี่มิว่าสิทธิ์ที่จะเข้าใจหัวใจของนางหรือไม่

“เสี่ยวหลานพวกเราไปดูองค์รัชทายาทฉองเหลากันเถิด”เมื่อเห็นชุนหลานเดินเข้ามาจากด้านนอกของตำหนักด้วยท่าทางราวกับมิได้เห็นอันใดหัวใจของฉ่ายเวินจึงผ่อนคลายลง