ตอนที่518ความมั่นใจของเฉินหยวนชิ่ง

ตอนที่518ความมั่นใจของเฉินหยวนชิ่ง

ถึงแม้ว่าชูเซี่ยยินยอมให้ฉองเหลาเป็นบุตรบุญธรรมในนามของฉ่ายเวินแต่ทว่าหลี่เฉินเย่นกลับมิเห็นด้วยดังนั้นเขาจึงยังคงลังเลและมิได้รับสั่งออกไป

เขาคิดว่ามันยังจะต้องมีวิธีอื่นที่สามารถจะนำยาถอนพิษมาได้

แต่เขารู้ดีว่าเขากำลังหลอกตนเอง

เขาปรารถนาที่จะสามารถบรรเทาพิษในร่างกายของชูเซี่ยเพราะว่าเพลานี้ร่างกายของนางนั้นอ่อนแอยิ่งนักและเขายังหวังว่าบุตรของตนจะปลอดภัย

ขอเพียงแค่ทั้งสี่คนในครอบครัวยังสุขสบายเช่นนั้นจึงจะเรียกได้ว่าคือความสุข

ชูเซี่ยเอ่ยโน้มน้าวใจหลี่เฉินเย่นอยู่หลายครานางเชื่อว่าฉองเหลาสามารถจัดการกับฉ่ายเวินได้แต่ทว่าหลี่เฉินเย่นกลับมิวางใจเขารู้สึกว่าการที่ส่งฉองเหลาให้ฉ่ายเวินก็คือการที่ส่งบุตรชายของตนเข้าถ้ำเสือ

เพียงแต่ว่าหลี่เฉินเย่นคิดไม่ถึงว่าบุตรชายเนื้ออ่อนของตนมิเพียงแค่สามารถทำให้ฉ่ายเวินชอบพอได้อีกทั้งเฉินหยวนชิ่งก็โหยหาเขาแล้วเช่นกัน

ณเฉาถางในเพลาที่ลู่กงกงเตรียมตัวที่จะเอ่ยทุ่ยเฉาพลันเฉินหยวนชิ่งก็ลุกขึ้นยืนและวิงวอนร้องขอให้ฮ่องเต้นำฉองเหลามาเป็นบุตรบุญธรรมในนามของโหร่วเฟยเหนียง

“ฮ่องเต้พะยะค่ะนี่มันเป็นเรื่องที่มิสมควรองค์รัชทายาทฉองเหลามีมารดาเป็นของตนพระชายาชูเซี่ยมีคุณงามความดีต่อประเทศชาติบ้านเมืองถ้าหากพระองค์คิดจะทำเช่นนี้จริงๆกระหม่อมเกรงว่าจะทำให้หัวใจของพรรคมังกรเหินหวาดผวา....”เมื่อได้ฟังคำของเฉินหยวนชิ่งหัวใจของเขาก็เย็นชาแต่ทว่าเพียงชั่วครู่เดียวเขาก็ตื่นขึ้นมาจากความตื่นตระหนก

ก่อนจะเอ่ยเสียงดัง

“โหร่วเฟยคือน้องสาวของข้าข้ามีคุณงามความดีต่อต้าเหลียงน้องสาวของข้าก็มีคุณงามความดีต่อต้าเหลียงฮ่องเต้พระองค์ปฏิบัติอย่างเย็นชาต่อนางนางมิร้องเรียนแม้แต่น้อยในฐานะที่เป็นพี่ชายกระหม่อมเพียงแค่ต้องการขอร้องให้ฮ่องเต้รับประกันอนาคตของนางพูดอีกอย่างก็คือถ้าหากฮ่องเต้ต้องการให้องค์รัชทายาทอันหรันเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ต่อไปพระองค์ก็ควรที่จะตรวจสอบต้นกำเนิดขององค์รัชทายาทเขาคือบุตรของพระองค์และหวงกุ้ยเฟยจริงหรือไม่พะยะค่ะ？”เฉินหยวนชิ่งมองออกว่าหลังจากที่เหลียงกุยเอ่ยจบหลี่เฉินเย่นถอนหายใจออกมาในหัวใจของเขากลัดกลุ้มวาจาของเขามิมีเยื่อใยเลยแม้แต่น้อย

หลี่เฉินเย่นเปลี่ยนสีหน้าเขาจ้องมองเฉินหยวนชิ่งด้วยความรังเกียจถ้าหากมิใช่เพราะอยู่ในหนานจ้าวเขาอยากจะตะโกนถามเฉินหยวนชิ่งว่าแท้จริงแล้วผู้ใดที่ขัดขวางตนเองมิให้แต่งตั้งชูเซี่ยขึ้นเป็นราชินี?เดิมทีชูเซี่ยสามารถสร้างความชอบธรรมให้ตนเองในการกลายเป็นราชินีของเขาเดิมทีฉองเหลาสามารถเป็นฮ่องเต้และโอรสคนโตที่เกิดจากราชินีแต่ทว่าพวกเขากลับละเลยเขามีกล้าที่จะหุนหันพลันแล่นในการลงมือทำอันใดแต่กลับคิดมิถึงว่าพวกเขาจะนำสิ่งนี้มาเป็นเหตุผลในการนำฉองเหลาไปให้ผู้อื่นลงนามในการรับเลี้ยง

“ฮ่องเต้พะยะค่ะบุตรชายอันเป็นที่รักของบิดามารดาอยู่ไกลจากสายตาเกินไปพระองค์นำองค์รัชทายาทมาลงนามเป็นบุตรบุญธรรมของโหร่วเฟยเช่นเดิมเถิดองค์รัชทายาทจะได้มีบรรพบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดและเมื่อถึงเพลานั้นเขาก็จะได้ครอบครองบัลลังก์อย่างราบรื่นกระหม่อมเชื่อว่าฮ่องเต้และพระชายาชูเซี่ยจักเข้าใจ”เมื่อเฉินหยวนชิ่งมองเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของหลี่เฉินเย่นเขาก็รีบเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็วแต่ผู้ใดจะรู้ว่าในใจของฮ่องเต้นั้นเลือกแล้วว่าองค์รัชทายาทต้องเป็นฉองเหลา

เฉินหยวนชิ่งยิ้มให้กับคู่สนทนาด้วยความพึงพอใจหลังจากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองหลี่เฉินเย่นก่อนจะเอ่ยเสียงเบา“ฮ่องเต้พะยะค่ะขอเพียงแค่ฉองเหลากลายเป็นบุตรของน้องสาวของกระหม่อมกระหม่อมจะชี้แนะเขาทุกวิถีทางให้เขาได้กลายเป็นมกุฎราชกุมารแห่งต้าเหลียง

“ฮ่องเต้พะยะค่ะองค์รัชทายาทฉองเหลาอายุยังน้อยพระองค์ก็กำลังเข้าสู่ช่วงเวลาเจริญรุ่งเรืองของชีวิตหลังจากนี้จะต้องมีองค์รัชทายาทกำเนิดมาจำนวนมากดังนั้นในเพลานี้จึงยังเร็วเกินไปที่จะแต่งตั้งมกุฎราชกุมารเมื่อพระองค์ต้องการนำองค์รัชทายาทฉองเหลาไปเป็นบุตรบุญธรรมของผู้อื่นถ้าเช่นนั้นก็สามารถรออีกหลายปีค่อยว่ากัน”ผู้ที่เหลียงกุยมุ่งหวังในเพลานี้ก็คือบุตรในท้องของเหลียงเฟยพวกเขาเชื่อว่าถือโอกาสในยามที่หลันกุ้ยเฟยกำลังได้รับความโปรดปรานเด็กคนนั้นจะสามารถแข่งขันกับฉองเหลาได้เป็นแน่แต่ทว่าถ้าหากเขาได้เป็นบุตรบุญธรรมของโหร่วเฟยเช่นนั้นในภายภาคหน้าก็จะมีพละกำลังความแข็งแกร่งของเฉินหยวนชิ่งเพิ่มไปด้วยหากเป็นเช่นนั้นอัตราการชนะของพวกเขาก็มิมากแล้ว

นั้นพวกเขาจึงต้องขัดขวางการดำเนินการในครั้งนี้

“ข้าก็รู้สึกว่าอนาคตเปลี่ยนแปลงไปมากมายนักเพลานี้มันเร็วเกินไปที่จะให้เขาเป็นบุตรบุญธรรม...”หลี่เฉินเย่นเอ่ยจนจบประโยคก็ส่งสัญญาณให้ลู่กงกงทูลลากลับไปเขาไม่ต้องการฟังผู้คนเหล่านั้นตัดสินบุตรชายของตน

“ฮ่องเต้ขอพระองค์ทรงไตร่ตรองดูอีกครั้งเถิดพะยะค่ะกระหม่อมจะรอข่าวดีจากพระองค์”เมื่อเห็นว่าหลี่เฉินเย่นแทบจะกระโดดออกจากเฉาถังจึงตะโกนไล่หลังอย่างพึงพอใจ

หลังจากหลี่หยุนกางออกจากเฉาถังแล้วเดินอย่างมิเช้ามิเร็วไปยังเบื้องหน้าของเฉินหยวนชิ่งด้วยใบหน้าที่ลำพองใจก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา“เฉินหยวนชิ่งเจ้ากล้าหาญมากคิดไม่ถึงว่าจะกล้าตัดสินฉองเหลา”