ตอนที่602ยอมแพ้

ตอนที่602ยอมแพ้

หลังจากเอ่ยจบจิงโม่ก็ควักเอาขนมหวานออกมาจากแขนเสื้อก่อนจะโยนมันไปบนอากาศชั่วพริบตาเดียวบนท้องฟ้าก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น

สิ่งของนี้คือสิ่งที่จิงโม่ได้รับมาจากสำนักชวนเฟิงมันคือสัญญาณของสำนักชวนเฟิงขอเพียงแค่ได้ยินเสียงดังขึ้นมิว่าจอมโจรแห่งสำนักชวนเฟิงจะอยู่ที่ใดก็จำเป็นจะต้องมารวมตัวกันณสถานที่ที่ส่งสัญญาณ

เพลานี้พวกเฉินต้าฮันล้วนอยู่ในเมืองซ่างลี่เมื่อเห็นสัญลักษณ์พวกเขาก็จำเป็นจะต้องออกจากเมืองอีกทั้งวิธีเดียวที่จะออกจากเมืองได้เร็วที่สุดก็คือออกจากประตูเมืองโดยตรง

เพราะว่าหลุมที่พวกเขาปีนเขาไปนั้นเหมาะกับการใช้ในตอนกลางคืนถ้าหากมีบุคคลมากมายปีนเข้าไปในตอนกลางวันจักต้องถูกพบเห็นเป็นแน่โดยเฉพาะต่อหน้าศัตรูในเพลานี้เหล่าทหารที่คอยเฝ้ายามอยู่จะต้องสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของด้านนอกกำแพงเมือง

“เจ้าจักทำอันใดอีก”โจวโหรวเจียเห็นจิงโม่ทำหลายสิ่งหลายอย่างภายในหนึ่งวันโดยเฉพาะเมื่อนึกถึงสิ่งที่นางเคยพูดก่อนหน้านี้ในใจของโจวโหรวเจียกลับเหลือไว้เพียงความแปลกประหลาด

“ช่วยท่านพ่อของเจ้าให้เขามีเหตุผลเพียงพอที่จะมาช่วยเจ้าถ้าหากเพียงเพราะว่าตัวของเจ้าเองท่านพ่อของเจ้าก็จะเปิดประตูเมืองแล้วพวกเจ้าก็จะมีชีวิตอยู่ต่อแต่ก็ขาดการสังหารราชาจื่อสวี้ไปไม่ได้แต่ทว่ามีขอแก้ตัวของข้าทุกอย่างก็ง่ายดายที่จะเอ่ย”จิงโม่เอ่ยเสียงเบาเพลาที่นางจ้องมองโจวโหรวเจียสายตาของนางมีความอ่อนโยนเพิ่มมากขึ้น

ถึงแม้ดวงใจของโจวโหรวเจียแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าแต่ทว่าเมื่อได้ฟังวาจาของจิงโม่ก็รู้สึกซาบซึ้งแต่ทันทีหลังจากนั้นใบหน้าของนางก็กลับไปเฉยเมยตามเดิมท่าทางที่ละเอียดอ่อนนุ่มนวลราวกับว่ากำลังเสแสร้ง

หลังจากที่ปล่อยสัญญาณเสร็จเรียบร้อยนางก็นั่งลงบนแท่นสูงตั้งแต่กลางคืนจนถึงเที่ยงวันในเพลานี้นางล้วนยุ่งง่วนอยู่กับการทำภารกิจจนกระทั่งนั่งลงถึงได้รู้สึกหิว

นางจ้องมองเหล่าทหารที่ใต้แท่นสูงก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา“พี่ชายพวกเจ้ามีผู้ใดนำอาหารมาหรือไม่แบ่งให้ข้าสักหน่อยข้าหิวแล้ว”

วาจาของจิงโม่ทำให้เหล่าทหารที่ใต้แท่นรู้สึกขำขันการแสดงออกเมื่อครูนี้ขององค์หญิงน้อยของพวกเขาทำให้พวกเขารู้สึกทึ่งเพลานี้พวกเขากำลังรอให้จิงโม่ทำให้พวกเขาประหลาดใจอย่างต่อเนื่องแต่ทว่านางกลับเอ่ยออกมาว่าตนเองหิวแล้ว

ถึงแม้ว่าจะประหลาดใจแต่ทว่าพวกเขาก็จะมิปล่อยให้จิงโม่ต้องทนหิวเหล่าทหารที่อยู่รอบๆของแท่นสูงทยอยกันหยิบอาหารของตนเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อและบางคนก็เอากาต้มน้ำออกมาไม่นานนักของเหล่านี้ก็ถูกส่งไปให้ที่เบื้องหน้าของจิงโม่

“พวกเจ้าแบ่งให้โจวโหรวเจียด้วยนางก็หิวแล้วเช่นกัน”จิงโม่หันไปเอ่ยกับทหารคนสุดท้ายที่กำลังจะออกจากที่นั่น

“นาง....”นายทหารยังคงลังเลถึงแม้ว่าจะมีการลงประชามติในหลายหลายประเทศว่าให้ปฏิบัติอย่างเป็นธรรมต่อนักโทษแต่ทว่าเพลานี้เป็นเพลาที่กำลังใช้นักโทษเพื่อคุกคามเจ้าเมืองของเมืองซ่างลี่แต่ทว่ากลับจะให้นาง....

“ถ้าหากนางหิวจนตายเจ้าเชื่อหรือไม่ว่าเจ้าเมืองโจวจะสู้รบกับพวกเราจนชีวิตจะหาไม่?”จิงโม่เอ่ยถามเสียงเบาแน่นอนว่านางรู้ว่าโจวโหรวเจียจะมิหิวจนตายแต่ทว่าเพลานี้ดวงใจของนางรู้สึกละอายใจต่อโจวโหรวเจียอย่างช่วยไม่ได้ดังนั้นนางจึงควรจะทำอันใดเป็นการชดเชย

ทหารผู้นั้นยอมแบ่งอาหารให้โจวโหรวเจียแต่โดยดีจิงโม่นั่งลงบนแท่นสูงกินขนมปังและดื่มน้ำสักครู่หนึ่งก็รู้สึกอิ่มใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เพลานั้นไม่เพียงแค่หลีฉางอันและเหล่านายทหารของต้าเหลียงที่กำลังเฝ้ามองจิงโม่ที่กำลังดื่มน้ำอย่างสบายอารมณ์แม้แต่เหล่าทหารของเมืองซ่างลี่และเจ้าเมืองโจวก็กำลังจ้องมองร่างเล็กบนแท่นสูงของแคว้นต้าเหลียง

เมื่อเห็นว่าจิงโม่ให้คนแบ่งอาหารและน้ำให้โจวโหรวเจียในใจของเจ้าเมืองโจก็อ่อนลง

เขาแทบจะวินิจฉัยได้ว่าจิงโม่จะไม่เอาชีวิตของโจวโหรวเจียแต่ทว่าเค้าก็ยังคงมิกล้าบุ่มบ่ามทำอันใดเขามิรู้ว่าถ้าหากเพลานี้ตนเองออกรับสั่งให้ช่วงชิงตัวโจวโหรวเจียกลับมามันจะมีการสูญเสียอีกเท่าใดแล้วจะเกิดผลลัพธ์อันใดที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้หรือไม่

เพราะว่าเรื่องราวมันเกี่ยวข้องกับบุตรสาวที่ตนเองรักที่สุดเขาจึงมิกล้าที่จะเสี่ยง

ดังนั้นการทำสงครามของทั้งสองฝ่ายจึงตกอยู่ในความเงียบงันและอีกสักครู่สถานการณ์การต่อสู้ก็จะเปลี่ยนแปลงไปและแน่นอนว่าก็ยังจะต้องดูท่าทีของเด็กสาวที่นั่งอยู่บนแท่นสูงอีกด้วย

เมื่อเจ้าเมืองโจวบนตึกเฉิงโหลวตระหนักได้ว่าจิงโม่กำลังรอบางสิ่งบางอย่างอยู่หัวใจของเขาก็ตื่นตระหนกเขายังไม่ทันคิดออกว่านางรออันใดก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายของผู้คนในเมืองเสียงตะโกนของพวกเขาต้องการที่จะออกไปจากประตูเมืองปากก็ยังเอ่ยไม่หยุดถ้าหากวันนี้ไม่ได้ออกจากประตูเมืองพวกเขาก็จะต้องหิวตายอยู่ในเมืองแห่งนี้