บทที่ 100 นายหญิงลับๆในจวน

"เจ้าคือเซ่อเจิ้งหวางแห่งราชวงศ์ฉีสุ้นของเรา ประเทศที่อยู่โดยรอบกำลังจ้องจะเขมือบพวกเราอยู่ แต่ส่วนใหญ่เกรงกำลังของเจ้า จึงไม่กล้าดำเนินการใดๆกับราชวงศ์ฉีสุ้น ถ้าหากเจ้ามีอันเป็นไปขึ้นมา จะยังมีใครที่จะสามารถกำราบปราบปรามผู้ที่กำลังจะกระทำการก่อการร้ายเหล่านั้นได้อีกล่ะ?"

เสิ่นหลีซูมีสีหน้าสุขุมเยือกเย็น และวิเคราะห์ได้อย่างครอบคลุมไปทั่วทุกด้าน

"เอาเนื้องอกร้ายเข้ามาอยู่ภายในจวนโดยไม่เตรียมการป้องกันเลยแม้แต่น้อยเยี่ยงนี้ ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย! ถ้าหากเก็บหมอจวนเอาไว้ แล้วให้ร่วมมือกันกับคุณหนูเซี่ยในรักษาอาการป่วยให้เจ้า ก็จะสามารถควบคุมดูแลนางได้นะ"

ในชั่วขณะหนึ่ง ภายในศาลาหลังเล็กๆก็เงียบสงัดราวกับไม่มีใครอยู่

หลังจากนั้นแค่พริบตาเดียวก็มีเสียงหัวเราะเยาะที่เบามากเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

เซี่ยจินอานเดินไปอยู่ตรงหน้าเสิ่นหลีซูอย่างสุขุมเยือกเย็น และชำเลืองมองหมอจวนที่นอนอยู่บนพื้น อย่างเย็นชา หลังจากนั้นก็มองกราดลงมาที่ เสิ่นหลีซูจากด้านบน

แล้วพูดยั่วเย้าเหน็บแนมว่า "ดูแลข้างั้นรึ? เขาไม่คู่ควรหรอก!"

สีหน้าของเสิ่นหลีซูแข็งทื่อไปพักหนึ่ง

คิดไม่ถึงจริงๆว่าผู้หญิงคนนี้จะสามารถพูดหักล้างนางต่อหน้าทุกคนได้!

อย่าคิดว่าได้อยู่ร่วมกันกับหยุนฝู้เฉินมายี่สิบกว่าวัน จะสามารถปีนขึ้นไปอยู่บนหัวของนางได้นะ!

นางเป็นคนที่สำคัญที่สุดในหัวใจของหยุนฝู้เฉินคนนั้น! และนางก็คือคนเดียวที่สามารถควบคุมการตัดสินใจของหยุนฝู้เฉินได้!

เสิ่นหลีซูไม่แยแสต่อคำพูดของเซี่ยจินอานไปโดยปริยาย แต่มองไปที่หยุนฝู้เฉิน กลับเห็นเพียงแววตาที่สงบนิ่งของของเขา ทำให้นางมองไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"ฝู้เฉินอย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคนนะ"

เซี่ยจินอานหัวเราะเยาะ นางเสี่ยงชีวิตตั้งหลายครั้งเพื่อควบคุมอาการป่วยของเขา แต่ตอนนี้คิดไม่ถึงเลยว่านางจะถูกคนอื่นเรียกว่าเป็นคนที่มีจิตใจยากแท้หยั่งถึงไปเสียแล้ว!

แล้วนางยังจะช่วยชีวิตใครได้อีก!

"ในเมื่อท่านอ๋องไม่เชื่อใจข้าเช่นนี้ วันนี้ข้าก็จะขอออกจากจวนไปซะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ หยุนฝู้เฉินก็ยกลูกตาขึ้นและมองไปทางเซี่ยจินอาน แล้วถามกลับไปว่า "ข้าเคยไม่เชื่อใจเจ้าที่ไหนกัน?"

สีหน้าท่าทางของเซี่ยจินอานชะงักไป และรู้สึกประหลาดใจต่อคำพูดนี้ของหยุนฝู้เฉินเป็นอย่างมาก!