บทที่ 101 ข้าเคยบอกเมื่อไหร่ว่าจะให้เจ้าจากไป

"ถึงข้าจะไม่เหมาะสมมากเพียงใด ในตอนแรกท่านอ๋องก็เป็นคนพาข้าเข้ามาในจวนเอง แตกต่างไปจากคุณหนูเสิ่นที่มาเองโดยมิได้รับเชิญ" เซี่ยจินอานกล่าวเสียงเบา

สีหน้าของเสิ่นหลีซูขรึมลง นางจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าเซี่ยจินอานกำลังเหน็บแนมว่านางเสนอตัวมาให้เขาเอง

มือที่อยู่ใต้แขนเสื้อกำเอาไว้แน่น เปลือกตาที่หลบลงปิดบังดวงตาที่เต็มไปด้วยความมืดครึ้มเอาไว้

"ข้ากับฝู้เฉินเป็นเหมือนกับครอบครัวเดียวกัน ก็ย่อมต้องไปมาในจวนอ๋องได้อย่างอิสระอยู่แล้ว"

เซี่ยจินอานยิ้มเล็กน้อย "เช่นนั้นข้าก็ขออวยพรให้พวกท่านกลายเป็นครอบครัวเดียวกันในเร็ววัน"

พูดจบ ก็หันหลังจากไป

แต่แล้วหยุนฝู้เฉินผู้ซึ่งเงียบมาตลอดก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางเซี่ยจินอาน

ริมฝีปากบางเปิดออกช้าๆ: "ข้าเคยบอกเมื่อไหร่ว่าจะให้เจ้าจากไป?"

เซี่ยจินอานหันกลับมาด้วยความประหลาดใจ มองไปทางหยุนฝู้เฉิน กลับพบว่าอีกฝ่ายก็กำลังมองมาทางนางอย่างราบเรียบ

สบสายตากันกลางอากาศ ทั้งสองรู้สึกหัวใจเต้นแรงในเวลาเดียวกัน

เสิ่นหลีซูก็มองไปทางหยุนฝู้เฉินด้วยใบหน้าที่ไม่อยากเชื่อเช่นกัน "ฝู้เฉิน ท่านจะเก็บเซี่ยจินอานเอาไว้จริงๆหรือ?"

หมอจวนเป็นคนที่นางมอบให้กับเขา เขาจะมาตบหน้านางเพื่อผู้หญิงที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันได้อย่างไร

"เซี่ยจินอานคือคนที่ข้าพาเข้ามาในจวน แล้วข้าก็เชื่อในทักษะทางการแพทย์ของนาง" หยุนฝู้เฉินกล่าวราบเรียบ

เสิ่นหลีซูได้ยินคำพูดประโยคนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "เช่นนั้นแล้วหมอเซวียล่ะ?"

หยุนฝู้เฉินเหลือบมองคนบนพื้นที่ไม่รู้ว่าหมดสติไปได้อย่างไรครู่หนึ่ง กล่าวอย่างไม่แยแส: "โยนเข้าป่าไปเป็นอาหารของหมาป่า"

เซี่ยจินอานมองดูใบหน้าที่สีเลือดจางลงของเสิ่นหลีซู แล้วเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

นางไม่เข้าใจจริงๆ เพราะอะไรหยุนฝู้เฉินถึงได้เลือกเช่นนี้

หากเลือกเก็บหมอจวนไว้ เขาก็สามารถเอาใจคนรักแล้วแท้ๆ!

เพื่อทักษะทางการแพทย์ของนาง? เกรงว่าคงจะไม่ใช่ทั้งหมด

หากเขาเชื่อในทักษะทางการแพทย์ของนางจริง คงจะไม่แอบหาที่อยู่ของประมุขพรรคสำนักซื่ออิ่งอย่างลับๆหรอก