บทที่ 102 มีเพียงแค่การดึงลิ้นเท่านั้นถึงจะทำให้เจ้าทำตัวดีขึ้นมาได้

หลังจากที่เสิ่นหลีซูไปแล้ว ทุกคนรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องโถงนี้ดูผ่อนคลายลงไปไม่น้อย

เพียงแต่ว่าเซี่ยจินอานยังมีข้อสงสัยอยู่ในใจ สีหน้าจึงซับซ้อนอย่างมาก

นางมองไปทางหยุนฝู้เฉิน จ้องมองตรงไปยังสายตาของเขา พบว่าดวงตาสีอำพันของเขากลับสงบนิ่งผิดปกติ

นางคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ระงับความสงสัยในใจเอาไว้

เห็นว่าเรื่องนี้ได้รับการจัดการเสร็จแล้ว เดิมทีเซี่ยจินอานต้องการจะจากไป

กลับได้ยินเสียงเย็นชาของหยุนฝู้เฉินกล่าวขึ้นว่า: "ข่มขู่ข้าเสร็จก็คิดจะจากไปหรือ? เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้? ให้ข้าเลือกมา เซี่ยจินอานเจ้าช่างบังอาจยิ่งนัก!"

การกล่าวโทษที่เกิดขึ้นมากะทันหัน ทำให้ทุกคนตัวสั่นสะท้าน

ทำไมจู่ๆถึงโกรธขึ้นมาได้ล่ะ?

แต่ในความเป็นจริงหยุนฝู้เฉินอดกลั้นความโกรธเอาไว้นานแล้ว

ตั้งแต่ที่นางบอกว่าจะจากไป และยังพูดคำว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ออกมาอีก ในใจหยุนฝู้เฉินก็อัดอั้นไฟโกรธเอาไว้แล้ว แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้มีคนนอกอยู่ด้วย เขาเลยไม่ได้แสดงออกมา

แต่ว่าตอนนี้เรื่องยุ่งเหยิงได้รับการจัดการอย่างชัดเจนแล้ว บัญชีระหว่างพวกเขาสองคนก็ต้องสะสางกันเสียที!

ยโสโอหังเช่นนี้ หากไม่ยับยั้งเอาไว้บ้าง อนาคตนางจะไม่มีความยำเกรงต่อสิ่งใดเลยหรอกหรือ!

เซี่ยจินอานมองไปทางหยุนฝู้เฉินด้วยใบหน้างุงงง ไม่เข้าใจสถานการณ์ไปชั่วขณะหนึ่ง!

"เจ้าโอหังดีนี่นะ ดูท่าคงมีเพียงการดึงลิ้นเท่านั้นถึงจะทำให้เจ้าทำตัวดีขึ้นมาได้"

ดวงตาของหยุนฝู้เฉินจ้องตรงไปที่เซี่ยจินอาน มีความโกรธแฝงอยู่ข้างใน

พ่อบ้านกับซูหลานสาวใช้สองคนคุกเข่าลงไปพร้อมกัน

"ท่านอ๋องโปรดคิดใคร่ครวญด้วย!"

เซี่ยจินอานด่าพ่อว่าแม่ในใจ ความสามารถในการคิดบัญชีภายหลังของผู้ชายคนนี้อยู่ในระดับขั้นสุดยอดจริงๆ

"เมื่อครู่นี้ข้าถูกสถานการณ์บีบบังคับ" เซี่ยจินอานกล่าวอธิบาย

หยุนฝู้เฉินยิ้มเย้ยหยัน: "ตอนนี้ข้าก็ถูกสถานการณ์บีบบังคับเช่นกัน! ไม่ลงโทษเจ้ายากที่จะทำให้ผู้คนยำเกรงได้!"

"ท่านอ๋อง คุณหนูเซี่ยไม่ได้ตั้งใจ ขอท่านอ๋องโปรดอภัยให้คุณหนูเซี่ยในครั้งนี้ด้วย" พ่อบ้านกล่าว

หยุนฝู้เฉินมองไปที่พ่อบ้านครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า: "เซี่ยจินอาน เจ้าช่างมีความสามารถมากจริงๆ สามารถซื้อตัวพ่อบ้านเอาไว้ได้"