บทที่ 121 ไม่จำเป็นต้องลากคนทั้งจวนไปฝั่งร่วมกัน

"ใช่ ข้าจะไปจวนแม่ทัพ!"

เซี่ยจินอานลุกขึ้น อยากจะรีบออกไปข้างนอก เพียงเพราะเมาอ้อแอ้จนเกือบจะหกล้ม แต่โชคดีที่หยุนฝู้เฉินเคลื่อนไหวเร็ว และเข้าปกป้องคนไว้ในอ้อมแขนได้ทัน

เมื่อเห็นเซี่ยจินอานตื่นเต้นเช่นนี้ ในใจของหยุนฝู้เฉินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ อยากจะกลับบ้านเร็วแบบนี้? อยากจะสลัดเขา?

ดังนั้นพลังที่ควบคุมในอ้อมแขนนั้นได้หนักขึ้นเล็กน้อย

เซี่ยจินอานพยายามดิ้นเพื่อจะให้หลุดพ้น และตะโกนว่า "ท่านอย่าจับข้า ข้าจะไปที่จวนแม่ทัพ รอให้ข้าออกมาจากจวนแม่ทัพก่อน จะชิงทรัพย์ข่มขืนก็แล้วแต่ท่าน!"

ดวงตาของหยุนฝู้เฉินประกายอย่างเย็นชา เพื่อต้องการกลับเรือนยังจะขายเนื้อขายตัวอีก

"อยากกลับบ้านขนาดนั้นเลยหรือ?" น้ำเสียงแผ่วเบา ด้วยความโกรธที่ควบคุมไม่ได้

เซี่ยจินอานหรี่ตา แล้วพูดอย่างเศร้าๆ "กลับเรือนไม่ได้แล้ว"

ดวงตาของหยุนฝู้เฉินเต็มไปด้วยความสงสัย และในระหว่างนี้ไม่รู้ว่าเซี่ยจินอานต้องการทำอะไร

เมื่อครู่ยังตะโกนบอกต้องการไปที่จวนแม่ทัพ ทำไมตอนนี้กลับบอกไม่ไปแล้ว?

เมื่อมองดูอาการเมาอ้อแอ้ของเซี่ยจินอาน หยุนฝู้เฉินรู้สึกแค่ว่าตัวเองได้คิดซับซ้อนแล้ว และคำพูดของคนขี้เมาก็ไม่มีตรรกะอยู่แล้ว

รถม้ามาที่ประตูจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็ว หยุนฝู้เฉินพยุงเซี่ยจินอานลงจากรถม้า แล้วยืนอยู่ข้างประคองร่างที่ไม่มั่นคงของนาง

เซี่ยจินอานเงินหน้ามองขึ้นไปป้ายประตู จากนั้นได้ดึงข้อมือของหยุนฝู้เฉิน และกล่าวว่า "เงียบๆ เสียงดังไม่เอา"

"?" หยุนฝู้เฉิน

เซี่ยจินอานดึงหยุนฝู้เฉินไปที่ด้านข้างของกำแพง ชี้ไปที่กำแพงและกล่าวว่า "จากตรงนี่ กระโดดข้ามไป"

หยุนฝู้เฉินมองไปที่เซี่ยจินอาน รู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย

นี่เป็นเพราะกลัวโดนไล่ออกมา ไม่กล้าเดินผ่านประตูใหญ่ จึงได้แค่แอบโดดข้ามกำแพงเข้าไปหรือ?

แต่เขาคนของหยุนฝู้เฉิน ต้องเสียเปรียบเช่นนี้ได้อย่างไร ดังนั้นหยุนฝู้เฉินจึงดึงข้อมือของเซี่ยจินอานและต้องการที่จะเดินไปที่หน้าประตูจวนแม่ทัพ แต่ใครจะไปรู้เซี่ยจินอานได้กอดต้นไม้ใหญ่ด้านข้างทันที!