บทที่ 122 พี่ชายอย่าไปสิ

ดื่มเหล้านี้ได้อย่างไร ที่ได้นำนิสัยร้ายที่อยู่ภายใต้ตัวตนของนางออกมากแล้ว!

เซี่ยจินอานส่ายหน้า "NONONO ไม่ตายหรอก ข้าแค่ช่วยคนไม่ฆ่าคน!"

แน่นอนข้อสันนิษฐานคือบุคคลนี้ไม่ได้ทำให้นางโกรธจนถึงที่สุด

เซี่ยจินอานหยิบห่อผงยาออกจากอ้อมแขนราวกับเป็นของล้ำค่า จากนั้นยืนเขย่งปลายเท้าเอนตัวเข้าหาใบหูของหยุนฝู้เฉินพูดว่า "พวกเราวางยาระบายอย่างเงียบๆนะ"

ลมหายใจอุ่นๆ พ่นออกมารดที่คอของเขา เพราะอยู่ใกล้กันมากจนรู้สึกได้ว่าใบหูของเขากำลังถูไปกับมุมริมฝีปากของนาง

การรับรู้นี้ ทำให้ติ่งหูของหยุนฝู้เฉินได้แดงขึ้นทันที จากนั้นก็หันหน้าหนีอย่างไม่สบายใจ

เซี่ยจินอานสังเกตเห็นติ่งหูของหยุนฝู้เฉินแดงเหมือนหยดเลือด และหัวเราะอย่างไร้ความปรานี "ทำไมท่านถึงเหมือนกับชายแก่ผู้บริสุทธิ์นั้น ที่ติ่งหูเป็นสีแดง!"

ขี้เมาอย่างเซี่ยจินอานพูดไม่มีกาลเทศะ ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้พูดอะไรออกไป

หยุนฝู้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงก็อันตรายมาก "ชายแก่ผู้บริสุทธิ์?"

"ก็คือไอ้สารเลวนั่น"

หยุนฝู้เฉินยิ้มอย่างเย็นชา และระงับเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับคนขี้เมา

แต่กลับกอดเอวของเซี่ยจินอานไว้ แล้วลงมาจากหลังคา ไปหาคนมาวางยาระบาย

แน่นอนว่าเขาไม่ได้วางยาไปทั้งจวน ตามความเข้าใจของหยุนฝู้เฉินในจวนนี้มีเพียงสองคนที่ต้องการเอาชีวิตของเซี่ยจินอานเท่านั้น นั่นคือนายหญิงผู้ดูแลจวนและเซี่ยยิวหราน

ดังนั้นหยุนฝู้เฉินจึงวางยาลงในน้ำชาของทั้งสองคนโดยตรง จากนั้นก็นำคนออกไป เซี่ยจินอานไม่ได้พูดอะไรระหว่างทาง หยุนฝู้เฉินคิดว่าในที่สุดนางก็ได้หยุดลงแล้ว

ใครจะรู้ว่าเพิ่งออกมาจากจวนแม่ทัพ ก็ได้ล้มลงกับพื้น แล้วเซี่ยจินอานก็ได้อาเจียนทันที

อาเจียนไปบนตัวของหยุนฝู้เฉิน

"พี่ชาย ขอโทษ ข้าเมารถ อา~"

ใบหน้าของหยุนฝู้เฉินเต็มไปด้วยเส้นสีดำ ทำให้บนร่างกายมีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ และให้คนช่วยประคองขึ้นรถม้า!

เมื่อเห็นภาพนี้เทียนเฟิงรู้สึกสงสารเจ้านายของเขาอย่างมาก

สีหน้าของหยุนฝู้เฉินหมองหม่น นำเซี่ยจินอานกลับไปที่จวนอ๋อง แล้วทิ้งคนผู้นั้นไปที่ลานเรือนของนางโดยตรง ซูหยาวซูหลานเห็นเช่นนั้นจึงได้รีบไปนำนางกลับเข้าไปในเรือนอย่างรวดเร็ว