บทที่ 129 หญิงผู้นี้ช่างกระหายร่างกายของเขาจริงๆ

"การเผชิญหน้าเหล่านี้ ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ให้พวกเจ้าทำร้ายผู้อื่น" เซี่ยจินอานกล่าว

หวงอานเงียบแล้ว จากนั้นเอ่ยเบาๆ ว่า "เป็นข้าน้อยถูกผีร้ายเข้าสิงในชั่วขณะ"

เซี่ยจินอานถามขึ้นทันทีว่า "ครั้งนี้ พวกเขาให้เจ้าวางยาอะไรกับข้า?"

หวงอานหยิบซองยาออกมาจากแขนหนึ่งห่อ และยืนขึ้น จากนั้นยื่นส่งให้เซี่ยจินอาน เซี่ยจินอานเอื้อมมือออกไปรับมา แล้วเปิดดม

"ผงกร่อนเนื้อ" เซี่ยจินอานพูดเบาๆ

ผงกร่อนเนื้อ พอทราบชื่อก็รู้ถึงความหมายแฝง คือจะทำให้กระดูกสึกกร่อน

หลังจากถูกวางยาพิษ กระดูกในร่างกายจะสึกกร่อนจนเน่าเปื่อยในท้ายที่สุด

อย่างแรกแขนขาไม่มีแรงเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง จนกระทั่งกะโหลกถูกกัดกร่อนไปแล้ว ถึงได้เสียชีวิตไป

ถือได้ว่าเป็นยาพิษเรื้อรังชนิดหนึ่ง แต่หลังจากวางพิษแล้ว ความเจ็บปวดของกระดูกที่สึกกร่อนตามร่างกาย ก็จะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และมีชีวิตอยู่ทุกๆ วันคือความทรมานของผู้ถูกวางยาพิษ

ดูเหมือนว่าครั้งนี้คนผู้นี้ไม่ต้องการให้นางตายอย่างมีความสุข และต้องการให้นางตายหลังจากได้รับความทุกข์ทรมาน!

ช่างเป็นความเกลียดชังที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้

หวงอานเห็นเซี่ยจินอานเพียงแค่ดมกลิ่นก็สามารถแยกพิษออกมาได้ บนใบหน้ารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"ข้าน้อยไม่ได้ใช้เลย แม่นางเซี่ยเคยไว้ชีวิตของข้าน้อย ข้าน้อยไม่ต้องการทำร้ายท่าน"

เซี่ยจินอานยิ้มเย้ย "ข้าคิดว่าคงเป็นเพราะหลังจากที่เจ้าพบว่าชิวชิวป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาหาย ถึงไม่อยากทำร้ายข้า"

ใบหน้าของหวงอานซีด พูดกระอึกกระอักว่า "ใช่ขอรับ วันนั้นข้าน้อยแอบไปพบกับชิวชิว ชิวชิวบอกว่าคนผู้นั้นใช่นางมาข่มขู่ข้า ดังนั้นจึงได้บอกอาการป่วยของนางกับข้าน้อย บอกว่านางเป็นคนที่กำลังจะตายอยู่แล้ว ทั้งคงไม่มีใครมาแตะต้องนางแน่ จะอยู่หรือตาย อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน โน้มน้าวให้ข้าน้อยอย่าทำเรื่องโง่ๆ เช่นนั้นอีก"

เซี่ยจินอานเงียบลง อาการป่วยของชิวชิวนางสามารถคาดเดาออกมาได้ โรคนี้ยังเป็นโรคที่น่ากลัวในยุคปัจจุบัน และสามารถเรียกได้เป็นโรคที่ไม่มีทางที่จะรักษาให้หายได้

"เรื่องราวเกี่ยวกับป้าของเจ้า เจ้ารู้มากแค่ไหน?" เซี่ยจินอานถาม

"ในวันธรรมดาข้าไม่ค่อยติดต่อกับป้าเท่าไหร่ เลยไม่รู้เรื่องมากนัก คนผู้นั้นตามหาข้าน้อยโดยผ่านป้า ข้าน้อยก็ประหลาดใจเช่นกัน" หวงอานกล่าว