บทที่ 18 รูปทรงของเจ้าช่างมีเอกลักษณ์มาก

ซูหยาวมองไปที่ซูหลานด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นนางส่ายหน้า ใบหน้าบ่งบอกถึงความพอใจ

ซูหยาวลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร จึงได้แต่เฝ้าดูเซี่ยจินอานออกจากห้องอย่างเงียบๆ

เซี่ยจินอานออกไปและถูกคนจำนวนไม่น้อยจับตามอง สาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวนมองนางด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทำให้เซี่ยจินอานรู้สึกอึดอัดมาก จากนั้นได้ยื่นมือไปลูบหน้าตัวเอง

สะอาดมาก ไม่มีขี้เถ้าก้นหม้อหรืออะไรทำนองนั้น

เซี่ยจินอานรู้สึกสับสนมากขึ้น แต่นางไม่สนใจ แต่กลับออกไปข้างนอกด้วยความดีอกดีใจ ในใจได้สงสัยว่าแต่ว่าตลาดในสมัยโบราณเป็นอย่างไร

แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากจวนอ๋องก็ถูกองครักษ์เฝ้าประตูขวางไว้

"พี่ใหญ่ทั้งหลาย ข้าแค่อยากไปเดินเที่ยว" เซี่ยจินอานผลักใบมีดที่วางอยู่บนคอตัวเองออก

"หากไม่มีคำสั่งของท่านอ๋อง เจ้าไม่สามารถออกจากจวนได้แม้แต่ก้าวเดียว!"

เซี่ยจินอานก้มหน้าจากไปอย่างหดหู่ นางเข้าใจแล้วว่าตัวเองได้ถูกกักตัวไว้

ถ้าออกไปไม่ได้ ก็ไปเดินเล่นที่จวนอ๋องเถอะ

กระเบื้องสีเขียวสว่างไสว อาคารอันงดงาม ยิ่งใหญ่ตระการตา มีกลิ่นอายความเป็นโบราณ นี้ถึงเป็นอาคารโบราณที่แท้จริงที่สุด และภาพยนตร์ประวัติศาสตร์เหล่านั้นก็ยากที่จะแสดงออกมาได้

เดินชื่นชมความงามของสถาปัตยกรรมในเส้นทางที่นี่คนเดียว แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น

"ฮ่าๆๆ ผู้หญิงที่เดินอยู่บนเล้าไก่คนนั้น!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ เซี่ยจินอานก็มองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผู้หญิงที่เดินอยู่บนเล้าไก่คนนั้น!

"ไม่ต้องหาแล้ว ที่กำลังพูดถึงคือเจ้า!" อีกฝ่ายหัวเราะอีกครั้ง

เซี่ยจินอานมองไปที่แหล่งกำเนิดเสียง คนฝั่งนั้นนางก็รู้จัก เขาเป็นหนึ่งในสี่ผู้คุ้มกันของหยุนฝู้เฉินตี้เฟิง และยังมีชายอีกคนยืนอยู่ข้างๆ เขา ดูเหมือนว่าเขาชื่อหวงเฟิง

เซี่ยจินอานชี้ไปที่จมูกตัวเอง และพูดด้วยความสงสัย "เจ้ากำลังพูดถึงข้าเหรอ?"

ตี้เฟิงพรวดพราด หัวเราะขึ้น “ไม่พูดถึงเจ้ายังจะพูดถึงใคร คุณหนูเซี่ยรูปทรงของเจ้าช่างมีเอกลักษณ์มาก!”