บทที่ 19 วางยาพิษ

หลังจากผมแห้ง เซี่ยจินอานนั่งอยู่หน้ากระจก ต้องการที่จะหวีผมของตัวเอง

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ส่องกระจก กระจกทองแดงบนโต๊ะเครื่องแป้งส่องคนได้ไม่ชัดเจนนัก แต่จากโครงหน้าอันเลือนรางนั้น นางยังมองออกว่า ใบหน้านี้เหมือนกับใบหน้าชาติที่แล้วของนางอย่างไรอย่างนั้น

นางเอื้อมมือไปลูบหน้าตัวเอง บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร ชื่อก็เหมือนกัน ใบหน้าก็เหมือนกันอีก

พ่อกับแม่รู้ว่าข่าวการตายของนางคงเสียใจมากแน่ๆ ในทหารได้ขาดหมอทหารไปหนึ่งคน ผู้บังคับบัญชาน่าจะส่งแพทย์ทหารคนใหม่ไปดูแลทหารพวกนั้นแล้วมั้ง

"คุณหนูเซี่ยให้ข้ามัดผมให้นะ" ซูหยาวที่อยู่ด้านข้างคอยสังเกตนางอยู่เป็นเวลานาน แต่กลับพบว่านางไม่ได้เกล้าผม คาดว่าก่อนหน้านี้นางคงไม่เคยลงมือด้วยตัวเอง เลยทำไม่ได้

ดังนั้นนางจึงเดินไปข้างหน้า และรับงานนี้มา

ความคิดของเซี่ยจินอานยังคงจมอยู่กับความโศกเศร้าที่แยกจากพ่อแม่และสหายร่วมรบ และไม่ต้องการลงมือทำเอง จึงได้พยักหน้าเบาๆ

มือของซูหยาวคล่องแคล่วมาก แต่เพียงแค่เวลาไม่นาน ก็ได้หวีผมเสร็จ

นางสำรวจสตรีที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏที่ทรยศต่อบ้านเมืองอย่างเงียบๆ จึงพบว่าคิ้วของนางดูห่างไกลดวงตาคู่งามทอประกายแสง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอวบอิ่ม ใบหน้างดงามผิวขาวกระจ่างใส เป็นหญิงงามที่หาตัวจับได้ยาก

หากนางไม่มีชื่อเสียงที่ไม่ดีมากมายเช่นนี้ ด้วยหน้าตาและชาติกำเนิดของนางก็คงสามารถแต่งกับคนดีๆ ได้

"คุณหนูเซี่ย ได้เวลาทานอาหารแล้วเจ้าค่ะ" ซูหลานถือถาดในมือ เดินมาหาด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนว่านางจะอารมณ์ดีมากทีเดียว

เซี่ยจินอานและซูหยาวได้สติกลับมาพร้อมกัน แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารด้วยกัน แต่ซูหยาวทั้งสองคนยืนอยู่ข้างๆ เพื่อเตรียมอาหารให้นาง

"นั่งลงกินด้วยกันสิ" เซี่ยจินอานพูดกับทั้งสองคน

ซูหยาวตอบเสียงเบาว่า "ข้าน้อยไม่สามารถนั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายได้"

มารยาทในสมัยโบราณมีมากมายจริงๆ แต่การปล่อยให้พวกนางสองคนยืนดูนางกินข้าว นางก็กินต่อไปไม่ได้เหมือนกัน!

"อยู่กับข้าไม่มีกฎมากมายนั้นหรอก ให้พวกเจ้านั่งลงกินพวกเจ้าก็นั่งลงกินเถอะ" เซี่ยจินอานไม่สามารถโต้แย้งได้ "นอกจากนี้ทัศนคติของพวกเจ้าที่มีต่อข้าในวันนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้มองข้าเป็นเจ้านาย"