บทที่ 183 มันทุเรศจนทำให้เขาหัวเราะ

น่าตื่นเต้นจังเลย

หยุนจวินหงเงยหน้าเหลือบมองเซี่ยจินอาน พบว่าคนที่โดนสารภาพรักนั้น นิ่งเฉยเหลือเกิน!

หรือว่าน้องเซี่ยไม่รักเสด็จอา?

หยุนจวินหงงงไปหมด

ข้าวมื้อนี้ทำไมมันถึงเดินไปในทิศทางที่แปลกประหลาดเช่นนี้

อาจเป็นเพราะคำพูดของหยุนฝู้เฉินนั้นมันน่าตกใจเหลือเกิน จึงทำให้ทุกคนต่างหุบปากกันหมด ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากเลย

คนอื่นๆ เงียบเพราะความตกใจ แต่เซี่ยจินอานเงียบเพราะคำตักเตือนของหยุนฝู้เฉินนั้น

จนถึงตอนจากไป เสิ่นหลีซูก็ยังตกตะลึงอยู่ นางเดินโซเซไปมา และได้รับผมกระทบไม่น้อยนัก

แต่การกระทบที่รุนแรงที่สุดคือเมื่อหลายคนยืนขึ้นและเตรียมจะออกไป

หยุนจวินหงได้สั่งให้องครักษ์ส่งเด็กเหล่านี้ไปที่สวนสงเคราะห์อย่างปลอดภัย ให้หลินจื๋อตรวจจำนวนคนดูดีๆ ส่วนอีกห้าคนก็เดินออกจากตึกชั้นเอก

เสิ่นหลีซูคืนสติจากการตกตะลึงมา และต้องการบอกลาหยุนฝู้เฉิน แถมยังต้องการให้หยุนฝู้เฉินไปส่งตัวเอง!

นางไม่เชื่อว่าหยุนฝู้เฉินจะชอบผู้ชาย เขาจะไม่รักหญิงงามเพริศพริ้งเช่นนาง และไปรักผู้ชายคนหนึ่งได้อย่างไรกัน!คืนสติมาจากความตกตะลึง นางคิดได้แล้วว่า หยุนฝู้เฉินทำเช่นนี้ต้องมีเหตุผลที่ไม่อาจพูดได้แน่เลย! นางเชื่อว่าฝู้เฉินยังรักนางอยู่!

เสิ่นหลีซูหันไปมองหยุนฝู้เฉิน นางที่ทำสีหน้าเย็นชามาโดยตลอด แต่วันนี้กลับมีความอ่อนโยนเล็กน้อย:"ฝู้เฉิน..."

นางเหลือบมองเห็นถุงหอมสีเหลืองรอบเอวของหยุนฝู้เฉิน และชั่วขณะนั้นความอ่อนโยนก็หายไป เหลือแต่ความประหลาดใจและตกตะลึง!คำพูดระหว่างปากนั้นก็ถูกกลืนลงไป

"เจ้าไปเอาถุงหอมนี้มาจากไหน?" เสิ่นหลีซูมองแล้วถาม ซ่อนความไม่พอใจในดวงตาของนางนั้นไว้

หยุนฝู้เฉินก้มหน้าเหลือบมองถุงหอมที่ทุเรศนั้น "คนอื่นส่งให้"

เมื่อเสิ่นหลีซูฟังแล้ว ฝีเท้าของนางก็ก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าที่ซีด