บทที่ 209 เจ้ายังไม่คุกเข่าลงขอโทษอีก

ทันใดนั้นขันทีและนางกำนัลที่คอยเดินตามหลังเซี่ยจินอานอยู่ก็ตัวสั่นเทาขึ้นมา

ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว ในชั่วเวลาเพียงแวบเดียวก็มีคนเสียชีวิตแล้วตั้งสองคน!

ไม่ผิด ในขณะที่พวกเขากำลังมองคนสองคนที่สลบลงกับพื้นอยู่นั้น ก็ยังนึกว่าพวกเขาได้ตายไปแล้วเสียอีก

พวกเขาตกใจกลัวจนไม่กล้าเปล่งเสียงห้ามปรามออกไป ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงเฝ้าดูเซี่ยจินอานออกไปเท่านั้น

ส่วนขันทีที่มีความคิดเฉียบไวก็ได้ตรงไปรายงานต่อฮ่องเต้แล้ว!

พระราชวังในยามราตรีก็ครึกครื้นเป็นอย่างมากเช่นกัน ทว่านางไม่ได้ไปดูสามพระตำหนักหกหมู่เรือนของฮ่องเต้เลย แต่กลับไปที่พระราชอุทยาน ซึ่งมีดอกไม้และพืชนานาพันธุ์ที่ปลูกเอาไว้ทั้งสองข้างของเส้นทางเล็กๆที่คดเคี้ยววกวน

เซี่ยจินอานมองดูแล้วมองดูอีก พืชดอกเหล่านี้เป็นพืชดอกที่ล้ำค่าและมีชื่อเสียงเลื่องลือมาก แต่ก็ยังด้อยกว่าพืชดอกเหล่านั้นที่อยู่ในจวนเซ่อเจิ้งหวางเล็กน้อย พืชดอกเหล่านี้ล้วนเป็นออกดอกในฤดูใบไม้ร่วง แต่ก็ไม่มีสีสันที่เหี่ยวเฉาใดๆ มันมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก และเปล่งระยิบระยับภายใต้ที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวในยามราตรี

นางเดินไปจนถึงข้างสระน้ำ ในขณะที่มองดูดวงดาวที่สะท้อนอยู่ในสระน้ำ นางก็รู้สึกละลานตาเป็นอย่างมาก ในบางครั้งบางคราวก็ยังมีปลาหลีฮื้อว่ายไปมาและกำลังเป่าฟองน้ำอยู่อย่างอิสรเสรี

มีขันทีและนางกำนัลจำนวนมากเดินผ่านนางไป และพวกเขาทุกคนต่างก็มองมาที่นางด้วยความสงสัยใคร่รู้ ส่วนคนที่รู้จักนางก็มีอาการหวาดผวาอยู่เล็กน้อย ขอดูสักหน่อยซิว่าประมุขของสำนักซื่ออิ่งผู้นี้หน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่

ผู้ที่ไม่รู้จักก็จะทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น และต่างก็พากันคาดเดาว่านี่ใช่นางสนมที่ฝ่าบาทรับเข้ามาใหม่หรือไม่

เซี่ยจินอานเพิกเฉยต่อสายตาของพวกเขา หลังจากที่ชื่นชมจนเพียงพอแล้วนางก็ต้องการที่จะหันหลังและเดินจากไป แต่กลับมีเสียงที่ดูถูกเหยียดหยามดังขึ้นมา

"เจ้าก็คือเซี่ยจินอานใช่ไหม?"

หลังจากที่เซี่ยจินอานได้ยินเสียงนี้ นางก็เอียงศีรษะมองไปยังคนที่มาเล็กน้อย นางเห็นเพียงอีกฝ่ายกำลังมองนางอย่างละเอียดถี่ถ้วนด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามเป็นอย่างยิ่ง

"เจ้าเป็นใครสำคัญไฉน?" พอนางมองปราดเดียวก็รู้ว่าท่าทางนี้ก็คือการมาหาเรื่อง นางจึงไม่จำเป็นต้องทำสีหน้าดีๆให้แก่นาง

หยุนฉีฝูถลึงตาทั้งสองข้างด้วยความโกรธ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดว่า "เจ้ากล้าดียังไงมาลาวงเกินองค์หญิงอย่างข้า!"

เซี่ยจินอานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่านางจะยังเป็นเจ้าหญิงด้วย

"ก็เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าเป็นองค์หญิงหนิ" เซี่ยจินอานพูดโต้กลับ