บทที่ 254 มักรู้สึกว่าประมุขมีบางอย่างผิดปกติ

เขาถอนหายใจครั้งหนึ่งอย่างจำใจ มองไปที่ท่านั่งที่ขี้เกียจของกงซุนหนันเสียน พูดว่า: "นั่งตรงๆ"

กงซุนหนันเสียนเบ้ปาก นั่งตัวตรงอย่างไม่เต็มใจ

"ประมุขให้ข้าหาลานบ้านใหม่อีกครั้งหนึ่ง ข้าซื้อไว้ที่หนึ่งซึ่งอยู่ค่อนข้างใกล้กับจวนแม่ทัพ วันนี้พวกข้าทั้งสี่คนจะย้ายเข้าไป"

ไม่กี่วันก่อนเซี่ยจินอานบอกกงซุนหนันเสียนให้พวกเขาย้ายออกจากสวนสงเคราะห์ ยังไงซะตัวตนของเจ้าของสวนสงเคราะห์ก็คือเซี่ยลิ่งหยิง ถ้าอยู่นานๆจะทำให้คนหวาดระแวงได้

แต่ทั้งสี่คนก็รู้สึกว่านี่ก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย ทำตามอุดมการณ์ที่ว่าใครไม่เห็นด้วยก็จัดการคนนั้น ใครพูดมากแค่เชือดคอก็จบ

ทำจนเซี่ยจินอานปวดหัว และในที่สุดก็สามารถชักแม่น้ำทั้งห้าโน้มน้าวทั้งสี่คนได้

"อืม" เพ้ยจิ่วชวนพยักหน้าตอบรับ

กงซุนหนันเสียนไม่รู้ว่าคิดอะไร ผมหน้าม้าบางๆแสกกลาง ขมวดคิ้วจนเห็นรอยย่น "และก็ไม่รู้ว่าประมุขช่วงนี้คิดอย่างไร ไม่คิดว่าจะเปิดสำนักแพทย์ ข้ารู้แต่ว่าประมุขผลิตยาพิษฆ่าคนได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางจะไปรักษาผู้คนได้ นี่ก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ยังจะสร้างโรงเรียนประถมเพื่อสอนให้เด็กเหล่านั้นรู้จักตัวหนังสือ ทำตัวเป็นคนดีขึ้นมา นับวันข้ายิ่งไม่เข้าใจประมุขเลย"

"มักรู้สึกว่าประมุขมีบางอย่างผิดปกติ"

เพ้ยจิ่วชวนได้ยินคำพูดพวกนี้ สีหน้าไม่เปลี่ยน หยิบอาวุธขึ้นมาบนโต๊ะอีกครั้ง และทำการศึกษาต่อ "ไม่ต้องกังวล ประมุขจะทำอะไรก็รู้จักประมาณตน"

กงซุนหนันเสียนก็คิดว่ามันก็จริง จากนั้นพูดว่า: "ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดในครั้งนี้จึงทำให้ประมุขยินยอมอย่างอ่อนข้อในการจัดการเรื่องสำนัก พวกเจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะให้ประมุขติดต่อฝ่ายไหน?"

"ธุรกิจในมือหลานจิ่น"

นี่ก็เป็นผลหลังจากการที่เขาพูดคุยกันกับมู่หลานจิ่น พวกเขาทั้งสี่คนแต่ละคนรับผิดชอบธุรกิจที่ต่างกัน มู่หลานจิ่น รับผิดชอบหลักในการรับคดีการลอบสังหารและปฏิบัติการอื่นๆ นี่ก็เป็นธุรกิจหลักของสำนักของพวกเขา ดังนั้นอยากให้เซี่ยจินอานทำความเข้าใจก่อน

และในตอนนี้เซี่ยจินอานที่พาทุกคนเยี่ยมชมโรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกลูกน้องตัวเองจัดการไว้อย่างชัดเจนแล้ว