บทที่ 256 ข้าจะช่วยเจ้าเอง

หลังจากเซี่ยจินอานพูดจบนางก็หยุด จึงได้พูดต่อไปว่า : "อันที่จริงแล้วข้าต้องการให้ประเทศก่อตั้งสถาบันเช่นนี้มากกว่า"

สิ่งที่เซี่ยจินอานพูดกับหยุนฝู้เฉินนั้น ได้เก็บเอามาคิดในใจ ต้องบอกเลยว่าความคิดของเซี่ยจินอานนั้นยอดเยี่ยม

ไม่ให้นักเรียนเหล่านี้มีทางเลือกด้วยการสอบทางเดียวอีก ให้พวกเขามีทางเลือกมากขึ้นในชีวิต ไม่มีอะไรมากไปกว่าการทำให้จุดแข็งของทุกคนพัฒนาได้ดีที่สุด

แต่ความคิดดังกล่าวหักล้างความคิดแบบดั้งเดิม ความคิดนี้ก็เหมือนการปฏิรูปทางวิชาการ หากไม่ระวังก็จะอยู่เหนือการควบคุมของผู้ปฏิรูป กลัวไม่ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนัก

"ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะช่วยเจ้าเอง"หยุนฝู้เฉินหมุนแหวนบนนิ้วหัวแม่มือและพูดอย่างเคร่งขรึม

เซี่ยจินอานยิ้ม "ขอบพระทัยเจ้าค่ะ"

ต้องการการสนับสนุนและความไว้ใจจากคนอื่น แน่นอนว่าต้องเอาผลงานมาแลก

จากนั้นเซี่ยจินอานยิ้มก็นึกถึงเรื่องที่บ้านฉืออาน สำหรับเรื่องคราวที่แล้วหยุนเทียนยิ่นแค่ลงโทษขุนนางเหล่านั้น แต่ว่าที่บ้านฉืออานก็ไม่ได้เพิ่มการอารักขาขึ้น ไม่มีใครรู้ว่ายังจะเกิดเหตุเหมือนคราวที่แล้วหรือไม่

"บ้านฉืออานตอนนี้เป็นอย่างไร?"

หยุนฝู้เฉินจิบชา "ข้าได้แอบส่งคนจับตาดูไว้ตลอด ตอนนี้ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ"

เซี่ยจินอานเพื่อทำความเข้าใจสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโบราณ จึงได้ตรวจสอบข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับบ้านฉืออานนี้เป็นพิเศษ นี่เป็นแหล่งรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ราชสำนักก่อตั้งขึ้น แต่ละจุดมีคนดูแลเพียงคนเดียว

ในเอกสารบอกว่าโครงสร้างในนี้โดยรวมไม่สมบูรณ์แบบ ระหว่างขุนนางไม่มีการกำกับดูแลซึ่งกันและกัน นอกจากนี้ยังไม่มีหนังสือบันทึกบุคลากรที่ดูแลเด็กกำพร้าอยู่ข้างใน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ของการทุจริต

"ท่านอ๋องคิดที่จะเพิ่มกองกำลังที่บ้านฉืออานหรือไม่ขอรับ?"เซี่ยจินอานพูด

"ได้ให้คนไปส่งจดหมายให้กับเหรินอวี้สื่อแล้ว"หยุนฝู้เฉินพูดอย่างใจเย็น