บทที่ 259 รุมโจมตี

"หยุดนะ!"

เซี่ยยิวหรานพูดด้วยเสียงเย็นชา พาสาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างหลังขวางทางเซี่ยจินอาน ก่อนหน้านี้ท่านแม่เตือนนางแล้วว่าอย่ายุ่งกับเซี่ยจินอาน ดังนั้นนางจึงอดทนมาตั้งหลายวัน

แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม นางเพิ่งจะพบกับไท่จื่อ เบื้องหลังนางมีไท่จื่อหนุนหลังอยู่!

ไท่จื่อเป็นใคร? นั่นคือองค์ชายแห่งราชวงศ์ฉีสุ้น นางเป็นแค่ประมุขซื่ออิ่งกระจอกๆไม่เห็นจะมีอะไร!

เซี่ยจินอานยืนนิ่งจ้องคนที่มาขวางทาง "ถอยไป!"

"เซี่ยจินอานเจ้าอย่าคิดว่าเป็นประมุขแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ! อยู่ในจวนแม่ทัพข้าคือบุตรีภรรยาหลวงเจ้าเป็นบุตรีอนุภรรยา เมื่อเห็นข้าจะต้องทำความเคารพ!"

"เห็นฮ่องเต้ข้ายังไม่อยากทำความเคารพเลย แล้วเจ้าเป็นหัวหอมประเภทไหนกัน?ต่อให้บุตรีภรรยาหลวงจะใหญ่ก็ใหญ่ไม่เท่าฮ่องเต้?"เซี่ยจินอานตอบ

"เจ้าอย่าได้อวดดี!"เซี่ยยิวหรานพูดด้วยความโมโห "ผู้หญิงต่ำต้อยอย่างเจ้ารับกลับมาที่จวนแม่ทัพก็ให้เกียรติมากพอแล้ว อย่าได้คิดว่าตัวเองสำคัญ!"

เซี่ยจินอานมองดูเซี่ยหยิวหรานจนใจอย่างมาก "ข้ายอมให้พวกเจ้าดูถูกข้า จวนแม่ทัพนี้ข้าไม่สนใจเลยสักนิด"

ไม่ใช่เลย เดิมทีนางเองอยากเดินทอดน่องข้างนอกนานหน่อย คิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะบังคับกลับ ทุกวันต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวที่แต่ละคนคอยปองร้าย ก็สุดจะทน!

"เจ้าอย่าได้คิดว่าของในมือของเจ้าเป็นของล้ำค่า ที่ใครก็อยากแย่ง"เซี่ยจินอานตอบ "

"สำหรับข้าแล้วของในจวนแม่ทัพทั้งหมดไม่มีค่าอะไรเลย ดังนั้นพวกเจ้าสองแม่ลูกก็ไม่ต้องเป็นปรปักษ์กับข้าหรอก"

แต่ว่าหลังจากเซี่ยยิวหรานถูกนางพูดประชดขนาดนี้ หลังจากที่อึ้งไปครู่หนึ่งรู้สึกว่าหน้าของตัวเองเหมือนถูกเช็ดกับพื้น จากที่อับอายก็เปลี่ยนเป็นโกรธมาก จึงยืดฝ่ามือออกไป โจมตีทางด้านหลังของเซี่ยจินอานอย่างเต็มกำลัง

เซี่ยจินอานรู้สึกว่าด้านหลังมีอันตรายความสามารถพลิกตัวหลบ และในตอนนี้

พอดีมีเงาสีดำรุดเข้ามา ยกฝ่ามือตบเซี่ยยิวหราน เซี่ยยิวหรานสู้ไม่ได้เลยถอยไปหลายก้าว มีเลือดไหลออกจากมุมปาก เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บภายใน

เซี่ยจินอานหันกลับไปมองเห็นชัดเจน เป็นมู่หลานจิ่นจริงๆ