บทที่ 260 ไปนอกเมืองด้วยกัน

เมื่อเห็นว่าเซี่ยจินอานไม่ตอบสนองมู่หลานจิ่นก็อดไม่ได้ที่จะเรียกนางดังๆ

เซี่ยจินอานดึงสติกลับมา "ไม่ต้อง แค่ตัวตลกช่างเถอะ"

มู่หลานจิ่นเงียบไม่พูดอะไร

แม้แต่ฝ่ามือของนางยังรับไม่ได้เลย อย่าพูดถึงทำอะไรประมุขของพวกเขาเลย เป็นตัวตลกจริงๆ

แค่เมื่อครู่ดูเหมือนจริงมาก ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นโจมตีทางด้านหลัง ประมุขแทบจะไม่รู้ตัว ถ้าไม่ใช่เพราะนางมาทันเวลา ผู้หญิงคนนั้นลงมือจะต้องตีโดนประมุขแน่นอน

"ประมุข เมื่อครู่ทำไมท่านไม่หลบ?"

"แอบโจมตีจากด้านหลัง ข้าไม่ทันได้ตั้งตัว"

มู่หลานจิ่นไม่ได้พูดอะไร นางก้มศีรษะเล็กน้อย ทำให้ไม่สามารถเดาได้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

ทั้งสองคนเดินตามกันมุ่งหน้าไปทางเรือนจินซี เซี่ยจินอานถามว่า: "เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?"

"ข้าน้อยและจื่อโม่สี่คนได้ย้ายออกจากสวนสงเคราะห์ และได้ย้ายเข้ามาอยู่ข้างๆจวนแม่ทัพแล้ว ห่างจากจวนของประมุขแค่กำแพงกั้น"มู่หลานจิ่นพูด

เซี่ยจินอานตะลึง สี่คนนี้ย้ายบ้านเก่งจริงๆ

"อีกอย่างคือข้าน้อยทั้งสี่คนได้ปรึกษากันแล้ว ให้ประมุขรับช่วงดูแลสำนักซื่ออิ่งและสืบทอดกิจการลอบสังหาร"

เซี่ยจินอานหยุดเดิน "มาตรฐานการลอบสังหารของพวกเจ้าคืออะไร?

มู่หลานจิ่นอึ้ง พูดต่อไปว่า : "จ่ายเงินก็รับ"

เซี่ยจินอานได้ยินคำตอบ เดินมุ่งหน้าต่อไปยังด้านในของห้อง

ดังนั้นก่อนหน้านี้ซื่ออิ่งรับงานไม่ได้ดูเลยว่าคนที่ลอบฆ่าเป็นคนดีหรือไม่ดี

จากนั้นเซี่ยจินอานนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง เอ่ยถามว่า : "ครอบครัวนายท่านหวาง เจ้าเป็นคนลงมือหรือ?"

"เจ้าค่ะ"มู่หลานจิ่นตอบรับ

"เจ้ารู้ว่านายท่านหวางรังแกหญิงสาวดังนั้นจึงจบชีวิตเขา?"

"คนเลว ตายหมื่นครั้งก็ไม่เสียดาย"มู่หลานจิ่นตอบมีการดูถูกและเยาะเย้ยอย่างรุนแรงในสายตา