บทที่ 262 พวกเขาเป็นคนดีจริงๆหรือ

ตอนนี้ก็ก้าวเข้าสู่เดือนตุลาคมแล้ว ต้นไม้ร่วงโรยจนเกลี้ยงเกลา ลมหนาวตอนนี้หนาวจนถึงกระดูก หนาวจนเซี่ยจินอานกระชับเสื้อผ้าให้แน่น

มู่หลานจิ่นที่อยู่ข้างนางเห็นดังนั้นพูดว่า: "ประมุขทำไมไม่ใช้กำลังภายในอบอุ่นร่างกาย"

เซี่ยจินอานมองดูมู่หลานจิ่นที่ยังคงมีกำลังที่อ่อนแอเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พูดไม่ออกทันที

นางก็อยากใช้กำลังภายในเพื่ออบอุ่นร่างกาย แต่งกายอย่างเรียบง่ายและสวยงามห่อตัวเหมือนหมี

แต่กำลังที่มีมันไม่ไหวไง!

"...สวมเสื้อผ้าเพิ่มอีกสักสองตัวก็พอ ทำไมจะต้องเปลืองกำลังภายในล่ะ" เซี่ยจินอานพูด

ทั้งสองคนสนทนากันจนถึงสวนสงเคราะห์ ทันใดนั้นเซี่ยจินอานหยุดเดิน: "ตัวตนของข้าในตอนนี้คือเซี่ยลิ่งหยิง เจ้าไม่ต้องตามข้าแล้ว ไปหาที่พักผ่อนสักพัก ถ้าเรื่องตรงนี้เสร็จแล้วข้าจะไปหาเจ้า"

มู่หลานจิ่นตอบรับ และหันหลังจากไป ไปหยุดพักอยู่ที่ภัตตาคารที่อยู่ไม่ไกล

เซี่ยจินอานเดินเอามือไขว้หลังเข้ามา ตรงไปที่เรือนหนาน วันนี้มีพิธีเปิดเรียนจัดขึ้นที่เรือนหนาน ขณะที่เซี่ยจินอานเดินเข้าไปในเรือนหนาน พวกเด็กๆก็ยืนอยู่ในลานสนามเรียบร้อยแล้ว อาจารย์สามท่านยืนอยู่ตรงข้ามเด็กๆ เหลือที่เอาไว้ตรงกลาง

เห็นได้ชัดว่ามันถูกสงวนไว้สำหรับเซี่ยจินอาน เซี่ยจินอานก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะหยุดอยู่ตรงกลาง ขณะที่หยุดยืน หยุนฝู้เฉินและสี่องครักษ์คนสนิทเทียน ตี้ เสวียน หวง พาเด็กกลุ่มหนึ่งมา ประมาณ 20 กว่าคน

เซี่ยจินอานนับเด็กที่มีอยู่ในลานสนามอยู่แล้ว ทั้งหมด 50 คน

หยุนฝู้เฉินเดินไปข้างหน้า อาจารย์หานและอีกคนสองสามคนเห็นดังนั้นก็ค่อยๆหลีกทางให้เขา สุดท้ายเขาก็ยืนอยู่ข้างกายเซี่ยจินอาน

"คนเหล่านี้ล้วนแล้วเป็นคนที่ข้าพามาจากบ้านฉืออาน"

เซี่ยจินอานกวาดสายตามองเด็กเหล่านี้ ซึ่งมีอายุต่างกัน บนใบหน้ามีความรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยไปจนกระทั่งมีความหวาดกลัว

จู่ ๆ เมื่อคืนมีคนบอกให้จะพาพวกเขาไปเรียนหนังสือ ตอนแรกที่ได้ได้ยิน พวกเขารู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าจะเชื่อพวกเขาไหม ยังไงซะก่อนหน้านี้ก็มีสหายบางคนถูกพาตัวไปแล้ว พวกเขาไม่เคยได้กลับมาอีกเลย