บทที่ 263 คุณหนูเสิ่นของจวนเฉิงเซี่ยงขอพบ

หลินหยู่มองไปที่เซี่ยจินอันที่ยืนอยู่ด้านหน้า รอยยิ้มอย่างจริงใจปรากฏบนใบหน้า

"พวกเขาใช่ ตอนแรกถ้าไม่ใช่พี่เซี่ยช่วยพวกข้าไว้ เกรงว่าพวกข้ายังคงถูกพวกคนเลวเหล่านั้นรังแกอยู่"

เดิมทีเด็กๆที่เจอเหมือนกันก็มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ เด็กในวัยเดียวกันสื่อสารกันได้ง่ายขึ้น หลังจากพูดคุยกันกับหลินหยู่และคนอื่นๆ หลิ่วสือซานก็สบายใจมากขึ้น

ไม่เพียงแต่เขาคนเดียว เด็กที่เหลือก็โล่งใจเช่นกัน ความกลัวเมื่อตอนที่มาถึงที่นี่ก็หมดไป เซี่ยจินอานเห็นอย่างนี้ก็เริ่มพิธีอย่างเป็นทางการ

เดิมทีเซี่ยจินอานต้องการจัดคนเข้าห้องเรียนเดียวกัน แต่ตอนนี้มีคนเพิ่มมาอีกหลายคน เซี่ยจินอานเลยแบ่งเด็กเหล่านี้เป็นสองกลุ่ม อายุต่ำกว่า 10 ปีอยู่กลุ่มที่สอง อายุมากกว่า 10 ปีขึ้นไปอยู่กลุ่มที่หนึ่ง แบ่งเป็นสองห้องพอดี

หลังจากที่แบ่งกลุ่มเสร็จ เซี่ยจินอานอธิบายเรื่องการมาเข้าชั้นเรียนให้กับพวกเขาฟัง หนีไม่พ้นกลยุทธ์เดิมที่เรียนมาจากโรงเรียนสมัยใหม่คือเชื่อมั่นในความรัก โรงเรียนคือบ้านของเรา การปกป้องต้องอาศัยทุกคนเป็นต้น

จนกระทั่งในที่สุดเซี่ยจินอานก็เปลี่ยนคำพูดและพูดว่า : "ข้าไม่ได้ฝึกให้พวกเจ้าโดยเปล่าๆนะ ข้าไม่เก็บเงินค่าเรียนกับพวกเจ้า ให้อิสระเพียงพอในการเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองต้องการเรียนรู้ แต่มีเงื่อนไข"

"ผู้ที่เรียนแพทย์อยู่ในสวนสงเคราะห์ หลังจากเรียนจบจะต้องรักษาให้ประชาชนคนจนเป็นจำนวนสามปีโดยไม่เก็บค่าเก็บเงิน ผู้ที่เรียนการสู้รบ หลังจากเรียนจบต้องรับราชการทหารที่ชายแดนปกป้องชาติปกป้องบ้านสามปี ผ่านไปสามปีแล้วจะอยู่หรือไปก็ตามสบาย ผู้ที่เรียนวิชาการหลังจากสอบจอหงวนได้แล้วจะต้องรักชาติและจงรักภักดีต่อประเทศเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ ขยันรักประชาชน ผู้ที่เรียนค้าขาย เมื่อพวกเจ้ารวยแล้ว จะต้องสร้างบุญบริจาคให้มาก…."

"หากพวกเจ้าไม่ยินยอม สามารถไปจากที่นี่ได้ทันที"

คนข้างล่างก็เงียบไม่มีเสียง แต่ก็ไม่มีใครหันหลังจากไป

"ดีมาก ข้าหวังว่าทุกท่านจะเป็นคนที่มีประโยชน์กับประเทศและประชาชน หากไม่เป็นไปตามเงื่อนไขข้างต้น ข้าจะเรียกเก็บค่าเรียนกลับคืนเป็นสิบเท่า"

เซี่ยจินอานมองดูทุกคน นางทราบดีว่าใจคนยากคาดเดา และทราบดีว่าไม่แน่ว่าคนเหล่านี้จะเป็นอย่างที่นางคาดหวัง

แต่ว่าเรื่องบางเรื่องหากไม่พูดไม่ทำ จะสำเร็จได้ยังไง

พูดมาถึงจุดนี้แล้ว เหตุการณ์หลังจากนี้คงมีเพียงเวลาเท่านั้นเป็นเครื่องพิสูจน์