บทที่ 270 ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่

น้ำในสระ ที่เย็นจนทิ่มกระดูก ขจัดความมึนเมาทั้งหมดของเซี่ยยู่หลิน!

เขาว่ายน้ำเป็น ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ เช็ดน้ำที่อยู่บนหน้า มองไปที่ผู้หญิงที่เตะตัวเองลงไปในสระน้ำ

หลังจากเห็นใบหน้าสตรีผู้นั้นชัดเจนแล้ว กัดฟันพูด : "เซี่ยจินอาน! นังสารเลวกล้าเตะข้า!"

เซี่ยจินอานหัวเราะเยาะเซี่ยยู่หลิน จากนั้นหมุนตัวจากไป

เซี่ยยู่หลินเห็นเข้า แล้วตบน้ำในสระด้วยความโมโห "เซี่ยจินอาน ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!

จากนั้นจึงขึ้นมาจากสระ หนาวจนร่างกายสั่น

บ่าวเห็นเข้ารีบเข้าไปถาม : "คุณชายท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เซี่ยยู่หลินทั้งต่อยและเตะบ่าวคนใช้ "ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง ข้าถูกเตะลงสระ เจ้ากลับยืนอยู่เฉยๆ แล้วจะมีเจ้าไว้ทำอะไร! ไสหัวไป!"

สุดท้ายเตะบ่าวคนใช้อย่างแรง เตะบ่าวคนใช้ลงไปในสระ

ที่ไม่เหมือนกันคือ บ่าวว่ายน้ำไม่เป็น เขามองดูบ่าวกระเสือกกระสนในน้ำอย่างเย็นชา และไม่คิดที่จะลงไปช่วยเช่นกัน

สุดท้ายก็ด่าแล้วจากไป ปากด่าว่า "สวะ สารเลว"เป็นต้น

เซี่ยจินอานไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ หลังจากที่กลับถึงเรือนจินซี มีซูหลานซูหยาวสองคนปรนนิบัติล้างหน้า ก็ได้ล้มตัวลงนอนก็หลับไป

เซี่ยจินอานนอนหลับสนิทมาก แต่ว่าหยุนฉีฝูที่อยู่ในวังหลวงที่เพิ่งได้รับข่าวกลับตบตีนางกำนัลไปยกใหญ่!

ช่วงหลายวันมานี้นางถูกขังไว้ในตำหนักฝูเหยา ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวด้านนอกเลย

โดยเฉพาะช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ท้องเสียติดต่อกันมาสามวันแล้ว ร่างกายทรมานผอมลงไปเยอะ

จนถึงวันนี้ถึงได้ลุกขึ้นมาจากเตียง ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งจะออกจากห้องก็ได้ยินนางกำนัลในวังหลวงพูดถึงเซี่ยจินอาน!

นังนั่นไม่เพียงพ้นผิดและออกจากวังไป! ยังได้รับรางวัลจากเสด็จพ่อก้อนใหญ่!

น่าโมโหที่สุด!