บทที่ 272 ท่านประมุขมีความคิดอะไรหรือไม่

เพ้ยจิ่วชวนทำหน้าไม่เข้าใจ หยุดงานในมือลง นำเหล็กที่ตีขึ้นรูปเสร็จไปครึ่งหนึ่งแช่ลงในน้ำเย็น

กงซุนหนันเสียนเห็นเช่นนี้ก็หยุดงานในมือลงและเดินไปตรงหน้าเซี่ยจินอาน แย่งถามก่อนว่า: "อะไรผิดแล้ว?"

เซี่ยจินอานใช้คีมคีบอาวุธยังไม่เสร็จที่แช่อยู่ในน้ำเย็นออกมา มองดูรอยทุบแต่ล่ะอันที่อยู่ด้านบน ซึ่งกระจัดกระจายกันอย่างหนาแน่น แสดงให้เห็นว่าผู้ตีเหล็กได้ทุ่มเทกำลังไปเพียงใด

"เจ้าไม่เคยคิดเหรอว่าไม่ใช่การตีขึ้นรูปของเจ้าเกิดข้อผิดพลาด แต่ที่มีปัญหาคือวัสดุ"เซี่ยจินอานหันมองเพ้ยจิ่วชวนและถาม

แน่นอนว่าตัดเหล็กด้วยเหล็กมันจะให้ได้ผลเหมือนกับการตัดเหล็กดั่งโคลนไม่ได้อยู่แล้ว อย่างน้อยก็ต้องเป็นเหล็กกล้า!

"เคยคิด"เพ้ยจิ่วชวนบอก"แต่ว่าตอนนี้วัสดุในตลาดที่นำมาทำอาวุธนั้นมีเพียงเหล็ก"

เซี่ยจินอานนำอาวุธที่ยังไม่เสร็จในมือวางลงบนชั้นวางที่อยู่ข้างๆ ของที่วางอยู่บนชั้นวางนี้ล้วนเป็นแต่แผ่นเหล็กที่ยังไม่ได้ผ่านการทุบตี ซึ่งบางอันก็เป็นเหล็กราคาสูงและหายาก

"ในท้องตลาดไม่มี งั้นพวกข้าก็ทำให้บริสุทธิ์เอง"

แม้ว่าในยุคปัจจุบันมันเป็นยุคของสงครามร้อนแล้ว และอาวุธเย็นก็ถูกเลิกใช้ไปนานแล้ว แต่ต้องขอบคุณพี่ชายคนหนึ่งในกองทัพที่รักอาวุธเย็น นางจึงมีส่วนร่วมกับอาวุธเย็นด้วย และก็มีความเข้าใจขั้นตอนการรีไฟน์เหล็กด้วย

เพียงแต่ว่าเทคนิคของโบราณไม่ได้ดีเท่าเทศนิคของปัจจุบัน คาดว่าตอนทำขึ้นมาคงต้องยุ่งยากมาก และผลที่ได้ก็ไม่ดีเท่ามีดเหล็กปัจจุบันอย่างแน่นอน แต่ก็ถือว่าแข็งแกร่งกว่ามีดเหล็กพวกนี้

เพ้ยจิ่วชวนสีหน้าไม่เปลี่ยน พูดอย่างเคร่งขรึมว่า:"ทำให้บริสุทธิ์อย่างไร?"

"เดี๋ยวข้าจะทำรายการให้ในตอนกลางคืนแล้วเจ้าไปตามหาวัสดุตามรายการ"เซี่ยจินอานบอก

"เหตุใดจึงไม่เขียนตอนนี้?"

"..."เป็นชายผู้ดีที่คลั่งไคล้กับการทำอาวุธจริงๆเลย