บทที่ 299 เว้นเสียแต่ฮว่าถัวยังมีชีวิตอยู่

แต่ก็ไม่คู่ควรกันเลยจริงๆ!

ไม่คู่ควรกับความต่ำช้าไร้ยางอายของเขาเลย! ไม่คู่ควรกับความเจ้าเล่ห์และความทรยศของเขา!

"ข้ากลับรู้สึกว่ากับชินชินคือสวรรค์ส่งมาให้เป็นคู่กัน" หยุนจวินเย่ากล่าว

เซี่ยจินอานให้ความสนใจในการแสดงออกของคนในนั้น ทันใดนั้นก็เห็นมุมปากของเหรินอวี้สื่อกระตุ้น อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้ม

เหรินอวี้สื่อเป็นชายหนุ่มที่สง่างาม เกรงว่าจะตกตะลึงไปกับความหลงตัวเองของหยุนจวินเย่าแล้ว

ถ้าไม่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นองค์ชาย เกรงว่าจะเห็นเขาเป็นคนปัญญาอ่อนคนหนึ่งและไล่ออกไปนานแล้ว

เซี่ยจินอานมองไปที่เหรินชินชินก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา เห็นแค่ว่าคิ้วของผู้หญิงคนนี้เต็มไปด้วยความคิดที่คิดไม่ตก รวมถึงความยุ่งเหยิงและดิ้นรน

จู่ ๆ นางก็คิดถึงคำพูดของหยุนฝู้เฉิน ผู้หญิงคนนี้เกรงจะยอมประนีประนอมเพราะความกตัญญูกตเวที

ช่วงเวลาที่หยุดชะงัก หมอหลวงฉีแบกกล่องยา พร้อมกับฉีเซียวเซียวเดินออกมาจากห้อง และพูดกับเหรินอวี้สื่อพร้อมทำมือคำนับ: "อาการป่วยของท่านฮูหยิน ข้าได้พยายามเต็มที่แล้ว"

คำพูดเดียว ทุกคนก็รู้ความหมายที่ลึกซึ้งอยู่ในใจแล้ว

เหรินชินชินตกใจมากจนก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวและเกือบจะเป็นลม ยังดีที่สาวใช้ที่อยู่ข้างๆนางมีการตอบสนองที่ว่องไวพยุงร่างกายของนางไว้

เหรินอวี้สื่อดูเหมือนจะมีอายุแก่ขึ้นสิบปีในทันที พูดอย่างไม่มีเสียงว่า: "ยังเหลืออีกกี่วัน?"

"อย่างมากก็สองเดือน"

ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าเหรินชินชินขาวราวกับกระดาษ กัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกายไปด้วยน้ำตา

"แต่ยังมีวิธีอะไรอีก?" เหรินอวี้สื่อยังคงไม่ยอมแพ้ มองไปที่หมอหลวงฉีราวกับอ้อนวอนขอความเมตตา

หมอหลวงฉีถอนหายใจครั้งหนึ่ง "เว้นเสียแต่ฮว่าถัวยังมีชีวิตอยู่"

ฉีเซียวเซียว ก็พูดว่า: "ท่านลุงเหริน พ่อของข้าถือว่าเป็นแพทย์ที่ดีที่สุดในโรงหมอแล้ว วันนี้แม้แต่เขายังไม่มีวิธี พวกเจ้าก็วางแผนล่วงหน้าดีกว่านะ"

เหรินอวี้สื่อใบหน้าทั้งคู่ซีดเซียว เหรินชินชินหายใจเข้าลึกๆและทำการตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว มองไปที่หยุนจวินเย่าและพูดอย่างจริงจังว่า:

"หม่อมฉันยินดีแต่งงานกับองค์ชายห้า และขอให้องค์ชายห้าโปรดกรุณาให้ยา!"