บทที่ 30 ถูกพบเห็น ถูกคิดร้าย

เซี่ยจินอานรู้สึกยินดี แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

นางพูดอย่างใจเย็นว่า "โอ้? เจ้าคิดดีแล้วจริงๆ เหรอ?"

"เจ้าค่ะ" ซูหยาวพยักหน้าเบาๆ

มันไม่ง่ายเลยจริงๆ! หลังจากยุ่งมาหลายวันในที่สุดก็ได้ผู้ป่วยมาหนึ่งคน!

เซี่ยจินอานเดินไปที่โต๊ะข้างหน้าต่าง เขียนใบสั่งยาหนึ่งฉบับ หลังจากเป่าหมึกแล้วจึงส่งให้ซูหยาว

"จับยาตามใบสั่งยานี้ แล้วล้างมือด้วยวิธีในใบสั่งยานี้ทุกวัน ล้างติดต่อกันเจ็ดวันก็หายแล้ว!"

ซูหยาวรับใบสั่งยามา และระมัดระวังราวกับว่านางได้รับสมบัติมาอย่างไรอย่างนั้น!

นางไม่เคยคิดว่าเล็บเทาของตัวเองจะสามารถรักษาให้หายขาดได้

ในใจรู้สึกตื่นเต้นมาก

เซี่ยจินอานเห็นดังนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า "เอาล่ะไปจับยาเถอะ"

เมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขของผู้ป่วย อารมณ์ของนางก็มีความสุขมาก

นางเหมาะที่จะรักษาและช่วยชีวิตคนจริงๆ!

"เจ้าค่ะ ขอบคุณมากนะเจ้าคะ"

เซี่ยจินอานโบกมือเป็นสัญญาณให้นางออกไป "ขอบคุณตอนนี้ก็เร็วเกินไป รอให้อาการป่วยของเจ้าหายดีแล้วค่อยขอบคุณก็ยังไม่สาย"

ซูหยาวมองไปที่เซี่ยจินอานอย่างลึกซึ้ง และหันหลังออกไปรับยา

แต่เพราะเซี่ยจินอาน จึงถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากจวนอ๋อง ดังนั้นจึงคิดจะขอร้องให้บ่าวรับใช้คนหนึ่งออกไปรับยา

ซูหยาวหยุดเด็กรับใช้คนหนึ่ง "น้องชายผู้นี้จะออกไปข้างนอกหรือไม่?"

"ใช่แล้ว"

"น้องชายไปทำอะไร?"

"เมื่อวานดอกไม้ที่ลานซีทิงถูกคนทำลาย พ่อบ้านบอกให้ข้าไปซื้อดอกไม้ราคาแพงมาทดแทน"

ใบหน้าของซูหยาวเต็มไปด้วยความปีติยินดี นางจำได้ว่าอยู่ที่ตลาดดอกไม้มีร้านยา อยู่หนึ่งร้าน และราคาก็ค่อนข้างยุติธรรม

"ดีจังเลย ข้าอยากขอรบกวนน้องชายไปนำยามาให้ข้าด้วยจะได้ไหม"

ซูหยาวพูดและยัดเหรียญกษาปณ์ทองแดงใส่มือของบ่าวรับใช้ "นี่ถือเป็นเงินที่รบกวนน้องชายแล้ว"

บ่าวรับใช้กำลังจะตอบรับ แต่ใครจะรู้ว่าหมอจวนได้เดินเข้ามาพอดี