บทที่ 318 เสียเมืองไปสามเมือง

จื่อโม่เป็นคนที่มีความจำดี เคยเห็นครั้งเดียวก็ไม่ลืมเลย! เป็นคอมพิวเตอร์ที่มีรูปลักษณะเหมือนคนชัดๆ

งานอดิเรกเดียวคือกิน กินเมล็ดทานตะวัน แตงโม ขนมหวานและน่องไก่อยู่ตลอดเวลา

แต่เขาก็กินไม่อ้วน! ช่างน่าทำให้คนโมโหเลยจริงๆ!

เมื่อมองดูจื่อโม่แบกต้าจู้ไว้และจากออกไปด้วยวิชาตัวเบา นางจึงค่อยเดินเข้าไปในห้องและถามหญิงชราว่า:"ยาย ลูกชายของท่านบาดเจ็บได้อย่างไร?"

มือของหญิงชราที่กำลังจัดเก็บผ้าห่มอยู่นั้นก็สะดุ้ง ถอนหายใจแล้วพูดว่า:"เมื่อก่อนไปสู้รบ ได้รับบาดแผลมาในสนามรบ"

เมื่อเซี่ยจินอานฟังแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นี่ก็เป็นทหารผ่านศึกที่พิการด้วยสินะ

"ราชสำนักไม่ได้ให้เงินอุดหนุนแก่ท่านหรือ?"

"ให้แล้ว แต่มันจะไปพอที่ไหนกันล่ะ ใช้ในการหาหมอให้ต้าจู้ไปหมดแล้ว" หญิงชราถอนหายใจ

"แต่ว่าข้าเองก็พอใจแล้ว แม้ว่าลูกชายจะพิการ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆในซอยนี้ที่กลับมาไม่ได้อีกแล้ว "

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หัวใจของเซี่ยจินอานก็ปวดจี๊ด ความคิดบางอย่างก็แว๊บผ่านไปอย่างรวดเร็ว พูดด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า "ท่านหมายความว่า?"

หญิงชราหันหลังมามองเซี่ยจินอานด้วยหลังที่ค่อม และหยุดเก็บที่นอน นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่กลางห้องแล้วพูดกับเซี่ยจินอานว่า: "นั่ง"

เซี่ยจินอานตอบรับแล้วนั่งลง รอหญิงชราพูดต่อ

"เจ้าน่าจะเคยได้ยินเกี่ยวกับยุทธการจันทร์เพ็ญ"

เซี่ยจินอานพยักหน้า ยุทธการจันทร์เพ็ญเป็นวันที่สิบห้าเดือนสิงหาคม เซี่ยยิวหรานเปิดประตูเมือง ทำให้เสียเมืองไปสามเมือง

และในเวลาอันแสนนานนี้ เซี่ยจินอานก็ฟังหญิงชราเล่าเรื่องราวของซอยนี้อย่างเงียบ ๆ

คนที่อาศัยอยู่ในซอยนี้ล้วนเป็นคนยากจน และในมือก็ไม่มีเงินมากนัก