บทที่ 319 ย่อมมีแสงสว่างส่องเข้ามาเสมอ

"ข้าพาเจ้าไปเดินดูซอยนี้สักหน่อย" หญิงชรายืนขึ้นและพาเซี่ยจินอานไปออกจากลาน และยืนอยู่ตรงหน้าประตูของครอบครัวอื่น

เซี่ยจินอานจำลานนี้ได้ นี่เป็นบ้านของหญิงชราที่มองดูพวกเขาไปครู่หนึ่ง

"คนส่วนใหญ่ในตรอกนี่ ล้วนเหลือแต่ผู้สูงอายุกับคนหนุ่มสาวที่มีอายุยี่สิบกว่า และเล็กกว่านี้ก็เป็นเด็กอายุห้าหกขวบ ชายวัยกลางเหล่านั้นเสียชีวิตในสนามรบเมื่อสิบห้าปีก่อนแล้ว "

"ตอนนี้เหลือแต่คนหนุ่มสาวที่มีอายุประมาณยี่สิบกว่าๆ และยังไม่เยอะเท่าคนที่ตายไปแล้วในสนามรบเมื่อสองเดือนก่อนที่แล้วอีก"

หญิงชราผลักประตูในลาน และเดินเข้าไป ตะโกนว่า:"น้องสาว ข้ามาเยี่ยมเจ้าแล้ว"

จากนั้นก็มีหญิงชราผมสีเทาเดินออกมา ด้วยร่างที่เก่าแก่ ใบหน้าที่หย่อน และดวงตาที่มีมัวและสับสนมองดูผู้ที่มา

คนชราดูแก่กว่าหญิงชรานี้มาก แต่หญิงชรากลับเรียกนางว่าน้องสาว อายุของนางคงจะน้อยกว่าหญิงชราสินะ

"เจ้าเป็นใครรึ?" เสียงของยายชราแหบแห้งและไม่น่าฟัง เช่นเดียวกับความรู้สึกที่เอาเล็บไปถูบนพื้น

"ข้าคือชิวหลิง"

"ชิวหลิงรึ" ยายชราดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่าง จากนั้นก็มองดูหญิงชราด้วยความคาดหวังและถามว่า:"พี่ชิวหลิง ลูกข้าหมิงจื่อกลับมาแล้วใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ หญิงชราก็รู้สึกเศร้า และน้ำตาก็ไหลลงมา และก็เอาแขนเสื้อไปเช็ดน้ำตา และพูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า: "ยังเลย"

แสงในดวงตาของหญิงชราลดลงอย่างรวดเร็วและจากนั้นเธอก็หันและเข้าไปในห้องร่างกายของเธองอไม่กี่จุดมากกว่าเมื่อเธอออกมา

แสงในดวงตาของยายชราก็หายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าห้อง หลังของนางค่อมกว่าตอนมาไปมาก

เซี่ยจินอานกับหญิงชราก็เดินเข้าไปในห้องตาม แต่ยายชรานั้นไม่รู้ตัวเลย ราวกับว่ามองไม่เห็นเซี่ยจินอานและอีกคน และนั่งอยู่บนเตียง ด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า และตกอยู่ในโลกของตัวเอง

หลังจากผ่านไปนาน ก็ได้ยินเสียงเพลงท่อนหนึ่งที่ลอยออกมาจากเสียงที่แหบแห้งของนาง และเซี่ยจินอานตั้งใจฟังแต่ก็ไม่เข้าใจ